Last man standing

Ik kan staan! Niet zéér lang en niet ongelooflijk stabiel, maar all the same: ik kan stààn! Ik heb ook acht keer over en weer gestapt tussen de parallelle baren (bars?), deze keer zonder begeleiding! Het gaat goed, ik ben content. Hopelijk blijft het zo verder evolueren. Nu nog de handen, die blijven nog verdoofd aanvoelen, de godganse tijd.

Ik heb ook mijn CT scans gezien van vorige donderdag. De dokter had goed nieuws en slecht: het goede was dat de botenten in mijn nek goed zijn vastgegroeid (thank god for that), het slechte bestond er in dat ik mijn halskraag nog vier weken moet dragen. Dat neem ik er wel bij, liever zo dan het omgekeerde…

Mochten de stukjes bot in mijn C2 en C3 niet goed vastgegroeid zijn, dan zouden ze naar binnen kunnen verschuiven, met alle desastreuze gevolgen van dien (ruggemerg zou – opnieuw – onder druk komen te staan of – nog meer – beschadigd kunnen raken, met nooit meer lopen tot gevolg). En neen, dat vertellen ze er allemaal NIET bij wanneer je binnen komt voor deze routine-ingreep.

Advertenties

4 responses to “Last man standing

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: