Categorie archief: Oas ge mor gezond zijt

Werken is ongezond

Bewegen is goed. Niet bewegen is slecht. Acht uur op een stoel zitten op kantoor is zeker slecht, en vooral als je ’s avonds niet meer kan gaan sporten. Ik heb nu een klein draagbaar computertje, een 13 inch Dell. Handig, want dat weegt echt wel een pak minder dan een 15 inch contraptie en het is ook zo klein dat het in mijn man’s bag kan (yes, indeed). Het nadeel is dat het scherm toch wel aan de heel kleine kant is, waardoor mijn ogen vermoeid geraken als ik er urenlang op werk. Gelukkig heb ik hier een desktop met een 17′ scherm om op te werken, dat scheelt. Die laptop heeft nog een nadeel: hij wordt na een tijdje zo warm waar de batterij zit dat ik er een ei zou kunnen op bakken. Nu worden die dingen allemaal wel warm, maar deze wordt heel heet onder het keyboard, waar ik mijn rechterpols laat rusten. Die hitte plus de ruggemergbeschadiging in mijn nek (nekmerg?) geven me een constant RSI-achtig gevoel in mijn handen, knap vervelend is dat. Ik zal eens moeten zoeken naar een extern keyboard.

Ik heb tijdens mijn twee weken vakantie ook ontdekt dat alle kwaaltjes, pijntjes en algemene vervelendheden waar ik mee kamp als sneeuw voor de zon verdwijnen als ik niet moet gaan werken. Ontspanning, rust en regelmaat, en ook veel afwisseling wat betreft houding: zitten, staan, in de zetel hangen, wandelen, het helpt allemaal, zo lang ik maar nergens mee overdrijf en heel regelmatig afwissel. Mijn nek kraakte ook beduidend minder toen ik rustig thuis zat. Door de dagdagelijkse stress van het werk en het van hot naar her lopen zijn mijn nekspieren vaak en te veel gespannen, waardoor er zich een druk opbouwt in mijn verbouwde nek. Die druk gaat dan weg door mijn nek eens goed te kraken, wat ik meestal niet met opzet doe, het gebeurt gewoon door te bewegen. In het begin vond ik dat vreselijk creepy, die krak wordt in mijn hoofd nog versterkt, wat het nog meer ‘ieuw’ maakt, maar nu ben ik eraan gewend geraakt. Ik vraag me wel af wat mensen waarmee ik in vergaderingen zit moeten denken als ze dat gekraak horen. ‘Getting rusty, old chap?’

Advertenties

Stekelvarkentje

Aangezien een vriendin van ons er veel baat bij gehad heeft, zijn we dan ook maar  naar een acupuncturist gestapt met de vraag wat naalden in mijn echtgenote te steken. Het zou helpen tijdens de bevalling, in die zin dat je er kalmer en meer ontspannen van zou zijn, en je zou er minder pijn door hebben – en zelfs, hopelijk zonder epidurale kunnen bevallen.

Een epidurale is toch altijd iets dat met wat gevaar gemoeid gaat, ze steken uiteindelijk een naald in je rug en als het anders kan dan heb ik het liever anders. Nek en rug zijn me iets te fragiel om er mee te rommelen. Ik heb met eigen ogen gezien hoe en hoe erg het kan mislopen, vandaar.

Ik ben niet echt een ‘believer’, acupunctuur zit voor mij misschien net iets te veel in de hoek van de ‘alternatieve’ geneeskunde, en ik associeer het misschien iets te veel met wierook, chakra’s, klankschalen en bloedzuigers. Om nog maar te zwijgen van Indische plinkie-plonkie muziek. Mààr na de eerste sessie had Liuda plots geen rugpijn meer, terwijl ze dat wel had tot kort ervoor. Zou het toeval geweest zijn? Het feit dat het niet te bewijzen valt speelt zowel in het voordeel als in het nadeel van acupunctuur, vind ik. De stelling ‘je zal minder pijn hebben’ is ook nogal relatief: hoe weet je hoeveel pijn je anders zou gehad hebben? Maar bon, baat het niet, dan schaadt het waarschijnlijk ook niet, zullen we maar zeggen. Ik sta er tegenwoordig zelfs zelf voor open, wie weet kan het me helpen met de continu opgespannen kuiten die ik overgehouden heb aan de operatie van twee jaar geleden.

Mijn ruggenmerg is beschadigd, en zegt tegen de spieren in mijn kuiten: ‘opspannen, you guys!’, ook al is daar geen reden toe. Botox helpt in die zin dat het mijn spieren tijdelijk verlamt, en ze dus niet meer kùnnen opspannen. Maar als een naald of tien in mijn armen en benen mijn ruggenmerg zouden kunnen overrulen dan kan ik alleen maar zeggen: stick me!


What blog

Er gebeurt niet veel meer in mijn leven, vind ik. Als de pieken en dalen die ooit extreem waren plots afvlakken tot wat je een min of meer ‘normaal’ leven zou kunnen noemen, dan lijkt het of er niets meer gebeurt. Terwijl er toch weer heel wat aan de gang is, maar dat zal voor later eens te vertellen zijn.

De gebeurtenissen van de afgelopen weken/maanden: sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. En ik, alles behalve stabiel, over de kasseien van het Martelarenplein, zwaar mijn best aan het doen om niet te vallen. Halverwege dacht ik dat het wel ging, en de grootste schrik om te vallen was er af. En toen ging ik neer, op de knie waarop ik vorig jaar al eens keihard ten val gekomen was. Toen heeft het maanden gekost om weer goed te komen, de pijn ging maar niet weg. Ben eens benieuwd wat het nu gaat geven.

Vorige week had ik vreselijke rugpijn. Zo erg dat ik niet kon gaan werken, elke beweging deed vreselijk veel pijn. Ik heb zoals zeer velen het ‘sitting down’ syndroom. Te veel zitten, op het werk, in de auto, op de trein, thuis, plooit mijn rug te veel naar voor, waardoor de tussenwervelschijven naar achter verschuiven en zo druk creëeren waar er geen druk hoort te zijn. Maar er is een oplossing voor het probleem: de Mackenzie therapie! Voor iedereen met lower back pains: een echte aanrader. Ik moet een beetje op mijn buik liggen en mijn bovenlichaam omhoog duwen, en dat lijnt de wervelkolom weer uit. Het kraakt een aantal keer en initieel deed het wel wat pijn, maar nu kan ik mijn rug al langer en verder achterwaarts rekken. Het enige vervelende is dat ik dat om de twee uur dertig keer moet doen, en op het werk kijken ze al raar.  Maar het helpt! Ik mag er niet aan denken terug thuis te moeten zitten op ziekenkas. Once again: dat is écht niet leuk.


Interestink

Well what d’ya know?

Ook al slaat deze pseudo-wetenschappelijke studie op niets, en bewijst het eerder dat mannen die niét naar borsten kijken meer kans maken om vroeger een beroerte of een hartaanval te krijgen (omdat ze constant met zichzelf moeten strugglen, denk ik – ‘must… not… look… aargh!’) dan dat het bewijst dat naar borsten kijken gezond is (ook al is het allicht wel zo, what with de bloeddoorstroming en de gezonde spanning en zo), tòch is het een reden te meer om alle schuldgevoelens aan de kant te zetten, want kijk: it’s good for me!

“Mannen die naar borsten staren, leven 5 jaar langer”

Een bizarre studie, uitgevoerd door Duitse onderzoekers, wijst uit dat mannen die staren naar vrouwenborsten een langere levensverwachting hebben.

Voor het onderzoek, dat in de New England Journal of Medicine werd gepubliceerd, werden 500 mannen in drie ziekenhuizen in Frankfurt gedurende een periode van vijf jaar gevolgd. De helft van de mannen kreeg de opdracht hun ogen dagelijks de kost te geven, de andere helft kreeg de opdracht niet naar borsten te kijken.

Tegen het einde van de studie merkten de onderzoekers dat de mannen die regelmatig naar borsten staarden een lagere bloeddruk hadden en een tragere polsslag in rust lieten noteren.

Bloeddoorstroming

“Seksuele opwinding doet het hart sneller slaan en de bloeddoorstroming toenemen. Dat zorgt dan weer voor een betere gezondheid. Er bestaat geen twijfel over: naar borsten staren is gezond voor mannen”, aldus onderzoekster Karen Weatherby.
“Enkele minuten staren per dag halveert het risico op een beroerte of een hartaanval. Een gemiddelde man die dit consistent doet, kan zijn leven met vier of vijf jaar verlengen.”

Volgens Weatherby staat het staren naar borsten zelfs quasi gelijk aan het volgen van een intensief trainingsprogramma. “Tien minuten naar de rondingen van een welgevormde vrouw kijken, staat min of meer gelijk aan een aerobic-sessie van 30 minuten”, aldus Weatherby.


Litteken

Als antwoord op de vraag van de persoon die op mijn blog terechtgekomen is met de vraag: ‘hoe groot is het litteken na nekoperatie’: dat valt nog wel mee hoor, van het litteken zou ik niet wakker liggen. Ik heb er eentje van mijn eerste nekoperatie vijf jaar geleden, vooraan in mijn hals, en dat is ongeveer zeven cm lang denk ik, en zo goed als onzichtbaar geworden. De dokter Naaimachine van dienst heeft echt zijn best gedaan om er een esthetisch verantwoord kunstwerk van te maken: het is langs binnen dichtgenaaid en de draadjes zijn vanzelf weggegaan dus ik heb niet het typische visgraatmotief. Hoe doen ze dat?! Hoor ik u tot hier denken.. Wel, ze leggen de steken plat tegen de binnenkant van de huid, en als de draad aangetrokken wordt zie je dus niets meer. Alleen nog een knoop aan in- en uitgang, waar nu gewoon een klein puntje van over blijft.

Kijk, zo zag het eruit kort na de operatie:

Maar nu  is het dus bijna onzichtbaar. Valt uiteindelijk wel mee als je ziet wat voor een meccano ze er toen in gemonteerd hebben: een titanium kooi (het honingraatmotief op de foto), een plaatje en een paar uit de kluiten gewassen schroeven:

Maar mijn laatste litteken is veel groter, en het zit aan de achterkant. Ik heb het zelf nog niet gezien, dus ik weet niet hoe groot en hoe mooi (of lelijk) het wel is, en ik trek het me eerlijk gezegd ook niet meer aan. De carrosserie is geschonden maar dat is het minste van al. Wat wel vervelend is aan zo een litteken is de gevoeligheid: ik voel het wanneer er regen zit aan te komen. Mocht ik een indiaan zijn, ze zouden me allicht ‘feels rain come’ noemen of zo. Of ‘Barometerman’, wie weet. Danses with Armand Pien misschien. Kan ook.


Botox

Gisteren heb ik nog eens een halve dag in het UZ doorgebracht. Ik vond het onderhand wel tijd worden om mijn kuiten nog eens te laten aanpakken met botox. De eerste keer was geleden van november vorig jaar, en dat spul werkt uit na 1 à 6 maand. De vorige keer heb ik het laten doen omdat ik niet kon stappen zonder krukken, vanwege extreem spastische kuitspieren. Na de inspuitingen kalmeerden mijn kuiten, en voelde ik mijn hielen op de grond zakken. Botox was dus mijn redmiddel om terug krukloos door het leven te gaan.

Sinds een paar weken voel ik dat mijn kuiten weer zeer gespannen staan. Mind you, ik ga nog steeds zonder krukken, maar ik loop meer en meer op mijn tenen. Dus heb ik gisteren de knoop doorgehakt en voor de relatief pijnlijke oplossing gekozen: vergif inspuiten!

Ik voelde meteen effect, waar ik vroeger altijd voorover gebogen stond omdat mijn kuiten me achterover trokken door de spanning, sta ik nu wel makkelijker rechtop. Nu moet de factuur nog komen, die materie kost 250 euro per ampoele (x 2) en het RSZ komt niet tussen. Ne mens zou voor minder content zijn dat hij weer kan gaan werken!


Blue rat

art.rat.after.urmc

Dit zou niet getrukeerd zijn. Het zou een rat zijn die mismeesterd is, meerbepaald een ruggenmergletsel toegebracht, en die daarna behandeld is met blauwe m&m’s. Of toch met de kleurstof die daarin te vinden is. God weet hoe ze dat ontdekt hebben, maar een ruggenmergletsel blijkt dus baat te hebben bij het eten van blauwe snoep/frisdrank.

“Driewerf hoera!” was mijn eerste reactie, maar toen bleek dat het spul meteen na een letsel moet toegediend worden, om zo de randbeschadiging die ontstaat doordat weefsel afsterft te voorkomen. In mijn geval: na de operatie is mijn ruggenmerg gaan opzwellen, waardoor het signaal tussen hersenen en lichaam onderbroken werd. Na een tijdje is de zwelling weggetrokken, maar doordat het merg geklemd zat tussen de wervels is er zware schade ontstaan. Dus had ik meteen na de operatie blauwe m&m’s beginnen schransen dan had ik blijkbaar meer kans gehad op een volledig herstel. Jammer, dat de medische wetenschap nu pas zulke dingen begint te ontdekken. Tegen de tijd dat het ooit in een ziekenhuis toegepast wordt zijn we nog een paar jaar verder.

Frustrerend…

Hier is de link naar het artikel: http://www.telegraph.co.uk/science/science-news/5921266/Blue-MandMs-mend-spinal-injuries.html.