Maandelijks archief: maart 2009

IE8 and the nerd

Kijk, een berichtje van internet explorer 8:

ie8

Beter dan IE7 vind ik deze versie niet. Een noodzakelijke upgrade ook niet. Ze hebben bij MS hetzelfde gedaan van wat ze anders doen: goed kijken naar hoe de anderen het doen en dan: kopiëren maar! Alle tabs in hun eigen memory space openen zoals Chrome het doet (en toch crasht IE alsnog in zijn totaliteit), gekleurde tabs, en voor de rest zie ik niet veel verschil met de vorige versie, quite frankly.

Behalve de pornoknop dan (InPrivate Browsing). Ik zie het al gebeuren, de menschen gaan denken dat ze daarmee ongestraft naar gelijk welke site kunnen gaan zien zonder dat den baas het gaat kunnen achterhalen. Wel, niet dus. De optie zorgt er gewoon voor dat er geen cookies en history op de pc bijgehouden wordt. Maar de baas kan het nog altijd van op afstand controleren. Wanneer zou de eerste rechtszaak daarover plaatsvinden?

Waarom heb ik die hele IE8 dan geïnstalleerd? Ah juist, omdat de vorige met gigantische lappen memory aan de haal ging.

Ik weet nog niet of het beter is tegenwoordig:

ie8ram

Drie tabs open: 250 mb. Ik vind dat precies nog altijd veel. Dezelfde tabs openen in Firefox lukt met minder dan 100 mb. En ik heb ze puur voor de leute ook eens in Chrome geopend, en daar krijg ik dit:

chromeram

Waarom heeft Chrome zes processen nodig voor drie tabs? Hoe raar is dat niet. Maar die nemen dus wel maar iets van, uit het blote hoofd, euhhmmm… 120 mb.

Computers zijn aardige dingen.

Advertenties

Siesta

Deze foto zat in mijn oude doos en herinnert me aan een tijd toen het leven nog simpeler was:

siesta

Geef toe: het leven kan eenvoudig zijn. En FYI: neen, that guy is not me.


Huis Emdee

Herken hem hier maar eens:

Hoe House normaal spreekt:


Creatief met Creative

Mijn dure Creative docking station heeft in de twee jaar dat ik hem in mijn bezit heb ongeveer – schat ik – zes maanden naar behoren gewerkt. Het toestel geeft een prachtig vol geluid, het is een klein ding maar het produceert een prachtige klank. Maar al de rest werkt niet zoals het moet: als ik mijn mp3 speler in het dock zet dan moet de batterij opladen, en dat gebeurt niet. Het hele toestel wordt bestuurd via een afstandsbediening, en die doet het niet meer. Toen ik de batterij probeerde te vervangen hoorde ik plots ‘krak’ en sindsdien rammelt er iets vanbinnen. Needless to say: de remote doet het nog steeds niet.

Terugbrengen naar de FNAC in Brussel, alweer? Pfff… zo behulpzaam zijn ze daar niet, en je moet minstens een uur geduld hebben want de wachtrij aan de klantendienst smelt trager weg dan een gletsjer anno 2009. En toch ben ik vorige week naar daar geweest, en na anderhalf uur aanschuiven werd ik ‘gehoord’ (geholpen not so much) door een Franstalig iemand die ik eerst vijf minuten heb laten afzien alvorens ik hem uit zijn misery geholpen heb met een welgemeend ‘dis-le en Français, copain’. Als ik merk dat men in de hoofdstad tenminste probeert mijn taal te spreken ben ik al veel milder gestemd. Ik apprecieer het, really.

Uitkomst van de bespreking: het toestel wordt niet meer gemaakt, dus een omruiling is zeker niet mogelijk. Daarbij komt nog dat de garantie verlopen is. Wat wil je: het eerste toestel dat ik in mijn bezit had is na 8 maand of zo teruggegaan voor reparatie en is drie maand later ongerepareerd teruggekeerd. FNAC heeft dan de geste gedaan het zelf om te ruilen voor een nieuwe. Vlak daarna ben ik in het ziekenhuis terechtgekomen en pas maanden later heb ik de doos geopend en ben ik tot de constatatie (taaltip van de dag: -atie vs -ering) gekomen dat het spel niet goed werkte. En voilà, geen garantie meer. Bij FNAC hebben ze me wel vriendelijk doorverwezen naar de website van Creative. Well woeptidoe.

Dus dan maar een technical support request formulier ingevuld en what do you know? Kenny van Creative heeft al gereageerd! Dat ze dat toestel niet meer maken en dus niet kunnen repareren (I fail to see the link), en ze kunnen me ook geen nieuwe remote verkopen want ze hebben er geen meer. Vreemd, er is ooit ingebroken in mijn appartement en de dieven hebben onder andere mijn afstandsbedieningen gestolen (zonder de apparaten die ermee bestuurd werden, not so bright huh). Ik naar de Makro, of ik een afstandsbediening kon bijbestellen voor mijn toen zeven jaar oude JVC stereoketen, en dat kon. Een maand later had ik een nieuwe. Bij Creative geloven ze duidelijk niet in het ‘stock’-principe. Anyway: Kenny had met zijn superior gesproken, en ze willen me mijn geld teruggeven! Het klinkt goed, maar moet natuurlijk nog gebeuren, but still: eat that, Apple! Bij Apple vervangen ze je kapotte onderdelen in je Mac door tweedehands (kapotte en gerepareerde, dus) onderdelen én doen ze je nog eens de volle pot betalen, én je mag er niet over klagen want het staat in kleine lettertjes in hun reparatiebon die je eerst dient te tekenen. Proper.

Het voelt soms allemaal wel een beetje zo aan:

Prijsvraag: wie herkent de stem van Comp-U-Comp the Magnificent? (wie niet)


Peacock

Zaterdag zei onze buur nog over de haag tegen mij: “er zit hier een pauw in de buurt die soms in de tuinen komt rondsnuffelen”. Ik kreeg er visioenen bij van een pauw in een beige regenjas en met een mini-panamahoed op zijn kopke, die in de vuilbakken naar bewijsmateriaal komt zoeken. “En je moet opletten”, zo zei de buur, “want als zo een beest op je auto springt beschadigt hij de lak, met die lange nagels en al.”

Gisterenochtend trok ik de achterdeur open, en u raadt nooit met wie ik oog in oog stond. Juist, een uit de kluiten gewassen pauw. Net achter de auto natuurlijk, en de woorden van de buurman galmden nog na in mijn hoofd. Een beetje zoals in star wars, toen Luke Skywalker in zijn hoofd bezoek kreeg van Obi Wan Kenobi, of zo.

Mijn reactie ging alle kanten tegelijk uit: “Aargh, een pauw! Snel, laat Mona buiten dat ze hem wegjaagt! Neen, pak eerst de camera want da’s wijs om op mijn blog te zetten, een foto van een pauw! Maar wat als hij op de auto springt? Neen hij moet weg! Of toch een foto?” En toen was de pauw al een meter of drie omhoog gesprongen/gevlogen, en zat hij op de garage. En weg was de pauw. Jammer eigenlijk.


New.facebook

De nieuwe Facebook is helemaal aan het doordraaien. Ik vind het ‘notifications’ systeem leuk, ik weet het graag als iemand iets op mijn wall schrijft of als ik een virtueel cadeau ontvangen heb, maar nu overdrijven ze toch: zo krijg ik nu van elk van mijn contacten te zien wanneer zij een Chewie in Chains, een dooske kapotte, an Poasjaa, een Nicole en Hugo of nog één van de duizenden andere, even onbeduidende en zinloze (en taalkundig waardeloze) dingen verstuurd hebben naar iemand anders. Wat is de zin daarvan?

Sorry to say, but I couldn’t be arsed. Facebook, you’re losing it.


Vanallesineenpost

Er zijn nog zoveel andere dingen om voor te leven, ik weet het wel.

Maar als die andere dingen ook niet willen lukken, waar sta je dan nog? Sorry, er passeerde net een track van Sigur Ros de mp3-revue, en ik word er zowaar meewoedig van. Men zou van minder, de tijden dat een droevig liedje me alleen tot lachen aanzette zijn al lang achter de rug.

Happy thoughts, quickly!

Het wordt ooit wel weer zomer, en binnen twee weken zal ik drie jaar getrouwd zijn: tijd om een citytrip of zo te boeken, of misschien een etentje bij Peter Goossens of zo, eens checken of hij the fuss waard is, en of zijn eten een beetje in verhouding staat tot zijn ego. Don’t get me wrong, ik heb er wel sympathie voor hoor, voor de sympathieke boeman, en hij is streng om een geldige reden: wie hém nog niet kan trotseren moet zeker geen restaurant openen.

En what is ùp met die Deborah? “Laat iets aan uw tanden doen”, zei ze tegen een meneer die kwam solliciteren. Hoe grof is dat niet? Dus niet alleen wordt hij geweigerd voor de job, maar hij krijgt nog een schup in zijn onderrug ook! Laat die mens tenminste een beetje in zijn waardigheid. Zo sympathiek als de jongste van de twee overkomt, zo antipathiek is de oudste. Veel te veel peretten, zo zeiden ze vroeger in mijn buurt. Een beetje respekt voor uw medemens, graag.

Toch een leuk programma om je verstand eens een uurke uit te schakelen.

Ik vraag me af of dit soort blogposts enigszins leesbaar zijn voor derden. Ik blog weliswaar voor mezelf en om mijn geest eens leeg te maken, maar toch: deze blog is publiek toegankelijk en dus wil ik dat het hier wat proper ligt, niet te veel rommel op de grond en geen afwas in de pompbak, je kent dat. Structuur in mijn posts is soms ver te zoeken, denk ik. Ik dwaal telkens weer af, pik in op iets waar ik wat over te zeggen denk te hebben, en voor ik het weet is het onmogelijk om een titel boven de post te zetten aangezien er te veel onderwerpen in staan. Opsplitsen in meerdere kleinere artikeltjes? Misschien zou ik dat beter doen. Maar dan worden die dingetjes misschien zo klein dat ze het schrijven niet meer waard zijn? Schrijven is iets dat ik graag doe, maar ik ben een impulsieve schrijver en ik volg niet graag de regels van de kunst. Of misschien denk ik er te veel bij na, dat kan ook.