Maandelijks archief: februari 2010

Journalistieke vrijheid mijn oor

Aan de onvolwassen, oppervlakkige journalist die in dit artikel in de – bij deze opnieuw bevestigd – riooltabloid hln.be de persoon in kwestie omschrijft als “tientonner” en “vetkwab”: u bent een onbeschofte aap.

Manieren heeft men u blijkbaar nooit bijgebracht, laat staan respect voor uw medemens. En zelfs al heeft u niet het minste respect voor uw medemens, dan had u ook andere termen kunnen gebruiken uit respect voor uzelf of voor uw beroep. Voor uzelf: waarom moet u zich verlagen tot het gebruik van denigrerende woorden in een massaal bezocht medium? Wat maakt dat van u? Wenst u dan niet het niveau van uw krant wat op te krikken? Of vindt u misschien dat het toch al een verloren zaak is, en dat u dan maar beter mee kan doen met de totale verloedering en demoralisering van de maatschappij? Wenst u niet het goede voorbeeld te zijn voor kinderen, die uw minderwaardige stukken misschien wel lezen? Ze zouden er iets van kunnen leren, maar in dit geval blijft dat beperkt tot het uitlachen van de medemens omdat hij/zij anders is. ‘Haha, kijkt hoe nen dikken.’ ‘Haha, kijkt wat ne raren.’ ‘Haha, kijkt wat voor een lelijke.’ ‘Haha, kijkt hoe da dienen stapt.’ Het is allemaal zo subjectief enerzijds, en zo doorzichtig anderzijds. Want waarom doet men zoiets? Om zichzelf beter te voelen.

Zit u niet goed in uw vel, meneer (of mevrouw) de journalist? Misschien moet u eens naar de arbeidspsycholoog gaan. Dan kan die u informeren van het feit dat u naar buiten toe een onbeschofte aap bent, en dat u dat misshien kan achterwege laten door aan uw binnenkant te werken.

Either way: dit soort taalgebruik hoeft voor mij echt niet.

En de eindredactie was alwéér in geen velden of wegen te bespeuren zeker?

Advertenties