Aangezien mijn ruggenmerg beschadigd is heb ik redelijk wat last van spasticiteit in mijn benen. Hoever de medische wereld ook al moge staan, tegen spasmen kunnen ze nog maar weinig of niets doen. Spasmen zijn onwillekeurige spiercontracties, dus heeft één of andere meneer dokteur beslist dat een mogelijke oplossing zou kunnen zijn om spierverslappers voor te schrijven. Makes sense, doesn’t it? Slappere spieren = minder spasmen.

Ik was dus zoals een brave patiënt – nay, cliënt, zo moeten de studenten ons tegenwoordig noemen – mijn pillekes aan het nemen, ah ja, want meneer dokteur heeft gezegd dat dat moet. Ik heb nog redelijk veel last van trillende benen wanneer ik bv de trap af ga, en zelfs met pillen kreeg ik dat niet onder controle. Ook rechtstaan uit de sofa is een hele opdracht. Vandaag heb ik echter geen tijd goesting gehad om die pillen te nemen, en guess what: ik geraak recht uit de sofa zonder me krampachtig te moeten vastklampen aan de leuning, en ik ben net de trap afgekomen zonder schuddende benen. Makes ook sense: minder spierverslappers equals meer kracht, en blijkbaar had ik schuddende benen ook omdat er te weinig force in zat. Een heel vervelend bijkomend probleem is de spitsvoet: door de spastische kuiten trekt mijn rechtervoet naar beneden, en moet mijn tibialis-spier heel hard werken om mijn voet op te heffen. Die spier wordt heel snel moe, en dan sleept mijn voet over de grond. Héél vervelend, en gevaarlijk: mijn evenwicht is nog niet in orde en als ik ergens over zou struikelen zou ik kunnen vallen, en dàt kan ik nu missen.

Tijd voor een experimentje dus: even wat minder pillen pakken, en zien wat er spasmwise gebeurt. Hopelijk valt dat wat mee, en kan ik verder met mijn leven. Ik heb nog steeds mijn krukken nodig, en ik ben dat redelijk beu. En het Belgische herfstweer doet me ook absoluut geen deugd. Ik moet maar eens verhuizen naar het zuiden of zo…