Feelings

Dit is een blog. Een blog zoals er dertien of meer in een dozijn passen. Een online dagboek. Een viering van het ego. Mijn ego in dit geval. Ik schrijf neer wat ik interessant vind, en in die zin vind ik het fascinerend dat toch elke dag weer een aantal mensen komen kijken wat ik nu weer meegemaakt heb. Of niet meegemaakt, aangezien ik het huis nauwelijks verlaat, en er hier in Reetveerdegem niet écht veel te beleven valt. Een dagboek op internet, voor iedereen toegankelijk, is iets gevaarlijks, vind ik. Ik schrijf normaal gezien alleen neer wat niet te veel met mijn privéleven te maken heeft, maar deze keer maak ik een uitzondering. Mensen die niet gïnteresseerd zijn in mijn privéleven: stop hier al maar met lezen. Deze schrijf ik voor mezelf, maar jullie mogen binnen, zij het op eigen risico.

Ik ga bijna weer aan het werk, na al die maanden, en het moment is gekomen om één persoon extra in de bloemen te zetten: mijn vrouwtje. Wat zij allemaal voor mij gedaan heeft, in de periode toen ik volledig kreupel aan een ziekenhuisbed gekluisterd was en daarna, toen ik alweer thuis was maar niet in staat om autonoom te functioneren, daarvoor kan ik haar niet genoeg bedanken. Mijn leven is niet lang genoeg ‘to return the favour’. Toen ik in het ziekenhuis lag is ze elke dag met de trein van het werk in Brussel naar Gent gekomen zodat we toch maar een paar uur samen konden zijn. Elke dag weer had ze iets lekkers bij zich, zodat ik niet alleen op ziekenhuiskost moest overleven. Het is verbazend hoe lekker een Panos-broodje is na weken van fletse sla, gestoomde patatten en vlees met een smaakloze saus. En dat terwijl ik maar aan één iemand kon denken: mezelf. Veel koppels gaan uiteen als er zoiets dramatisch gebeurt, maar mijn vrouwke, die stond aan mijn zijde. Elke moeilijke dag weer. En elke keer als ik weer eens extatisch was omdat ik een vinger een cm verder kon bewegen of omdat ik plots mijn onderbenen kon voelen, was ze blij voor en met mij. Bedankt daarvoor!

En dat terwijl we nog een eerder drama aan het verwerken waren. Vier maanden voor mijn operatie hebben we namelijk nog een traumatische gebeurtenis meegemaakt, eentje die we misschien wel nooit zullen kunnen verwerken. Ik krijg het bijna niet getypt. De donkerste dag uit mijn bestaan is er een die ik al een tijd probeer te verdrukken, maar misschien is dat niet de beste manier om ermee om te gaan. Op 25 januari 2008 is wat de gelukkigste gebeurtenis uit iemand zijn leven moet zijn, voor ons de ongelukkigste geworden. We zijn toen ouders geworden van een zoon die zijn ogen nooit geopend heeft. Onze Nikolai. Je probeert zoiets te verwerken met de gedachte dat het anderen ook overkomt, en dat alles gebeurt om een reden. Maar toch neemt een kind, ook al heeft hij nooit geweten wie zijn mama en papa zijn, een groot stuk van je hart en je leven in, en dat voor de rest van je dagen. Het is vreemd hoe iemand door er niet te zijn zo alomtegenwoordig kan zijn. Rest in peace, kleine vriend. We vergeten je nooit.

2008 is een rotjaar geweest. Op naar betere tijden.

Advertenties

15 responses to “Feelings

  • Sara

    Ik ken je niet echt, maar voel de behoefte je een dikke knuffel te geven.

  • CreativeBelle

    Ik kreeg letterlijk kippenvel toen ik je verhaal las. Ik weet nog niet eens zo lang wat jou is overkomen, laat staan dat Nikolai geboren werd en nooit kon genieten van zijn leven, noch het feit dat jullie van hem konden genieten. Soms is het leven net fair, dat staat vast!
    Laten we erin geloven dat 2009 een beter jaar mag worden. Een jaar met de beste vooruitgang die je kan boeken, een jaar met je vrouwke die je steunt en veel liefde voor beide, een jaar waarin het beter gaat!
    Mocht ik kunnen, ik zond je een engel die drie van jouw wensen liet vervullen…

  • CreativeBelle

    Ik bedoelde uiteraard dat het leven soms NIET fair is.

  • Steven Noels

    Wow. Ik lees jouw verhaal alleen maar hier, ik ken je verder niet, maar als dit de kracht en diepgang is waarmee je uit zo’n rotjaar stapt, dan kan ik jou alleen maar bewonderen, en heel dankbaar zijn dat ons nog zo niks overkomen is. Dankjewel voor de blik op jouw privéleven, proficiat voor jullie allebei.

  • Luc

    Sterk verhaal van een sterk koppel, daar waar de meeste koppels het (te) zwaar mee hebben, heeft dit jullie relatie sterker gemaakt!
    ik blijf geboeid je blog volgen, all the best

  • ilse

    flexanium maat, alles wordt beter in 2009. Dat kan niet anders.

  • Caro

    Al ken ik je alleen van je blog, ik bewonder je voor de manier waarop je al die tegenslag oppakt. Maar je kunt ook niet anders dan doorgaan. Zelf ben ik mama van een jongetje dat ook nooit de ogen geopend heeft. Ik weet door welke hel je dan gaat. Ik duim dat 2009 voor jullie een jaar wordt waar je met veel plezier op terug kunt kijken.

  • (mw)

    Een uitermate moedig relaas. Heel veel sterkte.

  • Bruno

    Reinhart, maat, ik zit hier te bleiten. Ik weet niet wat getypt, maar believe me, ik heb al veel aan jullie gedacht. Zeker sinds ik weet wat het is…
    Ik hoop echt dat alles in zijn plooi valt/geraakt.

  • Ria Van de Velde

    Ik ben de mama van Greet, het meisje dat in Leuven in het hospitaal ligt. Ik heb intussen ook jouw blog gelezen (ok, niet alles, maar genoeg om te weten wat je is overkomen) en ik ben zeer onder de indruk van je optimisme, je moed en je positieve ingesteldheid. We hopen dat onze Greet even sterk zal kunnen zijn.
    Ik wens van harte dat jullie even moedig verder gaan en dat jullie binnen niet al te lange tijd nog een kindje mogen krijgen, alhoewel dat de pijn om Nikolai natuurlijk niet wegneemt, dat weet ik wel. Maar een kindje met zo’n sterke mama en zo’n vrolijke papa, dat treft het wel bijzonder goed. Ik wens je het allerbeste, ik blijf je blog volgen en hoop dat 2009 een jaar wordt dat mirakels brengt.

  • Zita

    Ik val stil bij dit relaas…

    Ik hoop uit de grond van mijn hart dat 2009 een beter jaar mag worden!

    En een dikke pluim voor je vrouwtje, omdat ze is wie ze is, omdat ze doet wat ze doet, omdat ze er is. Ik ken haar niet, maar ze lijkt me een prachtmens te zijn!

  • Lien

    Reinhart, 2009 MOET voor jullie gewoon beter worden. Sommige mensen krijgen veel te veel verdriet te verwerken, meer dan een mens eigenlijk aankan. Maar jullie slaan er zich dapper door… als koppel staan jullie geweldig sterk. Veel sterkte nog. En soigneert uw vrouwke, het is er eentje uit de 1000!

  • RealRaven

    Reinhart,

    Moedige Romeo,
    super optimist,
    bloggende video,
    volbloed artist.

    Het trekt op niets maar het is mijn manier, om in alle stilte, mijn Respect en Bewondering aan u en Julia te tonen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: