Feedbooks

Sinds ik anderhalf jaar geleden een Android e-reader heb gekocht ben ik niet meer gestopt met boeken downloaden en lezen. Ik ga bijna dagelijks op http://www.feedbooks.com rondsnuffelen op zoek naar nieuw leesvoer. Sommige amateur schrijvers die ik daar leren kennen heb zijn echt zeer goed, en slagen er in om een pakkend verhaal te schrijven, waardoor ik verder zoek naar meer. Anderen schrijven goeie verhalen maar kunnen geen volzin foutloos op e-papier krijgen, waardoor ik na één, maximum twee boeken opgeef en de rest van hun werk met geen lange tang meer wil aanraken. Ik weet dat het interessante tijden zijn waarin iedereen een boek kan publiceren, maar hoe geestig het ook is, als je het verschil niet kent tussen your en you’re, of het verschil niet kent tussen een bijwoord, een bijvoeglijk naamwoord en een zelfstandig naamwoord, dan zou je beter op zoek gaan naar een editor, iemand die alles eens naleest voor jou, of misschien zelfs een ghostwriter. Zo heb ik onlangs een paar boeken gelezen van S.C. Stephens: ‘Thoughtless’ en ‘Effortless’. Twee lichte verhaaltjes over de belevenissen van een jong koppeltje. Om een of andere reden kon ik niet stoppen met lezen, ik wou weten wat er verder ging gebeuren. De definitie van een pakkend verhaal dus. Maar hier en daar stonden er tamelijk onvergeeflijke taalfouten in de boeken, en dat maakt de hele leeservaring… bleh. De boeken van Ivan B zijn nog erger: goeie verhalen die de boeken ‘onneerlegbaar’ maken, maar schrijffoùten! En stijlfouten! My dear god, die mens schrijft slechter Engels (wat vermoedelijk wel zijn moedertaal is) dan ik op mijn 12de. En dus ben ik ermee gestopt zijn boeken te lezen. Jammer.

Het laatste boek dat ik gedownload en gelezen heb is een soort van ‘self-help’ vehikel. ‘How to achieve massively in 2011′ heet het, en aangezien ik altijd open sta voor advies over hoe ik beter kan presteren heb ik het gelezen. Het betrof iets van een 20 pagina’s dus op een uur of zo had ik  het wel uitgelezen (vijf minuten hier, tien minuten daar, hoe gaat dat). De schrijver blijkt een 26jarige veteraan te zijn, die na een paar jaar oorlog tot een aantal ‘epiphanies’ gekomen was en er een boek over geschreven had. Het zoveelste ‘yes we can!’ boek, maar het is wel goed geschreven. Die kerel ziet heel goed dat er een lijn is tussen oprecht motiverend spreken/schrijven, en irritant en “over the top” Steve Ballmergedrag waarin vele van die zelfverklaarde motivational speakers zich verliezen, en hij weet aan de juiste kant van de lijn te blijven.

Het boekje heeft het vooral over ‘bewustwording’, een term die ik zelf meer en meer begin te gebruiken. De opleiding ITIL die ik geef gaat over bewustwording op professioneel gebied: wat is jouw job eigenlijk? Wat houdt het in? Waarom doe je wat je doet? Waar in de IT afdeling bevind je je ergens? En: waarom ben je ongelukkig in je job? Sinds ik zelf dat soort opleidingen beginnen volgen ben snap ik meer en meer wat er rondom me gebeurt – op professioneel vlak. Ik ben meer en meer dingen beginnen inzien, anders beginnen te denken en ook meer ‘out of the box’ beginnen denken.

De schrijver kaart het onderwerp ‘mindhacking’ aan, iets waar ik achteraf bekeken al een paar jaar mee bezig was zonder het benoemd te hebben. Mindhacking is het ‘rewiren’ van je brein, het anders aansluiten van bepaalde draadjes, waardoor je ongebruikt potentieel vrijmaakt en andere dingen kan bereiken. Doelen die je nooit had durven stellen omdat ze onrealistisch leken worden plots mogelijk. In essentie gaat het over jezelf ‘herkweken’ door elke keer als je nee denkt je te verplichten er een ‘ja’ van te maken. ‘Ik kan dat niet’ moet een ‘yes I can’ worden, en als je dat enkele tientallen keren kan doen dan wordt het een automatisme, dan zal er geen ‘neen’ meer in je opkomen. En dan worden dingen die vroeger onmogelijk leken plots wel mogelijk. Die dingen worden niet als bij toverslag mogelijk, maar lukken doordat je niet meer stopt met proberen na drie pogingen, maar blijft verder doen en blijft proberen tot het je lukt – al moet je 50 keer proberen.

Een ander onderwerp waar ik me al enkele jaren in verdiep is NLP: neuro linguistic programming. Het zit wat in dezelfde sfeer, het aanleren en overbrengen van bepaalde vaardigheden op andere mensen. Om dat te kunnen bewerkstelligen moet je natuurlijk eerst een vorm van ‘bewustwording’ bereiken. Je moet een soort van aha-Erlebnis meemaken alvorens je het allemaal in kaart kan beginnen brengen. Enerzijds helpen deze dingen om jezelf te trainen en om nieuwe dingen aan te leren waarvan je vroeger niet zou gedacht hebben dat je dat ooit zou kunnen. Anderzijds helpt het om beter te communiceren: als je beseft van jezelf hoe je op bepaalde dingen reageert, helpt dat om anderen te begrijpen. En als je anderen begrijpt, kan je hun gedrag beginnen ‘leiden’ (in bepaalde mate uiteraard). Je kan het gedrag van je collega’s beginnen beïnvloeden door je houding en je manier van communiceren te veranderen. We hebben allemaal al wel eens een collega horen “Ik weet niet wat ik verkeerd doe, maar…” zeggen – of erger, we hebben het zelf wel al eens gezegd. Als je zoiets zegt heb je de ‘bewustwordingsfase’ wellicht nog niet doorgemaakt. Als je in een situatie zit waarin het al een hele tijd niet klikt tussen jezelf en een collega (of iemand anders), probeer dan eens een andere aanpak. Kijk naar wat je doet, wat je zegt, je houding tegenover die persoon, en verander die. Het kan over subtiele wijzigingen gaan zoals je bovenlichaam of je voeten in de richting van je gesprekspartner draaien ipv weg van hem/haar, of je gesprekspartner in de ogen kijken tijdens een discussie, maar het kan een enorm verschil betekenen. Sommige mensen doen deze dingen automatisch, maar anderen hebben het simpelweg niet in zich’. Door die fase van bewustwording door te maken kan je beginnen aan een zelfanalyse, en beginnen sleutelen aan jezelf.

Anyway. Wat ik éigenlijk wou zeggen is dat ik altijd gedacht had dat een boek schrijven niets voor mij was, maar dat ik nu merk dat er meer en meer auteurs opstaan, mensen die enkele kortverhalen schrijven en in epub-vorm op het internet gooien, in veel gevallen zonder zich al te veel zorgen te maken over schrijf-, typ-, taal- en stijlfouten. Het is ook erg makkelijk geworden allemaal: vroeger moest je op zoek naar geld, want je had een uitgever nodig, aangezien het de bedoeling was je schrijfsels op papier te laten drukken moest het meteen allemaal juist zijn dus je had een eindredacteur nodig om het allemaal na te lezen, én dan had je ook nog een kanaal nodig langs waar je boeken zouden verkocht worden. Nu dat allemaal weggevallen is, kan iedereen die een pc heeft zichzelf tot auteur uitroepen. Bij deze roep ik mezelf uit tot auteur: ik heb een boek geschreven. Een dun boek, weliswaar, maar toch een boek. Ik zat al lang met het idee om eens op te schrijven wat me allemaal overkomen is de laatste jaren, en ik heb het nu eindelijk echt gedaan. Niet sec alle feiten opgenoemd, maar geprobeerd er een interessant verhaal van te maken dat ook leuk is voor mensen die me niet kennen – en ook mijn blog niet gelezen hebben in de periode toen het me allemaal overkwam (drie jaar geleden alweer). Nu nog een epub van maken en online gooien.En dan wachten tot ze er een weekendfilm van maken.

Wat ik zie gebeuren bij een paar van die amateurschrijvers is dat ze hun boeken eerst gratis aanbieden op Feedbooks. Als hun boeken een aantal keer gedownload zijn beginnen de eerste mensen hun gedacht ervan te zeggen: ze zetten een review over het boek online. Als die reviews positief zijn krijgt het boek momentum, en willen anderen het ook lezen. Zo kan er in relatief weinig tijd een hype ontstaan, en dàt is het ideale moment om de boeken niet meer gratis aan te bieden maar er een klein bedrag voor te vragen, 2 of 3 dollar bijvoorbeeld, iets wat mensen gemakkelijk betalen. Elke dollar/euro die betaald wordt is uiteindelijk winst, want er zitten geen editors en publishers tussen die betaald moeten worden en die er voor zorgen dat lezers 25 euro moeten betalen voor je boek. En who cares dat er dan een paar honderd man je boek gratis gelezen hebben? Het zijn wel die mensen die je momentum bezorgd hebben, dus je moet ze dankbaar zijn! Is dat geen onnoemelijk beter en rechtvaardiger systeem dan hoe het vroeger was (en nog altijd), de uitgever die met 85 % van de opbrengst aan de haal gaat en de schrijver zelf die het met wat kruimels moet stellen? De hele entertainmentindustrie kan er nog lessen uit trekken. Dat wild om zich heen slaan en torrentsites laten afsluiten (haha, afsluiten door de DNS records te laten wijzigen), het helpt niet. The future is now, niets aan te doen, het is de new world order. Get with the program.

Advertenties

5 responses to “Feedbooks

  • Karlien

    Voor eindredactie: één adres!

  • Koen Colpaert

    Ben misschien een beetje laat met mijn reactie op deze post maar gewoon uit interesse -zelf heb ik een Kindle- welke e-reader heb je?

  • rendv

    Ik had eerst een Apad, een Chinese knockoff iPad (Android, 7′ resistief scherm), nu heb ik een Archos Internet Tablet en dat is al beter. Zeer geschikt om boeken te lezen omdat je geen nachtlampje nodig hebt zoals bij de ‘echte’ ereaders. Die Archos is in het zonneke allicht niet veel waard, maar ik kan dat niet bevestigen want ik lees eigenlijk zelden of nooit buiten. Geen slecht toestel, zo’n Archos, maar die Samsung tabletten zijn kwalitatief wel beduidend beter. Maar je merkt het ook wel aan de prijs…

  • Bruno De Vrieze

    en waar kan ik die ebook nu downloaden?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: