Maandelijks archief: november 2009

The Flanders fields en al

Wegens geen deftige internetconnectie en pc bij de vorige post, kon ik geen beeldmateriaal online zetten. Nu wel!

Kijk hoe stoer met zijn dikke sigaar in zijn hoofd! Neen, serieus, dien apporteert dat het een lieve lust is. Retrievers retrieven nu eenmaal graag.

IMG_2990

Where’d it go?

IMG_2988

Must be somewhere round here.

IMG_2984

Serieus, ZES honden! Ze staan zelfs niet allemaal op de foto. Wel plezant dat de meeste zonder leiband meeliepen.

IMG_2983

Dit is Raf na een wandeling van twee uur. Een mooi beest, alleen jammer van dat ene korte voorpootje. Voor de rest is hij in orde, en vers gewassen voor zijn toekomstige baasje!

IMG_3003

Als Raf zo proper gewassen is kan Mona niet achterblijven: in bad!

IMG_2989

(En dan in de auto, wijs)


A dog’s life

Gisteren hebben we zes kilometer gewandeld in de velden rond Oordegem. Achter de huizenrij van de Gentsesteenweg is er nog een hele groene zone waar je met een roedel honden terecht kan. We waren met vier mensen en zes honden, eentje waarvan de genaamde Raf, de labrador op zoek naar een nieuwe thuis.

Raf is een onvoorstelbaar lieve hond. De nieuwe eigenaars zullen zeer blij zijn, van zogauw hij je aankijkt met die trouwe ogen ben je verkocht. Het beest is tweeënhalf (een jaar jonger dan ik eerst dacht), dus de puberteit is voorbij, de lastige periode is achter de rug, en de hond is kalm en volledig afgericht (en ‘fixed’). Hij heeft de gewoonte om hele dagen alleen thuis te zitten aangezien de huidige baasjes allebei fulltime werkachtig zijn. Rafke is een kindervriend, hij komt zeer goed overeen met andere honden en heeft geen greintje agressie in zijn lijf. Ik zou hem dus heel graag zelf adopteren, maar met ons Mona en mijn handicap zou dat geen briljant idee zijn, vermoed ik. Nu ben ik dus mee aan het zoeken naar een nieuw baasje. Iemand? Anyone?


Koffiedwergen

Ontgóócheld alsdat ik was toen de hedendaagse madam Arabelle langskwam om het fokkiesjamien (bijnà in de Van Dale!) bij te vullen. Geen dwergen, smurfen, gnomes of kabouters te zien aan de binnenkant van de machine in kwestie. Een tijdje geleden was het koffiemachien buiten dienst en ik beeldde me meteen in dat die dwergen daarbinnen ook wel eens pauze mochten nemen, en dat ze toen waarschijnlijk allemaal buiten een sigaretje aan het roken waren.

Die machine bleek ook geen Narnia-achtige poort naar een wondere wereld zoals de cola-automaat dat wel is volgens deze:

Neen, niets van dat alles. Een vies vuil machien waar wij met honderden tegelijk vieze vuile koffie uit halen. I might reconsider that. Misschien toch beter onze Senseo terug in gebruik nemen. Of gewoon geen koffie meer drinken. Hm.


Met de trein zou je der al zijn

Waarom is dat voorpaginanieuws, ‘Spoorstaking goed opgevolgd’? Wie ligt er van wakker dat ze hun stàkingen goed opvolgen?

Ik begin een beetje te vrezen voor een ‘cry wolf’ scenario: de pendelaars beginnen serieus te morren, en als ze dan bij de trein eens écht redenen zullen hebben om te staken vrees ik dat er een paar in de pek en veren gezet zullen worden. Waarom word ik, als pendelaar, en dus klant, gestraft omdat de NMBS beslist het goederenvervoer in een apart bedrijf onder te brengen?

Ik kan het met mijn ongetwijfeld beperkte kennis van economie alleen maar logisch vinden dat een afdeling die in de problemen zit losgesneden wordt van die onderdelen van een bedrijf die het wel nog goed doen. Denk aan een fruitmand, en hoe de rotte appel de rest aansteekt. Wat begrijpen personeel en vakbonden daar niet van? Niet genoeg inkomsten: problemen, kosten, geen geld om personeel te betalen, dat vraagt om maatregelen. De harde realiteit, quoi. We wonen nu eenmaal niet in een communistisch regime, al zouden sommigen dat misschien liever hebben. Er zijn altijd slachtoffers, en ik ga akkoord dat je een bedrijfsleiding niet volledig de vrije hand mag geven of ze gebruiken die hand misschien alleen maar om hun zakken vol te steken, maar wat moet gebeuren, dat moet gebeuren.

Hadden ze de duizenden opvarenden van de Titanic kunnen redden door een paar offers te brengen, ze hadden het ook gedaan. Sorry voor de straffe uitlatingen, maar it’s time to wake up and smell the coffee.

Afgezien van dat alles ben ik wel op tijd op het werk geraakt. Iedereen stond met de auto aan te schuiven op de E40 dus zijn wij met ons tweetjes rustig langs de goeie ouwe steenweg gegaan, alwaar er niets aan de hand was. De mensen zijn het volgens mij vergeten, dat er ook gewone wegen bestaan.


Pea

Ik wou eigenlijk anderhalve maand geleden wat beelden posten over ons reisje naar Corfu, maar wegens andere beslommeringen en wegens gebrek aan tijd en goesting en dergelijke is het er dus nog altijd niet van gekomen.

Anyways. Deze is geestig: in de categorie unfortunate product names:

pea

As in: in Greece, people drink. Ik heb het niet geproefd. Het gedacht alleen al.

Zou Ice-Pea ook bestaan?

En ja, dat vind ik dan grappig.


Ecologie en zo

Wij wonen in een goed geïsoleerde woning. Geen passiefhuis, maar een op het zuiden gerichte woning met dubbel glas. We hebben zelf alle gaten en kieren aan ramen en deuren dichtgemaakt met isolatiespul van bij de doehetzelf. Vorig jaar hebben we, ondanks de strenge winter, weinig stookolie gebruikt om warm te blijven. Het kan altijd beter, maar bij ons geen verhaal over hoe we geen nieuwe ramen kunnen steken omdat we elk jaar al ons geld moeten investeren in mazout. En aan de personen in die situatie, dààrvoor zou ik al eens een leningske overwegen, 5000 liter per jaar is toch wel héél erg veel. Die lening betaalt zichzelf toch af, met wat je uitspaart en zo?

We rijden met een zuinige, relatief propere wagen. Geen Prius, maar die zijn ook helemaal niet zo milieuvriendelijk als ze beweren te zijn. Bij het fabriceren van die wagens wordt er namelijk tweemaal zo veel energie verbruikt als bij het creëren van een ‘gewone’ auto. En waar gaan die batterijen naartoe aan het einde van de rit? OK, je geeft een goed teken naar de buitenwereld toe (ik ben groen!), maar hoeveel helpt het nou echt? Het enige wat helpt is de auto niet meer gebruiken, of toch zo weinig mogelijk. We nemen dus de trein naar het werk.

We zijn geen grote vleeseters. Geen vegetariërs, neen, maar we eten geen groot vlees. Niet veel vlees bedoel ik. We moeten niet, zoals heel veel Belgen, elke dag een stuk vlees op ons bord hebben, of we hebben het gevoel dat we niet gegeten hebben. Neen, met een pasta met pesto doe je me meer plezier.

Ik heb in huis hier en daar ‘stekkerclusters’ . Ik heb mijn oude verdeelstekkers vervangen door stekkers met een ‘aan en af knop’, en ik zet dus een aantal dingen tegelijk uit als ik ze niet meer gebruik (meestal gewoon ’s avonds). Vooral audio en videosystemen met een sluimerstand zet ik hiermee volledig uit. We hebben ook zoveel mogelijk spaarlampen, en ik ben ervan overtuigd dat het geheel aan zuinigheidsmaatregelen wel wat oplevert op de maandelijkse energiefactuur (of bij de eindafrekening), aangezien we redelijk ver onder het door Electrabel bepaalde gemiddelde gezinsgebruik zitten.

Ik composteer ons tuinafval of ik breng het naar het containerpark, alwaar ik dan nog moet betalen ook voor het milieuvriendelijk verwerken ervan. Maar ik doe liever dat dan het in de fik steken zoals mijn achterburen het doen. Je zal me ook nooit kunnen betrappen op het sluikstorten van welk afval ook, en ik zal me altijd kwaad maken over mensen die wel sluikstorten, of het nu om een oude matras, frigo, tv, of sigarettenpeuk gaat. Hou de wereld toch eens proper, mensen. Je wil zelf ook niet in het vuil zitten, waarom moeten anderen dan met jouw vuil geconfronteerd worden?

En nu gebruiken we ook de Ecover produkten. Niet goedkoper, maar wel beter voor je huid en voor het milieu. Of daar gaan we toch van uit. Ik ben niet heiliger dan de paus, ik hou ook van wat luxe hier en daar en ik ga niet beginnen douchen met koud water, of beter nog, helemaal niet meer douchen want dat verbruikt water.

Er is hoe dan ook niets mis met een beetje awareness. Denk eens na voor je iets koopt of doet dat misschien zuiniger of efficiënter kan op een andere manier.

En nu lees ik dit. Al mijn efforts voor niks geweest, met die huisdieren hier. Ofwel: had ik geen beesten gehad, ik had met een dikke vette 4×4 kunnen rijden! Mocht ik de centen gehad hebben om hem te kopen, that is. En de wil om met zo een patserbak te rijden. Ook al ben ik een beetje van een autofanaat, het schuldgevoel is groter dan het verlangen om met een gasguzzler te rijden.