Ontgóócheld alsdat ik was toen de hedendaagse madam Arabelle langskwam om het fokkiesjamien (bijnà in de Van Dale!) bij te vullen. Geen dwergen, smurfen, gnomes of kabouters te zien aan de binnenkant van de machine in kwestie. Een tijdje geleden was het koffiemachien buiten dienst en ik beeldde me meteen in dat die dwergen daarbinnen ook wel eens pauze mochten nemen, en dat ze toen waarschijnlijk allemaal buiten een sigaretje aan het roken waren.

Die machine bleek ook geen Narnia-achtige poort naar een wondere wereld zoals de cola-automaat dat wel is volgens deze:

Neen, niets van dat alles. Een vies vuil machien waar wij met honderden tegelijk vieze vuile koffie uit halen. I might reconsider that. Misschien toch beter onze Senseo terug in gebruik nemen. Of gewoon geen koffie meer drinken. Hm.

Waarom is dat voorpaginanieuws, ‘Spoorstaking goed opgevolgd’? Wie ligt er van wakker dat ze hun stàkingen goed opvolgen?

Ik begin een beetje te vrezen voor een ‘cry wolf’ scenario: de pendelaars beginnen serieus te morren, en als ze dan bij de trein eens écht redenen zullen hebben om te staken vrees ik dat er een paar in de pek en veren gezet zullen worden. Waarom word ik, als pendelaar, en dus klant, gestraft omdat de NMBS beslist het goederenvervoer in een apart bedrijf onder te brengen?

Ik kan het met mijn ongetwijfeld beperkte kennis van economie alleen maar logisch vinden dat een afdeling die in de problemen zit losgesneden wordt van die onderdelen van een bedrijf die het wel nog goed doen. Denk aan een fruitmand, en hoe de rotte appel de rest aansteekt. Wat begrijpen personeel en vakbonden daar niet van? Niet genoeg inkomsten: problemen, kosten, geen geld om personeel te betalen, dat vraagt om maatregelen. De harde realiteit, quoi. We wonen nu eenmaal niet in een communistisch regime, al zouden sommigen dat misschien liever hebben. Er zijn altijd slachtoffers, en ik ga akkoord dat je een bedrijfsleiding niet volledig de vrije hand mag geven of ze gebruiken die hand misschien alleen maar om hun zakken vol te steken, maar wat moet gebeuren, dat moet gebeuren.

Hadden ze de duizenden opvarenden van de Titanic kunnen redden door een paar offers te brengen, ze hadden het ook gedaan. Sorry voor de straffe uitlatingen, maar it’s time to wake up and smell the coffee.

Afgezien van dat alles ben ik wel op tijd op het werk geraakt. Iedereen stond met de auto aan te schuiven op de E40 dus zijn wij met ons tweetjes rustig langs de goeie ouwe steenweg gegaan, alwaar er niets aan de hand was. De mensen zijn het volgens mij vergeten, dat er ook gewone wegen bestaan.

Ik wou eigenlijk anderhalve maand geleden wat beelden posten over ons reisje naar Corfu, maar wegens andere beslommeringen en wegens gebrek aan tijd en goesting en dergelijke is het er dus nog altijd niet van gekomen.

Anyways. Deze is geestig: in de categorie unfortunate product names:

As in: in Greece, people drink. Ik heb het niet geproefd. Het gedacht alleen al.

Zou Ice-Pea ook bestaan?

En ja, dat vind ik dan grappig.

Wij wonen in een goed geïsoleerde woning. Geen passiefhuis, maar een op het zuiden gerichte woning met dubbel glas. We hebben zelf alle gaten en kieren aan ramen en deuren dichtgemaakt met isolatiespul van bij de doehetzelf. Vorig jaar hebben we, ondanks de strenge winter, weinig stookolie gebruikt om warm te blijven. Het kan altijd beter, maar bij ons geen verhaal over hoe we geen nieuwe ramen kunnen steken omdat we elk jaar al ons geld moeten investeren in mazout. En aan de personen in die situatie, dààrvoor zou ik al eens een leningske overwegen, 5000 liter per jaar is toch wel héél erg veel. Die lening betaalt zichzelf toch af, met wat je uitspaart en zo?

We rijden met een zuinige, relatief propere wagen. Geen Prius, maar die zijn ook helemaal niet zo milieuvriendelijk als ze beweren te zijn. Bij het fabriceren van die wagens wordt er namelijk tweemaal zo veel energie verbruikt als bij het creëren van een ‘gewone’ auto. En waar gaan die batterijen naartoe aan het einde van de rit? OK, je geeft een goed teken naar de buitenwereld toe (ik ben groen!), maar hoeveel helpt het nou echt? Het enige wat helpt is de auto niet meer gebruiken, of toch zo weinig mogelijk. We nemen dus de trein naar het werk.

We zijn geen grote vleeseters. Geen vegetariërs, neen, maar we eten geen groot vlees. Niet veel vlees bedoel ik. We moeten niet, zoals heel veel Belgen, elke dag een stuk vlees op ons bord hebben, of we hebben het gevoel dat we niet gegeten hebben. Neen, met een pasta met pesto doe je me meer plezier.

Ik heb in huis hier en daar ’stekkerclusters’ . Ik heb mijn oude verdeelstekkers vervangen door stekkers met een ‘aan en af knop’, en ik zet dus een aantal dingen tegelijk uit als ik ze niet meer gebruik (meestal gewoon ’s avonds). Vooral audio en videosystemen met een sluimerstand zet ik hiermee volledig uit. We hebben ook zoveel mogelijk spaarlampen, en ik ben ervan overtuigd dat het geheel aan zuinigheidsmaatregelen wel wat oplevert op de maandelijkse energiefactuur (of bij de eindafrekening), aangezien we redelijk ver onder het door Electrabel bepaalde gemiddelde gezinsgebruik zitten.

Ik composteer ons tuinafval of ik breng het naar het containerpark, alwaar ik dan nog moet betalen ook voor het milieuvriendelijk verwerken ervan. Maar ik doe liever dat dan het in de fik steken zoals mijn achterburen het doen. Je zal me ook nooit kunnen betrappen op het sluikstorten van welk afval ook, en ik zal me altijd kwaad maken over mensen die wel sluikstorten, of het nu om een oude matras, frigo, tv, of sigarettenpeuk gaat. Hou de wereld toch eens proper, mensen. Je wil zelf ook niet in het vuil zitten, waarom moeten anderen dan met jouw vuil geconfronteerd worden?

En nu gebruiken we ook de Ecover produkten. Niet goedkoper, maar wel beter voor je huid en voor het milieu. Of daar gaan we toch van uit. Ik ben niet heiliger dan de paus, ik hou ook van wat luxe hier en daar en ik ga niet beginnen douchen met koud water, of beter nog, helemaal niet meer douchen want dat verbruikt water.

Er is hoe dan ook niets mis met een beetje awareness. Denk eens na voor je iets koopt of doet dat misschien zuiniger of efficiënter kan op een andere manier.

En nu lees ik dit. Al mijn efforts voor niks geweest, met die huisdieren hier. Ofwel: had ik geen beesten gehad, ik had met een dikke vette 4×4 kunnen rijden! Mocht ik de centen gehad hebben om hem te kopen, that is. En de wil om met zo een patserbak te rijden. Ook al ben ik een beetje van een autofanaat, het schuldgevoel is groter dan het verlangen om met een gasguzzler te rijden.

Anderhalf jaar geleden heb ik iets geschreven over Raf de labrador. De doodbrave loebas moest weg bij zijn baasjes, en er werd redelijk snel een nieuwe thuis gevonden. TWEE UUR na de verhuis van de hond stonden de oude baasjes bij het nieuwe baasje om Raf terug mee te nemen: ze misten hem al.

Wel: de baasjes gaan scheiden en geen van beide wil of kan voor de hond zorgen.

Any takers? De hond valt onder te brengen in de categorie ‘te braaf veur duud te doen’ en zal onderhand al voldoende verlatingsangst hebben om niet meer dan een meter van uw zijde te wijken, vermoed ik.

* Wanneer u een inhaalmanoeuvre uitvoert dient u zo snel mogelijk terug naar het baanvak waar u vandaan komt te gaan. Blijvend op het middenvak rijden op een snelweg is onnodig en werkt storend voor andere chauffeurs. Moreover: hoe meer auto’s direkt terug naar het rechtervak gaan, hoe meer ruimte vrijkomt op de andere vakken, en hoe efficiënter deze gebruikt kunnen worden. Gevolg: minder lange files.

* Mistlampen dienen gebruikt te worden bij beperkte visibiliteit door mist. Wanneer de visibiliteit terug goed wordt dienen de mistlampen uitgeschakeld te worden. Dus van Gent naar Brussel bollen met uw mistlampen aan, in de file, bij een visibiliteit van ki-lo-me-ters, dat hoeft niet en màg eigenlijk ook niet wegens verblindingsgevaar. Een mistlamp is geen wondermiddel dat de mist doet verdwijnen, het is gewoon een sterke lamp die in de achterligger zijn ogen schijnt. Hou ook rekening met anderen op de weg.

* Afstand houden is goed, wegens veilig als je plots moet remmen. Maar honderden meters vrij houden tussen jou en je voorganger, dat is gewoon idioot. Ja, het klopt dat je ginder ver toch moet remmen, en dat je je daardoor minder opgejaagd voelt, maar denk eens aan zij die achter jou komen: als iedereen zoveel ruimte vrij zou laten zou de file dertig keer langer zijn. Doe dit dus niet, of ik steek u misschien wel rechts voorbij.

* Motorfietsen zijn klein en snel. Elke motorfiets die passeert is een auto minder in de file. Doe dus niet dwaas en laat die mannen gewoon passeren. Als je er een probleem mee hebt moet je zelf ook maar een moto aanschaffen. Maar de weg blokkeren is stom en gevaarlijk. En ge verdient lappen for doing that.

* Ritsen is écht wél beter. OK, je moet er misschien iemand tussen laten die op het laatste moment voorbij komt gekropen, maar think bigger picture: twee vakken beschikbaar betekent dat je twee vakken moet gebruiken. Aan alle slimmeriken die het oneerlijk vinden dat er mensen zijn die niet aanschuiven: wees niet zo verdomd Belgisch en laat die mannen passeren, of ga zelf op het linkervak rijden tot helemaal vooraan. Ritsen: vlottere passage én een kortere file.

Use your brain, people!

Het is officieel: full-time werken en nog iets proberen te hebben aan mijn leven valt me zwaarder dan verwacht.  Opstaan om zes uur, trein om zeven, acht uur werken, trein terug, iets eten en de pijp is uit. Als ik dan in de zetel beland is het game over voor de rest van de avond. Ik hoop ergens dat de herfstslashwintermoeheid er voor iets tussen zit. De eerste maanden van mijn reïntegratie heb ik kunnen overbruggen met wat verlof hier en daar, zodat ik de eerste vier maand of zo geen enkele complete week moest werken. Maar dat kan niet blijven duren, helaas.

Vorige week zijn we eens mid-week naar de sienema geweest, eens gaan zien of ‘De Helaasheid der Dingen’ de hele hype waard is. Mijn mening: mweh. En ook wel een beetje boaah. Het is niet écht een slechte film, maar net zoals het boek gaat hij over niéts. Verhulst had hem beter ‘De Nietsheid der Dingen’ genoemd. Of beter, gewoon ‘De Nietsheid’.  Hoe een heel land hier zo zot van kan lopen, ik zou het u niet kunnen zeggen.

We zijn naar Brussel gegaan wegens dat Gent volzet was, en dus zijn we daar naar een film gaan kijken die in het Frans ondertiteld was en in het Vlaams dialect gesproken. Begrijpe wie kan, op VT4 en consoorten ondertitelen ze zelfs de best verstaanbaren onder ons (gelijk Gerrit Callewaert en zo), wat niet noodzakelijk verkeerd is want er kijken ook doven en slechthorenden mee, maar toch. Een film die in het Meers gesproken wordt, neen, die ondertitelen ze enkel in het Frans, en niet eens in twee talen. Ik had gedacht dat ik alle locaties in de film zou herkennen omdat ik in de omgeving opgegroeid ben, maar dat viel eigenlijk wel tegen. Het dialect daarentegen was wel een blast from the past. Hilarisch ook om te horen hoe de acteurs die niet vertrouwd waren met het taaltje over hun tong struikelden. Blijkbaar had Koen De Graeve, die van dees kantn es, een poging gedaan om hun de zinnetjes aan te leren. Couleur locale, heet dat dan. Ik vermoed dat deze film geen Loftje zal doen. Records breken, it won’t.

Schitterend:

Stel je voor dat je daar live bij bent, da’s toch wel om serieus kiekebisj van te krijgen denk ik.

Maandag vertelde mijn collega over hoe er in zijn straat, aan de andere kant van het land, een motorijder omver gereden was (een oudere heer met een dikke Volvo draaide links af en de motard was dichterbij dan hij dacht, klassiek ongeval). De motorijder was op slag dood, hij had geen schijn van kans. De kijklustigen kwamen er al snel aan, als gieren naar een slachtoffer. Auto’s wurmden zich over en door de brokstukken van de moto, totaal respectloos. Tegenwoordig kan je blijkbaar geen respect meer verwachten. Mensen willen zien wat er gebeurd is, ook al stelt het niets voor en ook al weten ze dat er zich achter hun een kilometerslange file aan het vormen is.

Als ik zulke verhalen hoor leef ik altijd mee, ook al ken ik de arme drommel niet persoonlijk. Ik heb zelf ook nog met een moto gereden, en ik kijk altijd heel goed uit als er een motard aan komt, en in de file zal ik àltijd plaats maken voor een motorijder.

Toen ik thuiskwam kreeg ik echter een koude douche: bleek dat het over mijn ex-collega ging. Johan, zo heette hij. De sympathiekste mens die ik kende. Altijd goedgezind, altijd in voor een grap. Een paar weken terug had ik nog met hem gechat over hoe hij een oude moto gekocht had om te leren rijden, want het is geen goed idee om direkt op een zware machine te kruipen. Na een paar maanden vond hij dat hij het wel onder de knie had en zette hij het oude beest te koop. En dan ging hij zijn droommachine kopen. Het volgende dat ik hoorde was dit: http://streekkrant.rnews.be/nl/regio/lim-3540/aanrijding-in-schulen-kost-leven-aan-motorrijder/Article-1184683226347-1194542332658.html.

Ik ben er al de hele week niet goed van. 34 jaar is te jong. RIP Johan.

Nog een stap verder dan het Kennedy Space Center: een heel huis in Legoblokken! Gebouwd door dendienen vanTop Gear, James May. Nog even wachten en hij bouwt een Formule 1 racewagen na in Lego’s. Dàt zou pas een prestatie zijn!

Bon, het weekend zit er weer op, en mijn benen zijn van rubber na een namiddag hard labeur. Het gras is gemaaid – een van de laatste keren dit jaar, I guess – de kantjes gesnoeid, de grasmaaier afgeblazen met de bladblazer, (en terwijl ik die toch vast had al een eerste lading blaadjes weggeblazen) en de luchtfilter proper gemaakt, dan verslunste bloemen en struiken voor en achter het huis verwijderd, en dat was voor mij eigenlijk ongeveer all I could take op één dag. Toen zeiden mijn kuiten dat het genoeg was.