Scarback

Something to gross you out.

Het is meer dan dertien maanden na de operatie die mijn leven veranderd heeft, en ik heb het aangedurfd. Ik heb mijn secundair litteken aangeraakt. Secundair, alsdat het een extraatje was. On the house, vanwege de snijgrage meneer doktoor. Ik zou eigenlijk wakker worden met één enkel nieuw litteken, in mijn nek, maar helaas peanut butter, ik had er nog eentje bij. Links onderaan mijn rug meerbepaald, waar de hakkers de botenten zijn gaan halen die gebruikt zijn voor de wijzigingen aan de nekwervels.

Er was me door de opererende arts verteld dat hij die enten - stukjes bot - uit de botbank zou halen, en dat hij me dus niet meer pijn moest doen dan strikt noodzakelijk. En toen werd ik wakker en moesten er twee wondes verzorgd worden. In eerste instantie was ik verlamd en voelde ik dus niet wat er gaande was, maar naargelang de verlamming begon weg te ebben werd die wonde gevoeliger. Het vreemde is dat ik het plekje wel al voelde nog voor ik ‘normale’ pijn gewaar werd: eerst was er zenuwpijn. Bij het mobiliseren (wanneer iemand anders je lichaam voor jou beweegt omdat je dat zelf niet kan) voelde het alsof er naalden in de wonde gestoken werden. Zenuwpijn is als een ‘aan of af’ knopke (weetje van de dag: knopke in het Russisch is ook knopke), er zijn geen nuances. Je voelt ‘iets’, en dat wordt door je verstand vertaalt in pijn, al kan het ook iets zijn dat niet noodzakelijkerwijs pijngevoelens dient op te roepen.

Anyway, die wonde is al lang genezen, maar het plekje blijft zeer gevoelig. Ergens tegenaan botsen is pijnlijk, en ik wou het plekje niet aanraken omdat het zo broos aanvoelt. En ook omdat ik daar niets verloren had.

Maar nu heb ik het wel aangeraakt en IEUW IEUW IEUW I didn’t like it. Mijn bekken is verhakkeld op die plaats, niet meer glad maar bumpy, en dat hoort niet zo te zijn. I don’t like it!

 

Creatief zakendoen

Maanden geleden heb ik mijn Creative Playdock teruggestuurd naar Creative. Kenny had met zijn supervisor gepraat en ze gingen me mijn geld teruggeven, geen probleem. Ik moest uiteraard eerst het toestel terugsturen. Dat heb ik dus gedaan, en dan gecheckt of het goed aangekomen was, en dat was inderdaad het geval. Ik kreeg de vraag hoe ik wenste terugbetaald te worden; en dan moest ik een vragenlijstje invullen met de gegevens van mijn bank:

Bank Name:
Bank Address:
Bank Country:
Bank Sort Code:
Bank Swift Code:
IBAN :
Bank Account Number:
Bank Account Name:
Refund Currency:
Refund Amount:

Dat heb ik dus allemaal laten invullen door de bank, alles behalve ‘bank sort code’. Die code is iets dat enkel in Engeland gebruikt wordt, en hier hebben we die niet én we hebben ze niet nodig, aangezien we de IBAN en Swift code hebben, en die volstaan voor een Europese betaling. Dat weet iedereen, behalve de financiële dienst van Creative. Daar claimen ze dat ze me enkel kunnen terugbetalen als ik hun mijn bank sort code bezorg. Which I can’t. We zijn nu drie maanden verder, en na talloze mailtjes van mijn kant naar hun klantendienst, hebben ze gewoon de verbinding gebroken. Ik word genegeerd. Ik ben dus mijn toestel kwijt én ik kan naar mijn geld schuifelen, hoe wijs is dat? En dat allemaal omdat die stomme Engelsen niet willen meedoen met Europa: the metric system? De euro? IBAN code? (btw, dat betekent International Bank Account Number, need I say more)

Ik denk dat ik het misschien iets te harsh gesteld heb door te vragen wat het verschil is tussen wat zij doen en diefstal. Ik krijg mijn geld niet terug – zoals beloofd was, én op mail staat – én ze sturen me mijn toestel niet terug. Met andere woorden: ze hebben mijn toestel afgepakt. Vuile, vuile dieven. In mijn laatste mails zet ik: ‘thanks for not ignoring this message’, maar ik krijg geen antwoord. Ze hebben me ongetwijfeld geblacklist, ergens in hun databank staat mijn naam met in rode letters ernaast: ‘annoying f*ck who demands we do what we promised, just ignore him’. Zo gaat dat bij grote bedrijven. En niemand waar je kan gaan klagen.

Bah, bah, bah.

 

Twilight Zone

Ik had verlof vandaag, dus ik zou wel ‘rap’ het vervolg op Twilight gaan kopen, ‘New Moon’. Geen probleem. Twilight was haar zo goed bevallen dat ze meteen de film wou zien. En het vervolg lezen. Dus ik naar de Nieuwstraat in Aalst. Op de eerste dag van de solden. Bij 30 graden. Geen probleem, dacht ik, ik heb een parkeerkaart en ik ben niet te beroerd om ze te gebruiken. Jaha, dat had je gedacht, alle parkeerplaatsen waren volzet, en blijkbaar waren er nogal wat (pseudo-)invaliden aanwezig ook, want ook die plaatsen waren ingenomen. Tegenwoordig heeft ook iedereen een blauwe parkeerkaart.

Dan maar naar een andere boekenwinkel. Lap, uitverkocht. Het derde deel hadden ze wel nog. Bij nader inzien had ik die beter meteen meegenomen want tegen dat het tweede deel erdoor is zal ik wel de opdracht krijgen het derde te gaan halen, en wie weet is die dan ook alweer uitverkocht. Op naar de volgende boekwinkel. Het viel me op dat er weinig boekenwinkels zijn in Vlaanderen. Veel gazettenwinkels, dat wel, en daar kan je wel wat pulp kopen maar niet echt wat ik zocht. Helaas zijn er geen tot boekwinkel omgeturnde kerken in de buurt, dus moest ik de zoektocht voortzetten. De laatste optie deed de deur dicht om zes uur, en ik stond daar om één na zes. Rats, te laat. Morgen weet ik wat te doen.

 

Met de trein zou je der al zijn

Het is veel te warm om te bloggen. Het is zo een weertje waarbij je je dochter spontaan ‘Talula does the hula from Hawai’ zou willen noemen. Maar als je ze nog alle vijf op een rij hebt onderdruk je die neiging meteen weer.

Vrijdagavond was het 200° C op de trein. Je kon een ei bakken op het tafeltje tussen de zetels, zo misselijkmakend warm was het. Maar een goed half uur later waren we alweer ter plaatse. Beats the file, airco in de auto of niet. Sommige treinen hebben ook wel airco, zo heb ik eens 3 uur en 30 min stilgestaan tussen Brussel Centraal en Zuid, en gelukkig zat ik wel op een gekoelde trein. Vele, heel vele anderen niet, en ik had niet graag in hun natte schoenen gestaan. Voor confrontaties met andermans okselvijvers en bijhorende geurtjes, daarvoor moet je heden op de trein zijn. Er is altijd wel een smelly bugger die zijn laptop dringend in het rek boven jouw stoel moet leggen, daarbij zijn oksel tot op irrationele afstand van jouw reukorgaan brengend. Soms, heel soms, moet ik me inhouden om zo iemand geen duw te geven. Me inhouden lukt vrij goed, ik bedenk dan gewoon dat mijn hand dan riskeert niet meer geurvrij te zijn. Yeee-uck.

Bij deze een oproep aan iedereen die al eens de trein neemt: please investeer tijdens deze hete zomerdagen in een deo, maakt niet uit wat voor een, en ververs je hemd of t-shirt eens wat frequenter dan tijdens de wintermaanden. Uw medereizigers zullen u eeuwig dankbaar zijn.

Tegenwoordig valt het allemaal wel mee met de trein. Er zijn nog zelden vertragingen van meer dan 10 minuten, de stellen zijn proper en de conducteurs zijn vriendelijk. Nu nog de medereizigers een beetje heropvoeden en dan ben ik content.

Gisteren sloeg het noodlot toe. We waren net vertrokken uit BXL Centraal toen de trein heel traag ging rijden. Na een twijfelachtig vertrek uit BXL Zuid werd de reis langzaam verder gezet richting Liedekerke, toen plots: ‘Ding dong! Beste reiziger…’ uit de krakkemikkige geluidsinstallatie rolde. En dan weet je wel hoe laat het is. Problemen met de remmen, zo bleek. Ehm, what? De remmen werken niet? Da’s meestal niet goed. Iedereen aan het klagen en zuchten, uiteraard. De ongekoelde trein stond in de vlakke zon bij 30 graden. Leuk is dat niet. Hoe komt het toch dat er in de warme periodes altijd problemen zijn met de trein, en in de koude periodes met de sporen? België heeft toch niet zo’n extreem klimaat? Hoe gaat dat dan met de treinsporen in Rusland? En met de trein in India, waar het veel langer veel warmer is dan hier?

Verder naar station Denderleeuw, waar ik door de hitte geconfronteerd werd met een oude bekende geur. Het stinkkot! Het vilbeluik, dat vroeger mensen tot ver buiten Denderleeuw kotsneigingen bezorgde maar dat een paar jaar geleden inspanningen gedaan heeft om de geurhinder te beperken, laat zich weer ruiken bij deze tropische temperaturen. Ik ken de geur veel beter dan ik zelf zou willen, omdat ik er 15 jaar geleden twee dagen als jobstudent doorgebracht heb. Bij 30 graden. Aan de stinkende put die het zwarte hart van het vilbeluik vormt. Ah, sweet memories. Een hele dag werken aan de put waar de kadavers gedumpt worden, dan naar huis en vijf keer douchen en parfumeren, dan naar het liefke en als eerste reactie krijgen: ‘Eeeiiiih gij stinkt!!! Waar ebde gij gezeten???’ Ik heb er wel een gloedhekel aan geurtjes aan overgehouden.

We stonden dus in de hitte op spoor 2, en op spoor 5 kon men de IC trein nemen naar de grote stations further down the line. Ik werd plots geconfronteerd met mijn handicap. Ik moest gelukkig niet van spoor veranderen, want het station waar ik er af moet wordt keihard genegeerd door zo een IC. Maar stél dat ik toch van perron had moeten veranderen, dan zat ik met een probleem.

Na een 20-tal minuten werd omgeroepen dat men nog niet beslist had of er verder gereden zou worden of niet. Tegen die tijd was ik al half verdampt, en het laatste opgewarmde beetje van de cola die ik over had van ’s middags moest er ook aan geloven. Nog 20 minuten later werd beslist dat de trein wel degelijk zou doorrijden. Maar of hij op tijd zou kunnen stoppen, dat wisten we nog niet.

 

City trippin

Een in onbruik geraakte kerk in Maastricht is nu een boekenwinkel geworden. Een prachtige boekenwinkel, zelfs. In België zouden de plaatselijke paters en nonnen moord en brand schreeuwen. Watte? Kooplieden in de tempel? Dat kàn niet! Anyway, het heeft wel iets, zo een locatie. En vooral als ze de originele structuren in ere houden.

Rustgevend, zoals dat hoort in een boekenwinkel:

 

Drie verdiepingen boeken! Plezant. En als je mocht zin krijgen in koffie met een koekske geen probleem:

Met als extra touch:

Ze kunnen er nog iets van leren, daar bij de Club en andere Standaard Boekhandels. Brrr ongezellige winkels…

Come to think of it, in Aalst is er ook een kerk omgeturnd in een (kleren)winkel, maar als je daar binnen gaat voel je je helemaal niet meer in een kerk. Gewoon in een saaie klerenwinkel. Gebrek aan fantasie, zeker?

 

The future is now

Man vliegt tegen 87 km/u met jetpack

Een Amerikaanse stuntman heeft een nieuw record gevestigd voor het rondvliegen met een jetpack. Met een soort straalmotor op de rug, vloog Eric Scott tegen 87 kilometer per uur.

Scott deed zijn recordpoging in Scotland, boven het circuit van Knockhill. In een filmpje op YouTube valt te zien hoe de Amerikaan heel wat snelheid haalt.

De Amerikaan met zijn jetpack is geen onbekend: in november 2008 vloog Scott al tegen een snelheid van 75 km/u over een 500 meter brede canyon in Colorado.

Een filmpje. Die gast heet Scott en hij deed zijn vlucht in Scotland. Zou die een eigen land hebben? Het ziet er redelijk futuristisch uit allemaal, en eigenlijk zou ik op het einde zo een zware stem verwachten die zegt: ‘coming soon to a theatre near you, the new Tom Cruise movie’.

Ik kan niet wachten tot ze die jetpacks in de Mediamarkt verkopen! Screw de Segway, dit is pas cool.

 

Cijfertjes

Ik heb iets met cijfertjes. Ronde cijfertjes, en getallen die in een bepaalde volgorde staan of die wanneer je ze samentelt een rond getal vormen. De teller van de auto stond vandaag op 20.000, om één of andere reden vind ik dat een speciale gelegenheid en moet dat gevierd worden. Eigenlijk zou ik dan liefst naar de kilometriek kijken tot hij op 20.001 staat en dan denken: ‘goh, da’s jammer dat het niet meer 20.000 is’. Of neem nu een digitaal uurwerk of een wekkerradio: een getal als 12:34, dat vind ik geestig. Waarom? I wouldn’t know. Er zal wel een psychoanalytische uitleg voor bestaan, maar die moet ik u schuldig blijven. Nog jammerder vind ik dat ik het mezelf schuldig moet blijven, want ik zou wel eens willen weten waarom ik zoiets heb met cijfers. Wat zit daar achter van onverwerkbare issues?

Vandaag, op dit moment, keek ik naar de stats van mijn weblog, en, o jolijt! Kijk:

Een rond getal! Niemand meer naar mijn blog surfen, ik wil dat rond getal houden! Of neen, surf maar verder, dat het rap een volgend rond getal is!

 

Avoir

Gisteren op radio Eminem: de Ann en Dave show. Gast was Ellektra De Munck, en ergens in het interview stelde Dave de vraag hoe goed Eline’s Frans was. Niet zo goed, zo bleek. ‘Kan je dan eens ‘avoir’ voor ons vervoegen?’ En Eline gaat, na de obligate weerstand te bieden, aan de slag: ‘je suis, tu es, il est, nous sommes enz’. Waarop Ann: ‘Jààààààh!’

Zucht. En ik vond Ann Van Elsen zo een toffe. Vroeger toch, toen ze nog niet verankerd moest worden bij windvlagen van, like, 1 beaufort.

En nog een goeie: de slagzin van Joe FM: ‘the smile, the music’. Een beetje (veel) zoals ‘the fun, the hits’ van Radio Donna, maar dan idioter. Hoeveel zouden ze daarvoor alweer betaald hebben aan een of ander reclamebureau? Zucht, zucht, zucht.

Zou het kunnen dat alle ideeën op zijn? Dat er gewoon geen nieuwe dingen meer gecreëerd kunnen worden? Dat we alles gehad hebben? Of zijn de reclameboys gewoon lui geworden? Hoewel, die met dat clipke van die koffiekoeke zijn er toch in geslaagd iets te doen wat ze allemaal proberen: een soortement van rage creëren. Elke dag is er wel iemand op het werk die dat zinnetje uitkraamt, en de Facebookers zijn er ook weer bij, iedereen lijkt wel fan te zijn. Maar fan van wat? Van het zinnetje? Van het product dat aangeprezen wordt? Van de reclamecampagne? Kan je fan worden van een reclamespot? Is dat niet wat belachelijk? En eerlijk gezegd: ik heb dat clipje een aantal keer gezien, en ik kan op dit moment niet eens zeggen waarvoor er reclame gemaakt wordt. Is het doel van het reklamke dan niet voorbijgestreefd? Het viral aspect is groter geworden dan het eigenlijke doel van de zaak: een produkt aanprijzen. Where did it all go wrong?

 

Uitkering: refused

Grapje van de dag: gisteren zat er een brief in mijn bus van het Ministerie van Ghandicaptenzaken. Ze hadden de eer me te laten weten dat ik in aanmerking kom voor een inkomensvervangende uitkering, maar dat die geweigerd was op basis van mijn inkomen. Right, dat had ik wel verwacht en ik vind het maar normaal ook, aangezien ik terug aan het werk ben en mijn eigen boterham verdien.

Maar waar ik even heel erg nerveus van werd was van de bijgevoegde verklaring. Het kan alleen in België, zoiets. Ze hebben voor de weigering gekeken naar mijn inkomen en dat van mijn eggenote van 2007. Van 2007? Ja, van 2007. Maar je was toch nog niet invalied in 2007? That’s right! Ik ben op 20 mei 2008 geopereerd, en ze hebben me zelf pas begin 2009 invalide verklaard, maar toch bekijken ze mijn inkomen van 2007! Wat een achterlijk idioot land toch, dat land waar wij leven. En de politiekers maar beloftes maken en doen alsof ze alles zullen in orde brengen. Het is te fundamenteel verkeerd gelopen sinds de jaren stillekes, dat krijgt niemand nog in orde.

Er is ook ander nieuws: mijn parkeerkaart is gearriveerd. Zeven maanden na de aanvraag. Hoera voor België!

 

Beter bij de bank van hier

We hebben ons geld in een bank gestoken. Iedereen zei dat het een slecht idee was, met die vervloekte crisis en zo, maar ik ben ferm content:

En daar hoort natuurlijk het volgende grapje bij: ’scha-hat, ik ga naar de bank he!’.