Maandelijks archief: september 2009

Legohuisje

Nog een stap verder dan het Kennedy Space Center: een heel huis in Legoblokken! Gebouwd door dendienen vanTop Gear, James May. Nog even wachten en hij bouwt een Formule 1 racewagen na in Lego’s. Dàt zou pas een prestatie zijn!

Bon, het weekend zit er weer op, en mijn benen zijn van rubber na een namiddag hard labeur. Het gras is gemaaid – een van de laatste keren dit jaar, I guess – de kantjes gesnoeid, de grasmaaier afgeblazen met de bladblazer, (en terwijl ik die toch vast had al een eerste lading blaadjes weggeblazen) en de luchtfilter proper gemaakt, dan verslunste bloemen en struiken voor en achter het huis verwijderd, en dat was voor mij eigenlijk ongeveer all I could take op één dag. Toen zeiden mijn kuiten dat het genoeg was.

Advertenties

Dessert

En toen we thuiskwamen was mijn tiramisu die ik gisteren gemaakt had klaar voor consumptie! Leuk dessertje hoor, en easy! Lange vingers weken in amaretto, mascarpone mengen met baileys en amarula en over de koekjes gieten, een nacht laten staan in de frigo en het is klaar! Ik had geen idee dat het zo simpel was, maar ik had toevallig een van die kwieten uit ‘komen eten’ zoiets zien improviseren en ik dacht: dat kan ik ook. As it happened had ik alle ingrediënten in huis, dus zo gezegd, zo gedaan.

Lekker!

Maar ik moet dringend eens beginnen zoals Michel en van alles en iedereen foto’s maken, zodat ik mijn verhalen beter kan documenteren. Tijdens het optreden daarnet was ik ook aan het sakkeren omdat ik mijn fototoestel thuis had laten liggen. En ik maakte me in één beweging ook druk in de slechte techniek van een meisje met een hele dure camera: we zaten in een donkere zaal met spots op het onderwerp dat ze wou fotograferen, en iedereen zat neer op de grond, dus had ze vrij spel om perfecte foto’s te maken. En wat doet ze? Ze stelt zich op zodat ze half achter een zuil staat, ze neemt haar big ass camera en zet de flits aan, waardoor ze waarschijnlijk een rotslechte foto zal hebben want het licht van de flits botst tegen de zuil en verhindert een deftige foto van het zangeresje. Ze heeft dan nog een paar foto’s gemaakt, uiteraard ook met flits, en ze heeft de hoofden van de mensen die voor haar zaten belicht. Dat kan toch niet goed komen? Een dure camera is geen garantie voor mooie foto’s, dat zal ze wel ondervinden.

Maar ja. Whatever. Waar maak ik me ook weer druk in.


Kleine adders

We zijn net thuis van een optreden in den Botaniekenhof te Brussel. We zijn wezen kijken naar een zangeresje dat als artiestennaam ‘Tiny Vipers’ hanteert. Ik had geen idee wat te verwachten, maar via http://www.botanique.be vallen er wel wat leuke dingen te ontdekken. Ik had ergens gelezen dat Tiny Vipers wel goed is, dus heb ik zonder al te veel na te denken tickets gekocht. En het is een goeie gok geweest, we zijn getrakteerd op een intiem optreden in de catacomben van het serregebouw in de botanische tuin in het hartje van Brussel. De setting was goed, de muziek was folk die me wat deed denken aan de muziek van de seventies, Lollapalooza, Simon and Garfunkel, Donovan, Neil Young zelfs. Maar dan in de vorm van een klein raar meisje met een gitaar. Ze heeft niet veel gezegd, gewoon dat ze uit Seattle afkomstig is en af en toe eens ‘thanks’. Maar wat een stem had dat kind!

En de omgeving lijkt dan wel nergens naar, maar het domein (gebouw + tuin) is mooi en geeft een extra-special sfeertje aan zo een optreden. Alleen jammer dat er geen blauwe parkeerplaatsen in de buurt waren. Ik heb me dan maar op den trotwaar gegooid, vlak voor de deur van het gebouw. Handig, dat wel, maar heel de tijd zitten hopen dat de polies me niet zou op den boek gooien, of erger, wegtakelen. But then again: parkeerovertredingen, daarvoor rukt de politie denk ik al lang niet meer uit. Ze hebben manschappen tekort, zeggen ze dan.

Maar kijkt hoe mooi!


Laurence Tureaud

Daarnet toonden ze in “de jaren stillekes” een filmpje met mister T. Ik ben een fan (meer van het programma dan van Mr. T):

Ook in de jaren stillekes: de verkiezing van Pas De Deux voor de het Eurosongfestival. Groot protest van uit het publiek, maar toch kent iedereen nog altijd het liedje, terwijl de rest in de vergetelheid weggezonken is.

En Steven Van Herreweghe is een zeer goeie presentator, eindelijk iemand die mee kan doen in de BBC-categorie. Vind ik toch, ik moet die uitspraak relativeren want er zijn nogal wat mensen die vinden dat niets of niemand kan tippen aan de BBC. Ik ben al content dat het eindelijk de goeie richting uitgaat met de Belgische tv. Fingers crossed.


Lectuur

Ik heb de Millennium-trilogie helemaal uitgelezen. De drie delen, allemaal 600+ pagina’s. Ik lees graag maar niet zo veel, omdat ik traag lees en omdat ik wil opgeslorpt worden in een boek. Als ik niet na een 20-tal bladzijden niet mee in het verhaal zit, dan zit de kans er dik in dat ik afhaak. Maar de Millennium-trilogie van Stieg Larsson, die is integraal goed.

Alleen jammer van de horriebele Hollandse vertaling. Een paar ergerlijke woordjes die veel te vaak terugkeren:

  • pantry – als in: Mikael Blomkvist liep naar de pantry en nam koffie (ik neem aan dat ‘kast’ bedoeld wordt, maar in wat voor kast zit een koffiezet, en waarom noem je die pantry en niet gewoon kast?)
  • überhaupt. Hollanders, he.
  • PM: een soort verslag van een meeting, vermoed ik. Waarom gaan mensen ervan uit dat iedereen elke afkorting kent? Maar ja, die Hollanders kunnen er wat van: het internet staat vol met de imho’s en zo (het heeft een tijdje geduurd voor ik wist wat een imho was, ja) .

Maar ja, Vlaams en Hollands, da’s toch dezelfde taal, niewaar?

Stieg Larsson is helaas al een paar jaar dood, dus volgend werk moeten we niet meer verwachten. Jammer. Gelukkig hadden we hier nog een Aspe liggen die Liuda ooit eens cadeau gekregen had (Pandora), dus kon ik die nog lezen in mijn vrije dagen. Het was wel een beetje van een ontgoocheling. Het zal bij één boek van deze Vlaamse topauteur blijven, vrees ik. Als je eerst de verhalen van Stieg Larsson leest en dan het verhaaltje van Aspe, dan ben je ontgoocheld om vele redenen. De schrijfstijl bevalt me niet echt, het verhaal is erg vlak en ééndimensionaal en ook al was het een potentieel spannend verhaal, toch pakte het boek me niet bij mijn nekvel. Vooral ook omdat de clou van het verhaal een fluo jasje aanhad en zo een zwaailichthelm, en al halverwege het boek ‘ik ben de clou van het verhaal!’ liep te scanderen.

Ik had ook het gevoel dat de schrijver ‘voor den Vlaming’ schrijft, daarmee bedoel ik dat hij het boek enerzijds leek te zitten schrijven met de gedachte: ‘ik schrijf voor Vlamingen, het mag niet te moeilijk zijn of ze haken af’, maar anderzijds gebruikte hij hier en daar toch moeilijke woorden waar het niet echt nodig was en het verhaal er niet om vroeg, en dat gaf me in dit geval het gevoel dat de schrijver zichzelf slimmer waant dan de lezer. Dit is misschien allemaal niet het geval, maar het is een gevoel dat ik niet wens te hebben terwijl ik een boek aan het lezen ben, ook al klopt het niet. Achteraf zat ik me af te vragen: maken ze van deze boekskes die tv-serie?

Ik wil gerust de Vlaamse schrijvers steunen en hun boeken kopen, maar ik moet de eerste nog tegenkomen die goed genoeg schrijft om er meer dan één boek van te kopen. Brusselmans schrijft telkens opnieuw hetzelfde boek, Aspe is al na één boek tegengevallen, Dimitri Verhulst heeft met zijn “Helaasheid der Dingen” een boek geschreven over niets (maar wel over mijn parochie) en hij heeft er dan wel een prijs mee gewonnen maar ik voel me niet geroepen om aan dat boek dat bij de Humo zat te beginnen. De Helaasheid der Dingen is om één of andere reden de lucht in geprezen maar ik kan me niet inbeelden waarom. Misschien omdat het een beetje het Vlaanderen van de jaren 70/80 terug oproept, en de mensen dat graag zien? Waarom is dat eigenlijk, dat Jan Modaal/Marginaal hier zo goed aanslaat (in boeken en films)? Vinden mensen die niet van Nieuwerkerken of omstreken afkomstig zijn de situaties in het boek even herkenbaar?

Conclusie: als er iemand een suggestie heeft van een goed Vlaams boek, lama weten!


Meziek

Ik wil nog iets schrijven over onze reis van vorige week (een week geleden lag ik nog in de zon aan een zalig zwembad!) maar het zal niet voor vandaag zijn. Ik ben te moe van een werkweek die gelukkig bijna ten einde is. Ik heb geen treindutjes gedaan, en ik voel dat wel. Normaal gezien slaap ik op de heenreis van Denderleeuw tot bijna in Brussel en op de terugreis van Brussel Zuid tot Liedekerke, alwaar ik elke keer wakker schrik en denk dat ik mijn halte gemist heb, terwijl de trein nog zeker vier keer moet stoppen voor we ter plekke zijn.

Maar die 15 minuten of zo dutten, daar haal ik genoeg energie uit om de rest van de avond te doorploegen. Mijn benen werken tegenwoordig wel ietsje beter, maar of het nu door die botox inspuitingen komt of omdat ik nog vooruitgang boek in de genezing van mijn ruggenmerg, dat zou ik niet kunnen zeggen. Ik hoop het tweede uiteraard, want het eerste ‘wears off’ na 1 à 6 maanden.

Nu nog snel 4GB muziek  op mijn speler zetten en dan naar bed. Ik ga eens wat dingen beluisteren die ik niet ken maar waar ik goeie dingen over gehoord heb (Nick Cave, Miles Davis, Duke Ellington, de muziek van Barry Lyndon – the movie…). En de Pixies, het is alweer een paar jaar geleden dat ik die gehoord heb, dus denk ik dat ik lang genoeg gewacht heb, kwestie van ze niet meteen beu te worden.


Mijn eigen schuld, ik weet het

“Komen eten” is de max. Zelden zoveel eloquente Vlamingen de pseudo-intellectuele fijnproever/connaisseur weten uithangen. Everyone’s a chef nowadays! Als ze mekaar maar kunnen inmaken met welgemikte, uit verkeerd opgebouwde en slecht uitgesproken woorden bestaande oneliners. I’m a fan. Serieus.

En hee, kijkt, alweer iemand die we van uit een ander VT4 programma kennen, maar die nog graag eens op tv kwam om te tonen hoe gastvrij ze wel zijn/goed ze kan koken/mooi hun huis wel is. Barf barf bààààrf. Barf.

Ah, en de reclame voor Moltonel is lichtjes degoutant. Well done, marketeerders!

All in all: een zak dampende faeces, die VT4 avonden van tegenwoordig. Mwah, vandaar dat Moltonel daar per sé wou adverteren. Nu begrijp ik het.