Maandelijks archief: augustus 2008

The big day

Morgen is moving day! Mijn vrouw heeft hier op haar eentje heel ons huis in kartonnen dozen gestoken, terwijl ik niets anders kon doen dan gefrustreerd toekijken. Wat een vrouw, die vrouw van mij. Morgen alles in de camionet laden en als alles hier weg is zullen we officieel in Nieuwerkerken wonen. That reminds me, we moeten ons dan weer gaan aanmelden in het stadhuis, paspoort weer laten veranderen, wachten op de wijkagent, enz. Dàt hele gedoe weer.

De hoop oud ijzer in onze tuin zal waarschijnlijk verkocht zijn. Ik heb een oudijzermarchang gebeld, en die reageerde wel héél eager toen ik zei dat het over een zendmast van 10 meter hoog ging. Hij mag het ding wel zélf komen afbreken, dat spreekt voor zich.

Benieuwd of dat nog iets waard zou zijn, zo een paar honderd kilo oud ijzer…


Ambulanterik

Aaah, het is toch wel véél plezanter revalideren als je elke avond in je eigen bedje kan slapen. Ik loop hier thuis rond zonder krukken, ik waggel wat van hier naar daar maar het begint wel wat beter te gaan. Mijn evenwicht is al wel wat verbeterd, maar er is nog heel wat werk aan de winkel. Ik zit nog steeds met verkorte (kuit)spieren, waardoor ik op mijn tenen loop, wat eigenlijk niet mag, want dan worden die spieren sterker, waardoor ze dan weer moeilijker te stretchen vallen. Ik zit elke dag één à tweemaal op de ‘rekbank’, een soort van middeleeuws foltertuig dat mijn kuiten en hamstrings zou moeten rekken. Doordat die spieren zo kort geworden zijn stap ik enorm houterig – en ik was vroeger al niet echt een ballerino. Dus: blijven stretchen. En ik doeda nie graag!!!!


Telenetjes

Gisteren in de mailbox:

Evil grin.


Ultimatum

Sans-papiers stellen de regering Leterme ultimatum

*snip*… De rondzendbrief, die al maanden is beloofd en er al in mei had moeten zijn, hangt als een molensteen rond de nek van de regering-Leterme I. Lang kan die niet meer uitblijven, beseft iedereen, anders dreigen er nog meer harde acties zoals kraanbezettingen en hongerstakingen. De actievoerders geven de regering alvast een duidelijke boodschap: als de eerste echte ministerraad van vrijdag 5 september niets oplevert, is een nieuwe golf van hongerstakingen een feit. En die zal deze keer harder en massaler dan ooit zijn, waarschuwen de sympathisanten van actievoerders.

OK, erm… what? Ben ik de enige die dit allemaal vreemd vind? Sans-papiers die de regering een ultimatum stellen? Een golf van hongerstakingen, die harder en massaler zullen zijn? Maar jongens toch. En de regering, die zullen wel weer plooien zeker? En zo duidelijk maken aan iedereen die naar hier wil komen zonder papieren, dat dàt de manier is om hier alles geregeld te krijgen. Blackmail!


Tinternet

Ha, Telenet is toch een droom… hoe die hun klanten behandelen en zo, dat getuigt van niets anders dan respekt, nay, uiterst ar-ie-es-pi-ie-ci-tie voor hun broodwinning: de brave, immer probleemloos betalende klanten. Vrijdag moesten we hier nog snel iets opzoeken, mààr het tinternet was kapot. En met het internet ook de vaste lijn en de tv-aansluiting. Brilliant.

Snel gebeld naar de klantendienst (met de gsm), alwaar ik een vriendelijke jongedame aan de lijn kreeg, die meteen bleek te weten wat er scheelde: de versterker had het waarschijnlijk begeven (zouden ze dat daar misschien nog al meegemaakt hebben? Ze gebruiken daar nochtans alleen maar produkten van hoogstaande kwaliteit?). Er zal een technieker langskomen, meneer. Uitstekend, het is nu vrijdagavond, wanneer mogen we die meneer verwachten? Maandagnamiddag ten vroegste. Darn.

Dus ik moet hier maandagnamiddag zijn? Haja, uiteraard. Dat gaat niet, ik moet naar het ziekenhuis en mijn mevrouw heeft een job dus die kan hier ook niet zijn. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb dan maar wat minder gerevalideerd om toch maar om één uur aanwezig te kunnen zijn. Om half vier is de technieker er door gekomen, en hij is welgeteld drie minuten binnen geweest.

Het zit namelijk zo: ik had de fout begaan om al op voorhand naar Telenet te bellen om mijn verhuis te regelen. De verhuis is de 30ste, dus vanaf ongeveer die dag wil ik tinternet op mijn nieuw adres. De behulpzame Telenetmens van dienst heeft echter wat te snel gehandeld, en er is een technieker langs gekomen die deel één van onze verhuis kort maar krachtig geregeld heeft: hij heeft de aansluiting hier aan onze buitenmuur onklaar gemaakt. De behulpzame jonge kerel die vandaag langs geweest is om ons terug online te helpen had dat gelukkig meteen gezien, wat twee dingen kan betekenen: ofwel is hij heel goed in wat hij doet, ofwel heeft hij het vrijdag zelf afgesloten. Either way: ik ben weer online, en ik heb weer een anekdote bij voor mijn grote Telenet book of failures. En ik kijk al uit naar het volgende hoofdstuk in het Telenet verhaal: online geraken op ons nieuw adres.

Is er trouwens nog iemand die vindt dat Telenet er nogal rare praktijken op nahoudt? Zo maken ze nogal veel reklame voor het feit dat je verhuis gratis geregeld wordt. Voor wat betreft internet. Als je je tv-aansluiting ook wil verhuizen moet je 50 euro betalen. Well erm… Neen, laat mijn tv-aansluiting dan maar op mijn oud adres, misschien kunnen de nieuwe bewoners er nog iets mee doen. En weet je wat? Ik zal de tv-aansluiting  overnemen van de vorige bewonders van mijn nieuwe huis. “Ha neen meneer, dat gaat niet, wij moeten namelijk nog wat geld uit uw zakken slaan.”


Jump!

Deze jongens springen over een aanvallende stier, toch wel leuker dan de standaard stierengevechten waarbij er toch altijd minstens één partij pijn gedaan wordt…


Last night!

Vannacht is mijn laatste nacht in tuzet!!! Laatste keer slapen in een ziekenhuisbed met een vreemde vent naast mij (in een ander bed, thank god), nog één dag genieten van het ziekenhuiseten,…

Het komt goed uit, de doorligwonde op mijn hiel behoeft geen bijkomende zorgen meer (nog niet perfekt genezen maar dat komt wel), de wonde op mijn bekken – waar ze de botenten uitgehakt hebben – is genezen, en normaal gezien moet mijn nek ook in orde zijn, maar dat weet ik pas op drie september (de scanner is nogal druk bezet hier). Ik kan alles zelfstandig doen, behalve mijn sokken aantrekken, maar dat zal binnenkort ook wel lukken. I’m a happy camper!

Er blijft natuurlijk wel een feit dat ik onder ogen moet zien: ook al ben ik een van de besten hier in het revalidatiecentrum, eens ik hier buiten stap ben ik weer “de slechtste”. Geduld!