Life grinded to a standstill

Zes weken in het ziekenhuis is lang. Veel te lang. Hate it, hate it, hate it. Er gebeurt hier niks. Het leven gaat verder, maar niet voor mij, zo lijkt het. En binnenkort is het weer tijd voor de Gentse Feesten. Big fat PFFFRRRLLLT.

Ik heb hier wel al veel bijgeleerd, vooral over verlammingen dan. Dingen die ik eigenli!jk liever nooit geweten had. Wist u bijvoorbeeld dat mensen met verlamde ledematen daar toch nog vreselijke pijnen kunnen in voelen? Wist u dat een verlamd been toch nog kan bewegen, zij het ongecontroleerd? Spasmen doen de spieren samentrekken, waardoor het been optrekt of strekt. Wreed raar, vind ik dat allemaal.

En vanavond heb ik een slechte, overkookte ‘spagetti UZ’ gegeten, en een half uur later stond mijn broer hier met een spagetti Castaar met extra saus. Toch ambetant, niet bereikbaar zijn per gsm.

Advertenties

One response to “Life grinded to a standstill

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: