Categorie archief: Beestenboel

The Flanders fields en al

Wegens geen deftige internetconnectie en pc bij de vorige post, kon ik geen beeldmateriaal online zetten. Nu wel!

Kijk hoe stoer met zijn dikke sigaar in zijn hoofd! Neen, serieus, dien apporteert dat het een lieve lust is. Retrievers retrieven nu eenmaal graag.

IMG_2990

Where’d it go?

IMG_2988

Must be somewhere round here.

IMG_2984

Serieus, ZES honden! Ze staan zelfs niet allemaal op de foto. Wel plezant dat de meeste zonder leiband meeliepen.

IMG_2983

Dit is Raf na een wandeling van twee uur. Een mooi beest, alleen jammer van dat ene korte voorpootje. Voor de rest is hij in orde, en vers gewassen voor zijn toekomstige baasje!

IMG_3003

Als Raf zo proper gewassen is kan Mona niet achterblijven: in bad!

IMG_2989

(En dan in de auto, wijs)

Advertenties

A dog’s life

Gisteren hebben we zes kilometer gewandeld in de velden rond Oordegem. Achter de huizenrij van de Gentsesteenweg is er nog een hele groene zone waar je met een roedel honden terecht kan. We waren met vier mensen en zes honden, eentje waarvan de genaamde Raf, de labrador op zoek naar een nieuwe thuis.

Raf is een onvoorstelbaar lieve hond. De nieuwe eigenaars zullen zeer blij zijn, van zogauw hij je aankijkt met die trouwe ogen ben je verkocht. Het beest is tweeënhalf (een jaar jonger dan ik eerst dacht), dus de puberteit is voorbij, de lastige periode is achter de rug, en de hond is kalm en volledig afgericht (en ‘fixed’). Hij heeft de gewoonte om hele dagen alleen thuis te zitten aangezien de huidige baasjes allebei fulltime werkachtig zijn. Rafke is een kindervriend, hij komt zeer goed overeen met andere honden en heeft geen greintje agressie in zijn lijf. Ik zou hem dus heel graag zelf adopteren, maar met ons Mona en mijn handicap zou dat geen briljant idee zijn, vermoed ik. Nu ben ik dus mee aan het zoeken naar een nieuw baasje. Iemand? Anyone?


Ecologie en zo

Wij wonen in een goed geïsoleerde woning. Geen passiefhuis, maar een op het zuiden gerichte woning met dubbel glas. We hebben zelf alle gaten en kieren aan ramen en deuren dichtgemaakt met isolatiespul van bij de doehetzelf. Vorig jaar hebben we, ondanks de strenge winter, weinig stookolie gebruikt om warm te blijven. Het kan altijd beter, maar bij ons geen verhaal over hoe we geen nieuwe ramen kunnen steken omdat we elk jaar al ons geld moeten investeren in mazout. En aan de personen in die situatie, dààrvoor zou ik al eens een leningske overwegen, 5000 liter per jaar is toch wel héél erg veel. Die lening betaalt zichzelf toch af, met wat je uitspaart en zo?

We rijden met een zuinige, relatief propere wagen. Geen Prius, maar die zijn ook helemaal niet zo milieuvriendelijk als ze beweren te zijn. Bij het fabriceren van die wagens wordt er namelijk tweemaal zo veel energie verbruikt als bij het creëren van een ‘gewone’ auto. En waar gaan die batterijen naartoe aan het einde van de rit? OK, je geeft een goed teken naar de buitenwereld toe (ik ben groen!), maar hoeveel helpt het nou echt? Het enige wat helpt is de auto niet meer gebruiken, of toch zo weinig mogelijk. We nemen dus de trein naar het werk.

We zijn geen grote vleeseters. Geen vegetariërs, neen, maar we eten geen groot vlees. Niet veel vlees bedoel ik. We moeten niet, zoals heel veel Belgen, elke dag een stuk vlees op ons bord hebben, of we hebben het gevoel dat we niet gegeten hebben. Neen, met een pasta met pesto doe je me meer plezier.

Ik heb in huis hier en daar ‘stekkerclusters’ . Ik heb mijn oude verdeelstekkers vervangen door stekkers met een ‘aan en af knop’, en ik zet dus een aantal dingen tegelijk uit als ik ze niet meer gebruik (meestal gewoon ’s avonds). Vooral audio en videosystemen met een sluimerstand zet ik hiermee volledig uit. We hebben ook zoveel mogelijk spaarlampen, en ik ben ervan overtuigd dat het geheel aan zuinigheidsmaatregelen wel wat oplevert op de maandelijkse energiefactuur (of bij de eindafrekening), aangezien we redelijk ver onder het door Electrabel bepaalde gemiddelde gezinsgebruik zitten.

Ik composteer ons tuinafval of ik breng het naar het containerpark, alwaar ik dan nog moet betalen ook voor het milieuvriendelijk verwerken ervan. Maar ik doe liever dat dan het in de fik steken zoals mijn achterburen het doen. Je zal me ook nooit kunnen betrappen op het sluikstorten van welk afval ook, en ik zal me altijd kwaad maken over mensen die wel sluikstorten, of het nu om een oude matras, frigo, tv, of sigarettenpeuk gaat. Hou de wereld toch eens proper, mensen. Je wil zelf ook niet in het vuil zitten, waarom moeten anderen dan met jouw vuil geconfronteerd worden?

En nu gebruiken we ook de Ecover produkten. Niet goedkoper, maar wel beter voor je huid en voor het milieu. Of daar gaan we toch van uit. Ik ben niet heiliger dan de paus, ik hou ook van wat luxe hier en daar en ik ga niet beginnen douchen met koud water, of beter nog, helemaal niet meer douchen want dat verbruikt water.

Er is hoe dan ook niets mis met een beetje awareness. Denk eens na voor je iets koopt of doet dat misschien zuiniger of efficiënter kan op een andere manier.

En nu lees ik dit. Al mijn efforts voor niks geweest, met die huisdieren hier. Ofwel: had ik geen beesten gehad, ik had met een dikke vette 4×4 kunnen rijden! Mocht ik de centen gehad hebben om hem te kopen, that is. En de wil om met zo een patserbak te rijden. Ook al ben ik een beetje van een autofanaat, het schuldgevoel is groter dan het verlangen om met een gasguzzler te rijden.


Rafke II

Anderhalf jaar geleden heb ik iets geschreven over Raf de labrador. De doodbrave loebas moest weg bij zijn baasjes, en er werd redelijk snel een nieuwe thuis gevonden. TWEE UUR na de verhuis van de hond stonden de oude baasjes bij het nieuwe baasje om Raf terug mee te nemen: ze misten hem al.

Wel: de baasjes gaan scheiden en geen van beide wil of kan voor de hond zorgen.

Any takers? De hond valt onder te brengen in de categorie ‘te braaf veur duud te doen’ en zal onderhand al voldoende verlatingsangst hebben om niet meer dan een meter van uw zijde te wijken, vermoed ik.


Planckendael

Ordige biestn, ze kunnen er mij altijd een plezier mee doen. Tenzij ze steken of bijten of zo, dan vind ik er minder aan. Of krabben. Of stinken, da’s ook niet alles. Maar van op afstand, in een aangenaam en proper verzorgd park? Leuk hoor!

Een hippie ezelachtig paardeken:

hippie ezel

Een arend van wel 80 cm hoog en drie meter breed (mits uitgestoken vleurings weliswaar):

arend

Lijkt het niet of we vlak voor dat beest stonden voor zijn pordret te trekken? in realiteit stonden we inderdaad nog geen meter verwijderd,  maar natuurlijk wel met een stevig metalen hek ertussen. En het beest was nog altijd scary as hell.

A goofie lookin llamalike creature (een alpaca):

krollekop

Na vijf uur rondlopen in het park waren mijn beentjes redelijk afgemat. Maar hey, het ging! Af en toe eens rusten op een bankje, ne friesko eten en dan weer voort. Volgende week Corfu, dat zal wat anders zijn. Maar ik blijf in beweging, ik ben ervan overtuigd dat de uitdrukking ‘stilstaan is achteruitgaan’ op mij van toepassing is. Niet meer bewegen is vastroesten. Ik vraag me alleen af wanneer de balans overslaat van gezond oefenen naar iets dat kan omschreven worden als roofbouw plegen op je lichaam: zoveel oefenen dat je er vroeg of laat problemen bij krijgt.

Moelijk. Moelijk.


Mot!

Er zat een vieze zwarte mot binnen in huis. Ik kreeg ze niet buiten, vervelend is dat. Tot plots: hap, zwelg, weg.

Het is een gemak, een hond in huis hebben die al eens graag een insekt verorbert…


Antz

Ik zat vorige week een beetje te verzuchten dat zoveel blogs aan het uitsterven zijn: Zinloos Geweldig is van de internetplaneet verdwenen, Single 30 Ietske haar verhaal is verteld, Ishku lijkt nog niet goed te weten wat ze wil, maar bloggen is het precies niet, en zo zijn er nog wel een serie. En dan dacht ik dat het ergens wel begrijpelijk is: je kan bloggen om een verhaal te vertellen, en eens het verhaaltje uit is, is er misschien geen reden meer om te blijven schrijven. Of je kan een tijdelijke dip hebben en even geen zin hebben, of misschien heb je geen inspiratie meer, of heb je gewoon veel te veel andere dingen aan je hoofd. Ofwel besef je dat de zomer eraan komt en zijn er betere dingen te doen dan voor de pc zitten.

En toen had ik plots zelf een moment van geen tijd/goesting/inspiratie/… . Alles tegelijkertijd, leek het wel. Ik kreeg geen letter op e-papier, terwijl ik anders altijd wel wat te vertellen heb. Het was toen plots ook feest van de arbeid, wat wij gevierd hebben door heel veel werk te verrichten in en om het huis.

Maar vandaag ben ik thuis, ik heb een dagje of twee verlof om de werkzaamheden aan het huis te supervisen, en dus kan ik weer wat computeren. Binnen een uur of zo wordt de grijperd geleverd die de oprit zal openrijten zodat TMVW aan de slag kan (morgen). Aangezien ik zelf niet veel kan doen om te assisteren bij die graafwerken zal mijn dag bestaan uit klusjes. Weinig arbeidsintensieve klusjes. Stofzuigen, onkruid verdelgen, dat soort dingen. Màn, wat zou ik graag Roger de doe-het-zelver zijn. Onhandig zijn is frustrerend, en al helemaal als je heaumeauwner bent. Toen ik nog een appartement huurde kon ik voor het minste geringste de huisbaas bellen, maar nu dus niet meer. En er moet nog zoveel gebeuren aan onze woning! Maar daarvoor moet ik dus beroep doen op professionals.

Ik denk dat ik binnenkort zelf eens ga proberen om eigenhandig een hok voor Bunny in mekaar te flansen. How hard can it be? Een paar planken hout, wat kippengaas, nageltjes derin… Als het dan maar niet collapst en onzen Bunny beschadigt.

Vorige week heb ik trouwens nog iets fascinerends ontdekt in de tuin: een poort naar een andere wereld! Normaal zie je daar niet veel van (tenzij je een terrarium in huis hebt), maar de vorige eigenaar had een paar betonnen platen achtergelaten en toen we die wilden verplaatsen kregen we een prachtige dwarsdoorsnede van een mierenkolonie te zien. Een beetje yuckie, ook wel.

antz 

antz2

Duizenden mieren, en die gingen allemaal meteen aan de slag om die witte dingen (heet dat ook larven bij mieren?) in veiligheid te brengen. Een uur later was er geen mier meer te bespeuren. En nu voel ik me schuldig omdat ik die sukkelaars hun huizeke verwoest heb. Jeebus only knows hoe lang ze daar aan gewerkt hebben.