Maandelijks archief: april 2011

Merkkledij maakt de man

Een knap staaltje journalistiek, gisteren in De Standaard. Zo staat er:

Wie merkkleding draagt, bij voorkeur met het logo duidelijk zichtbaar, plukt daar professioneel de vruchten van. Dergelijke werknemers genieten meer aanzien, krijgen makkelijker medewerking en verdienen meer geld – hoe zouden ze anders merkkledij kunnen kopen – dan collega’s getooid in witteproductentextiel.

Dat blijkt uit onderzoek van Rob Nelissen en Marijn Meijers van de Universiteit van Tilburg. Hun bevindingen worden gepubliceerd in Evolution and Human Behavior.

De onderzoekers lieten vrijwilligers foto’s zien van een man met een poloshirt. Die foto werd digitaal bewerkt zodat het polo een Lacoste of Hilfiger-logo had en daarna een goedkoper Slazenger-logo of zelfs helemaal geen logo. Wat bleek? Wanneer de man het Hilfiger of Lacoste-logo droeg, kreeg hij door de deelnemers een hogere status toegemeten op een schaal van 1 tot 5 (3,5 voor Lacoste en 3,47 voor Hilfiger), dan wanneer hij geen logo (2,91) had of het Slazenger-logo (2,84) droeg.

Dat noemen ze tegenwoordig ‘onderzoek’. Mensen (vrijwilligers, dus geen representatief staal van de beroepsbevolking, voor zover ik kan zien) kregen wat foto’s onder de neus geduwd en moesten zeggen of de persoon, die ze van toeten noch blazen kennen en zelfs niet eens in het écht te zien krijgen, ‘ne sjieke persoon’ was of niet, en of ze dachten dat die hoger op de corporate ladder stond dan anderen.

What a load of bollocks. Ik ken mensen die het professioneel gemaakt hebben (maar wat is dat, het ‘gemaakt hebben’?) zonder ooit één logo te tonen en ik ken er ook die zich elke dag van kop tot teen hullen in merknamen maar die daarom geen betere carrière hebben. En is het eigenlijk wel relevant? En moet dit soort waardeloze ‘onderzoeken’ wel in de krant gezet worden? Dat ze het publiceren in ‘Evolution and Human Behavior’, tot daar aan toe. Maar in een gewone krant ‘for the masses’? Of is dit een verdoken commerciële truuk, een poging om de mensheid merkkleding te laten kopen? Ik snap de bedoeling niet.

Maar wat een flutkrant, De Standaard.


Richard Dawkins en jehova’s

Ik heb vandaag de laatste pagina’s gelezen van ‘The God Delusion’, een boek van Richard Dawkins over de evolutietheorie en al het slechte dat religie teweeg brengt en gebracht heeft, en nog meer van die dingen waarover je best niet begint te discussiëren met tante nonneke of nonkel pater. Bon, I could not agree more with the guy, maar ik heb ook niets geleerd wat ik nog niet wist.

Heden avond ging de bel hier ten huize, en wat volgde was dit: ik trek de deur open op een kier, waarop Mona haar neus er vliegensvlug tussen steekt, met de bedoeling de deur verder open te duwen om de aanbellers te verwelkomen, uiteraard. Daarop duw ik de deur weer dicht en begin ik te roepen: ‘Weg! Wég zeg ik!’

De aanbellers waren twee jonge knapen van begin de 20 met een hemd en das aan en een classeur onder de arm, die dachten dat ik naar hun zo aan het roepen was. Maar neen en hahaha grappig misverstand, maar meneer wij komen even bij langs om u aan de dood van Jezus te herinneren. Cue to flyer met een kerkelijke tableau en veel jezusprietpraat er op.

‘Jezus? Dien is toch al lang dood?’.

‘Meneer is niet geïnteresseerd?’

‘Meneer heeft net een boek van Richard Dawkins uit.’

‘Ai. Fijne avond nog.’ (zeiden ze, maar ze leken te vrezen voor mijn eeuwige ziel)

‘Insgelijks.’

Vriendelijke mensen toch, die Jehova’s. Maar waarom zijn ze altijd met zijn twee?

Anyway, zou het universum mij iets willen vertellen? Dat ik mij niet te veel moet inlaten met die Richard Dawkins en zo?

Naah.