It takes time

Het is misschien nog wat te vroeg om victoire te kraaien, maar ik merk enige fysieke verbetering. Het stappen ging vandaag iets vlotter, het voelde minder ‘Quasimodo’-achtig aan, maar meer – sorry voor de zoveelste vergelijking, maar er is niemand anders – ‘House emdie’-achtig. Typen gaat ook iets vlotter met al mijn vingers tegelijk, hoewel ik nog wel regelmatig de backspace-toets nodig heb. Maar ik kan weer met een gewone pc werken, whereas ik in het begin een laptop nodig had omdat ik alleen kon muizen met een mousepad. Een gewone muis kon ik niet bedienen omdat ik nog geen gevoel had in mijn rechterhand, en aldus de muisknoppen niet vond. Dan zat ik zo maar wat in het wilde weg te duwen in de hoop per toeval de juiste knop te raken, wat meer niét lukte dan wel. Tot mijn grote frustratie, jawel.

Dubbelklikken lukte niet vanwege de redelijk hevige spasticiteit in mijn rechterhand: àls ik de juiste knop dan al raakte dan ging het van klik……….klik, wat de pc dan ervoer als twee aparte klikken ipv één dubbelklik. Ik weet wel dat je de klikgevoeligheid kan aanpassen maar de laptop stond toch altijd ter beschikking, dus was de keuze snel gemaakt. Het touchpad is wat groter dan een muisknopke dus was er meer kans dat ik op de juiste plaatse tapte (klikken komt uit mijn vijsvinger, tappen uit mijn elleboog, en daar heb ik geen last van spasticiteit). Nu is de spasticiteit in mijn hand al veel verminderd, wat betekent dat ik mijn hand en vingers vlotter kan bewegen, dus vlotter typen en muizen. Dubbelklikken gaat nu zo: klik….klik. Nog niet zoals vroeger, toen ik nog sneller dan het licht kon typen en klikklikklikken, maar het gaat. En hoera! Ik heb weer gevoel in mijn vingers.

Dat stappen beter gaat is natuurlijk ook een gi-gan-tis-che opluchting, ik hoop dat het geen tijdelijk fenomeen is. Want met een beschadigd ruggenmerg weet je maar nooit, de ene dag gaat alles goed en de volgende kan het weer slechter gaan zonder dat daar op het eerste zicht een reden voor is. Mààr ik heb een paar dagen geleden gesproken met iemand die zelfs zeven jaar nadat hij een verlamming heeft gehad nog steeds verbetert. Er is dus hoop, al hoop ik dat ik geen zeven jaar moet wachten.

Nu het weder beter wordt besef ik ook hoe hard ik het zou missen om buiten te zijn en ergens op een terraske te kunnen gaan zitten en naar de mensen te kijken. Of gewoon onder de mensen te zijn, en een klapke te doen. Hele dagen immobiel zijn, het zou niets voor mij zijn. Maar ja, soms kan je helaas niet zelf kiezen.

Advertenties

One response to “It takes time

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: