Categorie archief: Taaldingen

Epidurale.

Epidurale.

Brilliant!

Advertenties

Loodgieter (Leadpourer?)

Snel, of het water will overspoelen de room! 10/10 voor de vertaling.

 


Speech

Wat een drukke week, deze week. Ik geef na mijn uren een opleiding aan collega’s, in de gortdroge materie die ITIL heet. Er staan drie avonden van 17 tot 20u op de planning. Ik moet dus van hot naar her lopen, en proberen binnen de voorziene uurregeling te blijven want ik wil mijn dochter ook nog wel eens zien ’s avonds. Eergisteren was ik om 21u thuis van Brussel, een uur waarop je zou verwachten dat je kind van één jaar oud al lang slaapt. Toen ik de deur open deed werd ik echter verwelkomd door een schreeuw (iiiiiiiiiiiih!) van geluk toen ze me zag, gevolgd door het plets-plets-pletsen van haar handjes op de grond terwijl ze in sneltempo naar me toe kwam gekropen. Zulke dingen maken een zware en vooral lange dag helemaal beter. Van zogauw Allison bij mij aankwam wou ze natuurlijk wel meteen terug naar mama, dat spreekt. Papa is wel leuk om de clown mee uit te hangen, maar mama is toch de voorkeursouder, blijkbaar.

De opleiding gaat door in het Sheraton hotel in hartje Brussel. Toen ik aankwam en – in het Nederlands – vroeg waar ik moest zijn, bekeek de receptionist me alsof ik hem in het Swahili aansprak. ‘Sorry, don’t understand’ zei hij in vloeiend franglais. Ik herhaalde mijn vraag dus, in het Nederlands, uiteraard, want ik zat in het hart van een tweetalig (sorry, drietalig) land, en zag de receptionist ‘glazing over’. Hij staarde me aan alsof ik een roze mankini aan had en dat was voor mij het teken dat ik me toch maar beter kon aanpassen of dat ik anders helemaal nergens zou komen. Ik herhaalde de vraag in het Frans en werd doorverwezen naar een collega van hem. Een dame die wat verder aan een desk ongetwijfeld nuttige dingen stond te doen met papier en paperclips. Ik vroeg aan haar, in het Nederlands uiteraard, waar ik moest zijn en ik kreeg gvd alwéér in het rotslecht Engels te horen dat ze me niet begreep. Haar verklaring waarom ze geen Nederlands sprak (I asked, of course  I did) was ‘parce que je suis français’. Volledig aanvaardbare verklaring als het waar was, maar waarom ga je dan in een hotellobby in tweetalig Brussel werken?

What. The. Hell. Ik heb er geen probleem mee dat de man in de straat of op de metro geen Nederlands spreekt. Het kan me gewoon geen bal schelen wat die doet. Maar iemand met een job waar je voortdurend in contact komt met nederlandstaligen, dààrvan verwacht ik dat ze me in het Nederlands van antwoord kunnen dienen. Ik begrijp echt niet waarom dat zoveel gevraagd is. Al is het in gebroken Nederlands, en maken ze magistraal veel fouten, dan nog hebben ze mijn sympathie en respect. Maar dat flagrant weigeren om Nederlands te spreken is me er echt te veel aan. Ik geef Bart De Wever gelijk als hij boude uitspraken doet als ‘ze willen het gewoon niet leren’. Het is een uitspraak die voortkomt uit frustratie, en eigenlijk niet zou mogen gedaan worden door een politicus omdat ze meer in de sfeer van een café thuishoort – het is namelijk een grove veralgemening. Maar toch kom ik tot vergelijkbare conclusies na een wandelingetje door Brussel. Stap een restaurant binnen en je wordt enkel in het Frans bediend. Stap een winkel binnen en de verkoopsters zullen nooit vragen ‘kan ik u helpen?’ maar altijd ‘puis-je vous aider?’ Waarop ik dan antwoord: ‘ja, maar enkel in het Vlaams’. En dan druipen ze af en zijn ze een potentiële klant kwijt. Staat de manager van zo’n winkel daar dan niet bij stil als hij iemand aanneemt om te verkopen? Ik zie soms advertenties waarin ze expliciet om tweetalige verkopers vragen, maar als je de winkel in kwestie binnen stapt word je gegarandeerd enkel en français aangesproken. Serieus: what the fck?

Afgezien daarvan was het tot nu toe een goeie training: 15 mensen in de zaal! Ik vind het best aangenaam te ontdekken dat ik nog kan bogen op mijn ervaring van vroegere jaren, toen ik heel regelmatig opleidingen gaf aan klanten. Het is de derde keer in twee jaar tijd dat ik dit doe en ik heb me deze keer helemaal niet meer moeten voorbereiden zoals de eerste keer, ik beheers de materie. Nice, very nice. Geen stress meer voor ik de zaal in stap. Het is ooit anders geweest. Hmm, misschien is er toch een leraar aan mij verloren gegaan? Naaah, als ik denk aan al die etters in het middelbaar onderwijs weet ik meteen dat het niets voor mij zou zijn. Een opleiding geven aan volwassenen, die zelf gekozen hebben om te komen luisteren en de materie willen leren, dat is toch een heel andere wereld dan de lagere of middelbare school…


Hilarisch

De film “25th hour”, vorige week op Canvas, stond nog op de hard disk. Op een gegeven moment zegt er iemand iets over een vrouw: “she had three teeth and they were all in the back”, en dat wordt dan als volgt vertaald: “ze had drie tieten op haar rug”. Chance dat ik mijn chill pill al gepakt heb, anders zou ik mij eraan ergeren of zo. We wouldn’t want that to happen.

Benieuwd wat voor taalparels er nog aan komen!


Avoir

Gisteren op radio Eminem: de Ann en Dave show. Gast was Ellektra De Munck, en ergens in het interview stelde Dave de vraag hoe goed Eline’s Frans was. Niet zo goed, zo bleek. ‘Kan je dan eens ‘avoir’ voor ons vervoegen?’ En Eline gaat, na de obligate weerstand te bieden, aan de slag: ‘je suis, tu es, il est, nous sommes enz’. Waarop Ann: ‘Jààààààh!’

Zucht. En ik vond Ann Van Elsen zo een toffe. Vroeger toch, toen ze nog niet verankerd moest worden bij windvlagen van, like, 1 beaufort.

En nog een goeie: de slagzin van Joe FM: ‘the smile, the music’. Een beetje (veel) zoals ‘the fun, the hits’ van Radio Donna, maar dan idioter. Hoeveel zouden ze daarvoor alweer betaald hebben aan een of ander reclamebureau? Zucht, zucht, zucht.

Zou het kunnen dat alle ideeën op zijn? Dat er gewoon geen nieuwe dingen meer gecreëerd kunnen worden? Dat we alles gehad hebben? Of zijn de reclameboys gewoon lui geworden? Hoewel, die met dat clipke van die koffiekoeke zijn er toch in geslaagd iets te doen wat ze allemaal proberen: een soortement van rage creëren. Elke dag is er wel iemand op het werk die dat zinnetje uitkraamt, en de Facebookers zijn er ook weer bij, iedereen lijkt wel fan te zijn. Maar fan van wat? Van het zinnetje? Van het product dat aangeprezen wordt? Van de reclamecampagne? Kan je fan worden van een reclamespot? Is dat niet wat belachelijk? En eerlijk gezegd: ik heb dat clipje een aantal keer gezien, en ik kan op dit moment niet eens zeggen waarvoor er reclame gemaakt wordt. Is het doel van het reklamke dan niet voorbijgestreefd? Het viral aspect is groter geworden dan het eigenlijke doel van de zaak: een produkt aanprijzen. Where did it all go wrong?


Negers en gandikapten en zo

Bij ‘Who the fuck is Lies Lefever?’ schrijven ze bij Bone Bookings dat Lies zichzelf een neger noemt. Omdat ze dat ook is, zo stellen ze. Mijn eerste reactie was iets in de trant van ‘ei jong zo grof maat’, maar dan dacht ik: van waar komt dat woord ‘neger’ eigenlijk, en waarom heeft het zo een negatieve bijklank? Is het wel nodig dat ik offended ben en dat grof vind? Het komt van het Latijn, en het betekent in de originele vorm ‘zwart’, maar dat weet iedereen wel. De negatieve bijklank komt uit de slaventijd, toen je maar beter zo wit mogelijk was. Maar mijn punt gaat verder dan dat. Want is niet elke beschrijving van een persoon, gebaseerd op een of ander uiterlijk kenmerk, op één of andere manier kwetsend? Het ís misschien op dat moment niet kwetsend bedoeld, maar het komt zo over omdat het ooit ergens wel eens kwetsend bedoeld geweest is? En is neger een woord dat alleen gebruikt mag worden door mensen met een donkere huidskleur? Wordt het pas beledigend als een witte het woord in zijn mond neemt?

Het is zoals mij ‘gehandicapten’ noemen. In eerste instantie voelt het aan als denigrerend (kijkt! hier zit hetzelfde Latijnse woord in verborgen), maar dan moet ik the facts facen en beseffen dat het gewoon is wie ik tegenwoordig ben. En dus is het geen belediging, tenzij het zo bedoeld zou worden. Waar ik het woord ‘gehandicapte’ vroeger moeilijk door mijn strot kreeg omdat ik het ook aanvoelde als iets negatiefs, heb ik het hier nu veel makkelijker mee, omdat ik de lichamelijke toestand losgekoppeld heb van de persoon, terwijl ik dat vroeger misschien anders zag.

Toen ik nog resident was in het revalidatiecentrum heb ik eens een mevrouw omschreven als ‘die daar, die in die rolstoel zit’. De omschrijving klopte wel, maar verloor wel een beetje aan slagkracht omdat we op dat moment in de refter zaten, waar iedereen (mezelf incluis) in een rolstoel zat. Even de context schetsen: mijne maat Sebastian was een verhaal aan het vertellen over said mevrouw, en ik was aandachtig aan het luisteren, toen mijn vrouwtje vroeg over wie het ging. Ik wou dus tegelijkertijd luisteren en antwoorden, maar aangezien venten maar één ding per keer kunnen doen was mijn antwoord niet zo efficiënt en to the point als we van mij gewoon zijn.

Blijft mijn ethisch vraagstuk: is iemand ‘neger’ noemen beledigend, ook al bedoel je het louter als aanduidend woord? Zoals ‘die met zijn witte broek’. Als die met zijn witte broek een Afrikaan is, en er lopen meerdere mensen met witte broeken aan, kan je dan de huidskleur gebruiken om het onderscheid te maken? En hoe moet je dat dan doen? ‘Die bruine meneer’ klinkt zo lullig. ‘Die neger’ misschien te hard. ‘Die Afrikaan’ klopt misschien niet en ‘die African American’ al helemaal niet, tenzij je in de Joesteedes Nights zit op dat moment.

Ik heb een soortgelijk probleem met ‘gehandicapte’, ‘mindervalide’ of ‘invalide’. Het eerste woord klinkt negatief, het tweede klinkt ook niet heel goed omdat ‘valid’ ‘waard(ig)’ betekent, en ‘invalide’ is al helemaal des duivels omdat het Engelse ‘invalid’ gewoon ‘verkeerd’ betekent en ik de link daarmee leg. Als ik ergens ‘password invalid’ zie denk ik aan de Nederlandse vertaling ‘paswoord gehandicapt’ en it just doesn’t feel right, does it now. Alweer een hele hoop vragen waar ik in mijn warhoofd niet gewoon ‘nee’ of ‘ja’ kan op antwoorden. Neen, ik moet dat allemaal oversjieken en uren en uren over nadenken. Wat ben ik toch vermoeiend. Bedtijd!


Gehalte

“Gehalte”. Verkozen tot meest gehate woord (wegens meest misbruikte) van het moment. Zoals in “uw eten heeft geen wow-gehalte”, en “het party-gehalte moet hier verbeteren”.

“Ik heb zoiets van”. Meest gehate uitdrukking sinds lang. Zoals in ‘Ik had zoiets van “dat eten had geen wow-gehalte”.’