… én het deed inderdaad raar aan, terug thuis te zijn. Zaterdag zijn we commiskes gaan doen in de Carrefour – een grote winkel waar ze vanalles hebben en die toegankelijk is voor rolstoelen. Ideaal dus voor een eerste uitstap. De Veldstraat was helaas nog niet haalbaar. Ïk weet nu dus uit eerste hand hoe het voelt om ‘die meneer in de rolstoel’ te zijn. Je wordt toch wel anders bekeken, eens je weg bent uit de beschermende omgeving van het revalidatiecentrum, waar iedereen in dezelfde situatie zit.

Ik heb nog eens in mijn eigen sofa gezeten, ik heb mijn allerliefste nog eens kunnen vastpakken (you’d be surprised hoe moeilijk dat is van in een rolstoel of ziekenhuisbed), allemaal zeer aangenaam. Wel stom dat ik zaterdagavond terug moest komen om hier te slapen.

Deze middag heb ik met het ‘tetra-clubje’ (de mannen met de nekletsels) biefstuk-friet gegeten. Zelf petatten geschild, en frieten gemaakt met zo een doorduwding om snijwonden te voorkomen. Beats hospital food any time! Na de middag bij de kine zoveel mogelijk gedaan, ik had namelijk een lang weekend in te halen. Ik heb een half uur aan het sportraam gestaan – en mezelf rechtgezet/getrokken, daarna wat rondgestapt in de ‘walker’ en dan nog twee toerkes tussen de parallel bars. De vooruitgang van vandaag was dat mijn coördinatie verbeterd is (waar gooi ik mijn voeten neer?) en dat ze me voor mijn wandelingetje tussen die parallelle dingen niet meer met twee moesten ondersteunen: ik kwak niet meer achterover, en het frêle vrouwelijke kinesistje was voldoende om alles in goede banen te leiden. Dat is het verschil tussen gestapt worden en zelf stappen. In het eerste geval werd ik ondersteund, in het tweede begeleid. Zeer groot verschil, that is.

Hard gewerkt vandaag!