Maandelijks archief: december 2009

At last

Verlof tot 4 januari! Woehoew! Ik moet wel studeren voor mijn examen ITIL van de 7de januari, bummer. Maar toch: woehoew!

Naast het studeren ga ik ook het laatste boek van Dan Brown lezen (zit al aan pag 102) en al eens een spelleke spelen op de (eindelijk opnieuw aangesloten) Playstation. Gran Turismo 4 rocks op de nieuwe 37″ lcd tv! That’s right! Wist u trouwens dat het moeilijk is een oude tv van de hand te doen? Zelfs gratis wil niemand nog zo een ding, want ze willen allemaal ne platn. Zelfs mijn jongste neefjes en nichtjes willen dat niet meer! Het was toch allemaal anders, zo een kleine 20 jaar geleden. Maar goed, de oudetvophaalman is hier net geweest, tegen vanavond zit mijn trouwe dienaar in een container naar Afrika.

Een wii staat ook op mijn lijstje, maar ik vind de graphics van die dingen nogal 1997. De prijs is aan het zakken, however, dus als de curve van de prijs het kruispunt bereikt met de curve van mijn verlangen, dan zal ik waarschijnlijk wel toehappen. Of als ik overtuigd raak door het argument “Een wii is goed voor de gezondheid, want ge moet bewegen om te spelen en zo”. Als ik er direkt een balance board en een tennisracket en golfclub bij koop lijkt het toch meer een sporttoestel dan een spelconsole, niet? Een balance board zal wel niet voor mij zijn, vermoed ik. Maar laat dat de pret niet bederven.

Advertenties

It’s chrimble time

Rejoice! For it really is a season to be happy! (lalala la la la la)

Een paar dagen geleden stond ik me een accident te krabben aan de laag aangevroren water op de voorruit van mijn auto, met het minuskule ijskrabbertje dat een hele tijd geleden gratis en voor niks bij de Humo zat. Plotsklaps dook er een gemutste held naast me op, onherkenbaar vanwege dat ik die mens niet kende, en die bood me een anti-ijs-sprayding aan, vergezeld van een grote krabber. “Hiermee gaat dat beter”, zo zei hij.

“Thank you, kind soeur” stamelde ik terwijl ik het aangebodene for a spin nam. Worked like a charm: pfft pfft pfft op het ijs, ne keer scharten mee dien dink, en wég was het ijs! “Marcheert goed he? Da’s van dunaldi.”

“Marcheert zeer goed”, diende ik hem van repliek, en toen ik het spul wou teruggeven zei hij: “hou maar, ik heb er thuis nog een”.  Zomaar! Ik dacht eerst nog dat het een reclamestunt was of zo, maar toen realizeerde ik me dat we niet aan Gent Sint-Pieters waren maar aan het station (de halte) van Reetveerdegem, en dat ze dat daar niet doen, zo popup reclame maken. Chips, noodles, candybars, nooit krijgen we dergelijke lekkernijen aangeboden in onze halte. Bummer.

Na nog een merci was de nobele onbekende even plots  verdwenen (in zijn Renoo Espace) als hij gekomen was, en stond ik terug alleen, met een ontvroren voorruit, aan het station slash de halte van Reetveerdegem.


Interestink

Well what d’ya know?

Ook al slaat deze pseudo-wetenschappelijke studie op niets, en bewijst het eerder dat mannen die niét naar borsten kijken meer kans maken om vroeger een beroerte of een hartaanval te krijgen (omdat ze constant met zichzelf moeten strugglen, denk ik – ‘must… not… look… aargh!’) dan dat het bewijst dat naar borsten kijken gezond is (ook al is het allicht wel zo, what with de bloeddoorstroming en de gezonde spanning en zo), tòch is het een reden te meer om alle schuldgevoelens aan de kant te zetten, want kijk: it’s good for me!

“Mannen die naar borsten staren, leven 5 jaar langer”

Een bizarre studie, uitgevoerd door Duitse onderzoekers, wijst uit dat mannen die staren naar vrouwenborsten een langere levensverwachting hebben.

Voor het onderzoek, dat in de New England Journal of Medicine werd gepubliceerd, werden 500 mannen in drie ziekenhuizen in Frankfurt gedurende een periode van vijf jaar gevolgd. De helft van de mannen kreeg de opdracht hun ogen dagelijks de kost te geven, de andere helft kreeg de opdracht niet naar borsten te kijken.

Tegen het einde van de studie merkten de onderzoekers dat de mannen die regelmatig naar borsten staarden een lagere bloeddruk hadden en een tragere polsslag in rust lieten noteren.

Bloeddoorstroming

“Seksuele opwinding doet het hart sneller slaan en de bloeddoorstroming toenemen. Dat zorgt dan weer voor een betere gezondheid. Er bestaat geen twijfel over: naar borsten staren is gezond voor mannen”, aldus onderzoekster Karen Weatherby.
“Enkele minuten staren per dag halveert het risico op een beroerte of een hartaanval. Een gemiddelde man die dit consistent doet, kan zijn leven met vier of vijf jaar verlengen.”

Volgens Weatherby staat het staren naar borsten zelfs quasi gelijk aan het volgen van een intensief trainingsprogramma. “Tien minuten naar de rondingen van een welgevormde vrouw kijken, staat min of meer gelijk aan een aerobic-sessie van 30 minuten”, aldus Weatherby.


Litteken

Als antwoord op de vraag van de persoon die op mijn blog terechtgekomen is met de vraag: ‘hoe groot is het litteken na nekoperatie’: dat valt nog wel mee hoor, van het litteken zou ik niet wakker liggen. Ik heb er eentje van mijn eerste nekoperatie vijf jaar geleden, vooraan in mijn hals, en dat is ongeveer zeven cm lang denk ik, en zo goed als onzichtbaar geworden. De dokter Naaimachine van dienst heeft echt zijn best gedaan om er een esthetisch verantwoord kunstwerk van te maken: het is langs binnen dichtgenaaid en de draadjes zijn vanzelf weggegaan dus ik heb niet het typische visgraatmotief. Hoe doen ze dat?! Hoor ik u tot hier denken.. Wel, ze leggen de steken plat tegen de binnenkant van de huid, en als de draad aangetrokken wordt zie je dus niets meer. Alleen nog een knoop aan in- en uitgang, waar nu gewoon een klein puntje van over blijft.

Kijk, zo zag het eruit kort na de operatie:

Maar nu  is het dus bijna onzichtbaar. Valt uiteindelijk wel mee als je ziet wat voor een meccano ze er toen in gemonteerd hebben: een titanium kooi (het honingraatmotief op de foto), een plaatje en een paar uit de kluiten gewassen schroeven:

Maar mijn laatste litteken is veel groter, en het zit aan de achterkant. Ik heb het zelf nog niet gezien, dus ik weet niet hoe groot en hoe mooi (of lelijk) het wel is, en ik trek het me eerlijk gezegd ook niet meer aan. De carrosserie is geschonden maar dat is het minste van al. Wat wel vervelend is aan zo een litteken is de gevoeligheid: ik voel het wanneer er regen zit aan te komen. Mocht ik een indiaan zijn, ze zouden me allicht ‘feels rain come’ noemen of zo. Of ‘Barometerman’, wie weet. Danses with Armand Pien misschien. Kan ook.


Koken eten

Wat bezielt mensen toch om ongeremd en onbezonnen hun would-be professionele mening te geven over andermans gastvrijheid, en dat voor heel Vlaanderen (en meermaals, het rerun-beleid van VT4/VijfTV kennende)? Want wat ik vandaag en gisteren gezien heb in Komen Eten, dat was geen amateurkok die een andere amateurkok op een vriendelijke manier mocht beoordelen na een gezellige avond bij said amateurkoks (alwéér riànte) thuis, neen, dat was haast een bloedbad.

Komen Eten heeft alles om vele jaren te blijven meegaan op de commerciële tv: voyeurisme, leedvermaak, roddeltanterij, gluurderij en binnenkijkerij, protserige pronkerij met Vlaamse zwembaden en al (hét symbool dat je gearriveerd bent), en ook een beetje van dat andere momenteel zeer populaire onderwerp: de eetcultuur. Come to think of it: ze zouden het programma beter herdopen in Komen Gluren.

Plaatsvervangende schaamte is mijn deel, elke keer wanneer ik een kandidaat/friend for a week zie zeggen: ‘het is heel lekker’, en dan in de volgende shot: ‘da was na precies karton’ of iets van die strekking. Ik noem geen namen, maar wàt gedraagt die vent die deze keer meedoet zich als een onvoorstelbare etterbak, zeg! Let wel, ik gebruik hier niet ‘is’, aangezien die gast misschien een puike kerel is in het ware leven, maar als dat zo is dan getroost hij zich wel veel moeite om het weg te steken op de buis. Waarom toch, gast? Waarom kan je gewoon het werk en de gastvrijheid van de mensen waarbij je mag gaan eten niet appreciëren? Waarom voel je de blijkbaar onstuitbare drang om te zeiken over elke futiliteit en elk detail?  Gisteren kon je het nog op de drank steken, maar vandaag blijkbaar niet, ofwel is er vanalles gebeurt dat niet getoond wordt. Het zou ook wel uitlokkerij van de makers van het programma kunnen zijn, dat weet iedereen intussen wel, maar toch. Ik denk dat je toch wel een beetje zo moet zijn om je zo als een total asshole te gedragen. Er zal wel één of andere al dan niet Freudiaanse verklaring voor zijn. Die gast zal wel elke dag slaag gekregen hebben op school, en elke dag met een wedgie (nen bir) thuisgekomen zijn met grote honger – want de bullies hadden zijn lunch money afgepakt. Dat komt toch uit een diepgewortelde frustratie, zo’n gedrag? Kan bijna niet anders.

In ieder geval: gast, stop ermee en doe maar normaal want op deze manier maak je je verre van geliefd bij de rest van Vlaanderen.

En alle geklaag ten spijt zit ik morgen om 20h10 weer lekker voor de buis!