Speech

Wat een drukke week, deze week. Ik geef na mijn uren een opleiding aan collega’s, in de gortdroge materie die ITIL heet. Er staan drie avonden van 17 tot 20u op de planning. Ik moet dus van hot naar her lopen, en proberen binnen de voorziene uurregeling te blijven want ik wil mijn dochter ook nog wel eens zien ’s avonds. Eergisteren was ik om 21u thuis van Brussel, een uur waarop je zou verwachten dat je kind van één jaar oud al lang slaapt. Toen ik de deur open deed werd ik echter verwelkomd door een schreeuw (iiiiiiiiiiiih!) van geluk toen ze me zag, gevolgd door het plets-plets-pletsen van haar handjes op de grond terwijl ze in sneltempo naar me toe kwam gekropen. Zulke dingen maken een zware en vooral lange dag helemaal beter. Van zogauw Allison bij mij aankwam wou ze natuurlijk wel meteen terug naar mama, dat spreekt. Papa is wel leuk om de clown mee uit te hangen, maar mama is toch de voorkeursouder, blijkbaar.

De opleiding gaat door in het Sheraton hotel in hartje Brussel. Toen ik aankwam en – in het Nederlands – vroeg waar ik moest zijn, bekeek de receptionist me alsof ik hem in het Swahili aansprak. ‘Sorry, don’t understand’ zei hij in vloeiend franglais. Ik herhaalde mijn vraag dus, in het Nederlands, uiteraard, want ik zat in het hart van een tweetalig (sorry, drietalig) land, en zag de receptionist ‘glazing over’. Hij staarde me aan alsof ik een roze mankini aan had en dat was voor mij het teken dat ik me toch maar beter kon aanpassen of dat ik anders helemaal nergens zou komen. Ik herhaalde de vraag in het Frans en werd doorverwezen naar een collega van hem. Een dame die wat verder aan een desk ongetwijfeld nuttige dingen stond te doen met papier en paperclips. Ik vroeg aan haar, in het Nederlands uiteraard, waar ik moest zijn en ik kreeg gvd alwéér in het rotslecht Engels te horen dat ze me niet begreep. Haar verklaring waarom ze geen Nederlands sprak (I asked, of course  I did) was ‘parce que je suis français’. Volledig aanvaardbare verklaring als het waar was, maar waarom ga je dan in een hotellobby in tweetalig Brussel werken?

What. The. Hell. Ik heb er geen probleem mee dat de man in de straat of op de metro geen Nederlands spreekt. Het kan me gewoon geen bal schelen wat die doet. Maar iemand met een job waar je voortdurend in contact komt met nederlandstaligen, dààrvan verwacht ik dat ze me in het Nederlands van antwoord kunnen dienen. Ik begrijp echt niet waarom dat zoveel gevraagd is. Al is het in gebroken Nederlands, en maken ze magistraal veel fouten, dan nog hebben ze mijn sympathie en respect. Maar dat flagrant weigeren om Nederlands te spreken is me er echt te veel aan. Ik geef Bart De Wever gelijk als hij boude uitspraken doet als ‘ze willen het gewoon niet leren’. Het is een uitspraak die voortkomt uit frustratie, en eigenlijk niet zou mogen gedaan worden door een politicus omdat ze meer in de sfeer van een café thuishoort – het is namelijk een grove veralgemening. Maar toch kom ik tot vergelijkbare conclusies na een wandelingetje door Brussel. Stap een restaurant binnen en je wordt enkel in het Frans bediend. Stap een winkel binnen en de verkoopsters zullen nooit vragen ‘kan ik u helpen?’ maar altijd ‘puis-je vous aider?’ Waarop ik dan antwoord: ‘ja, maar enkel in het Vlaams’. En dan druipen ze af en zijn ze een potentiële klant kwijt. Staat de manager van zo’n winkel daar dan niet bij stil als hij iemand aanneemt om te verkopen? Ik zie soms advertenties waarin ze expliciet om tweetalige verkopers vragen, maar als je de winkel in kwestie binnen stapt word je gegarandeerd enkel en français aangesproken. Serieus: what the fck?

Afgezien daarvan was het tot nu toe een goeie training: 15 mensen in de zaal! Ik vind het best aangenaam te ontdekken dat ik nog kan bogen op mijn ervaring van vroegere jaren, toen ik heel regelmatig opleidingen gaf aan klanten. Het is de derde keer in twee jaar tijd dat ik dit doe en ik heb me deze keer helemaal niet meer moeten voorbereiden zoals de eerste keer, ik beheers de materie. Nice, very nice. Geen stress meer voor ik de zaal in stap. Het is ooit anders geweest. Hmm, misschien is er toch een leraar aan mij verloren gegaan? Naaah, als ik denk aan al die etters in het middelbaar onderwijs weet ik meteen dat het niets voor mij zou zijn. Een opleiding geven aan volwassenen, die zelf gekozen hebben om te komen luisteren en de materie willen leren, dat is toch een heel andere wereld dan de lagere of middelbare school…

Advertenties

2 responses to “Speech

  • liza

    De schaarse twee- of meertaligen in Brussel kunnen meestal wel een beter betaalde job met betere uren krijgen dan verkoper/verkoopster in een winkel of baliepersoon in een hotel. Denk ik.

  • rendv

    Ge zegt gij dat. Werk is werk, in deze economie. Ik als vijftalige ben ook ooit begonnen bij den Belgacom in Brussel, en dan nog voor een hongerloontje. Ik ga er van uit dat het hiring proces in die gevallen anders verloopt: (fr) HR manager heeft iemand nodig, vraagt een tweetalige maar kan (of wil) niet verifiëren of sollicitanten effectief tweetalig zijn, aangezien said (fr) HR manager zelf de nl taal niet beheerst.

    ‘Parlez-vous néerlandais?’ ‘Oui!’ ‘Ok c’est bon, vous pouvez commencez.’ Zoiets moet dat zijn, stel ik me erbij voor. De eventueel echt tweetalige (en dus vlaamse, ahjah) sollicitanten die worden dan meteen geweerd want daar kan de HR manager ‘niet goed mee klappen’, logisch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: