Stevia Cola

Cola Life

Cola Life? As opposed to death? Degene die die naam bedacht heeft had toch ook wel wat meer moeite kunnen doen.

Ben al benieuwd waarvoor dit weer ongezond zal zijn als je er dagelijks 9 liter van drinkt.


Efficiënt zeg

Vroeger was ik rap content. Ik was rap content met de hoeveelheid tijd en moeite die ik in mijn studies geïnvesteerd had. Ik was rap content met hoe mijn appartement er bij lag. Ik was gewoon rap content.

Nu probeer ik het tegenovergestelde te zijn en te doen. Ik probeer niét rap content te zijn, ik probeer oog te hebben voor details, ik probeer de dingen goed te doen in plaats van snel, en ik probeer in te zoomen op de hoofdzaken. Het probleem is dat je maar 1/3 van je tijd te besteden hebt aan het werk, en als je de dingen goed wil doen heeft dat een impact op hoeveel je er kan doen. Je kan natuurlijk wel meer dan 1/3 van de 24 uur per dag besteden aan je werk, maar ik probeer een gezonde work-family-sleep ratio te respecteren.

En dan begin je je te verdiepen in theorieën en in studies die hiermee te maken hebben, efficiëntieverbeteringstechnieken en zo. En dan merk je twee dingen:

1. Ook hier geldt dat hoe meer je je ergens in verdiept, hoe meer je ontdekt dat je er eigenlijk niet zoveel van af weet, en dat je altijd maar verder en verder kan gaan in het onderwerp.

2. Veel van die zogezegde specialisten zeggen ook maar wat. Niet allemaal. Veel.

Ik denk dat die mannen (of vrouwen) de onbedwingbare nood voelen ‘iets’ te schrijven maar veel helpt het meestal niet omdat het allemaal zo verschilt van persoon tot persoon: je moet uiteindelijk je eigen conclusies trekken en je eigen manier zoeken om produktiever te worden. En in dit geval wil ik produktiever worden niet door meer te doen, maar door béter te doen. Een woord dat ik tegenwoordig elke dag een paar keer uitspreek is ‘focus’. Je moet focussen op wat je aan het doen bent, een richting kiezen en die volgen tot je je doel bereikt hebt (maar dan moet je wel een goeie richting kiezen natuurlijk). Midscheeps van richting veranderen is om problemen vragen omdat dan je energie niet meer onverdeeld in één richting gaat (en dat is de meest efficiënte manier om ergens te komen) maar van de rechte lijn afwijkt, en dan verlies je onvermijdelijk energie en momentum die verloren gaat aan het proberen op de rails te blijven.

Ook al is niet iedereen tevreden met wat je doet of hoe je het doet, stick to your guns en heb vertrouwen. Het is beter dat 80% van de mensen waarvoor je iets doet tevreden zijn en 20% te klagen hebben dan dat iedereen ontevreden is. Daar gaan veel mensen en bedrijven in de fout, ze willen absoluut 100% van de mensen tevreden stellen en nemen dan beslissingen die ervoor zorgen dat ‘the happy 80%’ niet meer de service of het produkt krijgen wat ze altijd gehad hebben, en dat die ook ontevreden worden. En als zoiets gebeurt op grote schaal dan krijg je toestanden zoals wat Microsoft nu meemaakt. Ze hebben zich niet goed gefocust en hun visie volgehouden uit schrik hun klanten ontevreden te maken. Ze hebben geluisterd naar een paar klagers en doordat ze afgeweken zijn van hun lijn is er nu méér volk ontevreden dan vroeger, in plaats van minder.

Als werknemer ben je natuurlijk afhankelijk van de richting die je bazen uitstippelen, maar ook daar kan je je eigen leven en carrière nog wel wat richting geven.

Ik heb ook de indruk dat sommige mensen er niet in slagen hoofdzaak en bijzaak te scheiden. En als je dat niet kan, en àlles als hoofdzaak beschouwt dan heb je een probleem: als alles belangrijk is, is uiteindelijk niets belangrijk.

Pick your battles. Als er 5 discussies moeten uitgevochten worden en je gaat ze allemaal aan is de kans groot dat je er geen enkele wint (omdat je energie verdeeld wordt over die 5 strijdtonelen). Als je er daarentegen 2 of 3 uitkiest, en je zorgt ervoor dat je goed beslagen op het strijdtoneel komt, dan win je misschien wel. En dan ben jij ‘that guy die elke keer gelijk heeft’. Anders ben je misschien wel ‘die die altijd ongelijk krijgt’, en dat heb je dan misschien wel aan jezelf te danken. Het is allemaal relatief, ik weet het wel, maar toch. Toch.

Op efficiëntieverhogend vlak doe ik nu een paar dingen die ik vroeger nooit zou gedaan hebben:

– ik maak een lijstje van dingen die ik moet doen (vandaag, deze week, of gewoon ‘ooit’). Vroeger had ik nauwelijks structuur in mijn werk, achteraf bekeken.

– ik prioritiseer en zet er een streefdatum bij voor mezelf. Ik vink ook af wat ik afgewerkt heb, en dat voelt goed: je voelt je produktief elke keer er iets gedaan is en je hebt ten allen tijde een goed zicht op wat je nog moet doen. En het geeft je een ‘yes!’-gevoel.

– ik gebruik Outlook (werk) en Gmail (privé) voor alles. Alles.

– ik neem heel regelmatig een pauze. Het is iets dat ik in mijn studietijd al vaak te horen kreeg maar wat nu wel blijkt te kloppen: je bent produktiever als je regelmatig je verstand laat rusten. Je kan fysiek niet continu pieken en je moet je cache regelmatig clearen, om het met informaticatermen te zeggen. En dat helpt wel.


Vague de chaleur

Vague de chaleur

Veel te warm om produktief te zijn.


You don’t say

In ‘A Practical Guide to Risk Management’ lees ik dit:

An example of how intuition can mislead and where probability is not intuitive is in assessing streaks or runs. Random sequences will exhibit clustering or bunching (e.g., runs of multiple heads in a sequence of coin flips), and such clustering often appears to our intuition to be nonrandom. The “random” shuffle on an iPod has actually been adjusted so it appears to us as “more random.” When the iPod was originally introduced, the random order of songs would periodically produce repetition and users hearing the same song or artist played back-to-back believed the shuffling was not random. Apple altered the algorithm to be “less random to make it feel more random,” according to Steve Jobs.

The clustering of random sequences is also why sub-random or quasi-random sequences are used for Monte Carlo simulation and Monte Carlo numerical integration; these sequences fill the space to be integrated more uniformly.

Straf, ik hoor het Michel nog zeggen toen hij zijn eerste MP3 speler net had: ‘de random functie marcheert niet goed, ik krijg regelmatig hetzelfde liedje te horen’.


Jobs

Net 678 pagina’s over het leven van Steve Jobs gelezen. Ik haat het woord ‘inspiring’ als het uit van die cliché-Amerikanen komt, maar omigod dat boek is inspirerend. Ik lees meestal niet graag biografieën, maar dit is truly unputdownable. Ik heb er zin van gekregen om ook een computerimperium uit de grond te stampen.

Het enige Apple produkt dat wij in huis hebben is een iPod, voor de rest is het al Android wat de klok slaat en heb ik een allergie aan gesloten ecosystemen. Ik wil vrijheid. Maar nu ik die biografie gelezen heb en een kijkje in de kop van Steve Jobs gekregen heb heb ik goesting om een iPhone te gaan halen – ware het niet dat die dingen zo belachelijk duur zijn. Het is een feit dat een Apple produkt die candy-factor heeft dat geen enkel ander toestel heeft. Je moét er gewoon mee prutsen en kan er niet afblijven met je grubby little fingers.

Ik heb al redelijk wat boeken over strategy, business, governance etc gelezen maar eigenlijk kunnen die allemaal vervangen worden door dit ene boek. Het gaat van begin tot einde over het niet aanvaarden van mediocrity, en de beste willen zijn in alles wat je doet. Ik  heb het ook al jaren moeilijk met mediocriteit, en ik probeer voor mezelf de beste te zijn in al wat ik doe, en ik probeer anderen te coachen richting ‘excellence’ en het niet gaan voor second best, maar wat Jobs gedaan heeft is toch van een andere dimensie. Hij had natuurlijk een zeer binaire geest (het een of het ander) die geen ruimte liet voor afleiding, en dat zorgde ervoor dat hij zich hé-le-maal op iets kon storten. En hij had geen schrik dat iets zou foutlopen, hij had iets in zijn kop en dat moest en zou realiteit worden. 

Het boek legt onder andere uit wat er met een succesvol bedrijf gebeurt als je verkopers aan de macht brengt. Ik erger me al tien jaar of meer aan het feit dat in veel bedrijven een vroegere sales manager opklimt tot CEO, en dat die dan vergeet wàt er verkocht moet worden, àls er maar verkocht wordt. Zo niet bij Apple, het produkt kwam op de eerste plaats voor Steve Jobs, en dat merk je. Je merkt het bij veel bedrijven als dat niet het geval is en als de produktafdeling geleid wordt door een bean counter die enkel de kosten wil drukken.   Het is allemaal niet meer wat het geweest is. Maar die iPod die intussen vier jaar oud is en intensief gebruikt wordt door vrouw en peuter, die blijft lekker gaan!

Een goeie raad voor de zomervakantie: lees de biografie van Steve Jobs – ook al ben je geen Appleman. Doe het voor je algemene ontwikkeling.


And now, for sure, I’ve seen it all

Gisteren waren we op het parkconcert in Aalst, en daar heb ik ongewild iets gezien. Ongewild, zeg ik, want mocht een netvlies makkelijk zijn in het onderhoud, en ik zou het kunnen wassen met bleekwater of een stalen borstel, ik zou het doen om te kunnen terugkeren naar tijden van voor het onfortuinlijke voorval.

Onverhoeds wendde ik mijn blik af van Sioen’s middelmatige optreden en daar was het! Een kontgewei! En nu vind ik een standaard kontgewei al niet om aan te zien, maar deze behoorde toe aan een would-be hippe eind-de-dertiger van de mannelijke kunne. Not good, people! Sommige dingen doe je toch gewoon niet als je over het verstandelijk vermogen beschikt om, wel, na te denken?

Maar dat concert van Sioen dus. Dat was middelmatig. Ik had veel nieuw materiaal verwacht aangezien hij toch een nieuwe cd uitgebracht heeft vorig jaar of zo, maar hij kwam met liederen van tien jaar geleden, of in ieder geval met een vibe van tien jaar geleden. En ik vond die toen al so-so. Maar bon, you get what you pay for en aangezien die parkconcerten gratis zijn zullen we maar niet te veel klagen. Het zal wel aan het volk gelegen hebben, die komen toch vooral voor de sfeer en niet voor de muzikanten. En dus ligt iedereen daar maar wat in het gras te liggen. Toch een suggestie, voor Sioen zelf: maak meer lichte popdeuntjes, dat gaat je het beste af.

We hebben kaarten voor The National in november, dààr kijk ik naar uit!


Happy End Things

In de categorie ‘sitcoms gebaseerd op Friends maar toch een beetje anders al gaat het ook over vijf of zes jonge gasten die al dan niet een koppel zijn en ergens in een grote stad wonen’, na The Big Bang Theory een nieuwe ontdekking gedaan: ‘Happy Endings’.

Terwijl ik zit te wachten op nieuwe afleveringen van Dexter moet ik toch ergens naar kijken, en een sitcom van een goeie 20 minuten per afleveringen is ideaal. Te kort om in slaap te vallen en I can get some giggles out of it.

Nu blijkt dat mijn collega mijn voorliefde voor absurd English comedy met me deelt heb ik eens zitten opsnorren wat ik nog allemaal moet zien in die rayon.

Monty Python, Fawlty Towers, The Young Ones, Bottom, Blackadder, The Thin Blue Line, The League of Gentlemen, Red Dwarf, Black Books, The Green Wing, Ab Fab, The Fast Show, Little Britain, Come Fly with me, Harry Enfield and Chums, The Office, Episodes, Extras, Father Ted, Men Behaving Badly, Allo Allo, One Foot in the Grave, dat heb ik al allemaal gezien.

The Middle heb ik nog niet gezien maar schijnt bijzonder goed te zijn. The Vicar of Dibley wordt vaak vermeld maar lijkt me wat ‘licht’ te zijn. Dad’s Army wil ik misschien ook nog wel eens zien. The Good Life is misschien nog wel wat. I’m Alan Partridge zou wel eens potentieel kunnen hebben.

In een ander leven had ik graag comedy writer geweest. En muzikant. En tekenaar. Hoe word je zo’n dingen eigenlijk?