Tagarchief: Boeken

Boeken en lezen en zo

Ik ben een boek aan het lezen dat heet: “How to analyze people on sight”. Het leek me wel interessant toen ik het zag op Feedbooks, en dankzij de combinatie e-bookreader + gratis boeken up the wazoo download ik alles wat ik zie en me enigszins aanspreekt. Fictie, humor, biografische werken, laat maar komen. Maar dat “How to analyze people on sight” leek me nogal simpel – de mensheid opdelen in vijf types en aan de hand daarvan kan je dan iemand doorgronden, het doet me wat denken aan één van de vele communicatie- en/of managementtrainingen die ik ondergaan heb. Mensen opdelen in kleuren, categorieën, het helpt allemaal misschien een beetje als je al voorzien bent van wat emotionele intelligentie, maar als je het kapot theoretiseert ben je er ook niets mee. Hoe moet ik nu reageren op persoon x? Eerst eens kijken of hij een rode of een blauwe persoonlijkheid heeft, mijn handboek er bij halen en kijken wat die kleur inhoudt en dan kan ik al dan niet goed reageren op zijn uitspraak. Naah, niks voor mij.

Maar ik lees er wel graag over. In dat boek hebben ze het over de 2 miljard mensen op aarde, en dat die allemaal kunnen onderverdeeld worden in één of meerdere categorieën. Hang on, 2 miljard mensen? Last time I checked waren we toch met meer dan dat? Het boek blijkt geschreven te zijn in 1921, wat natuurlijk wel wat verklaart. Dat heb je dan met het geschreven woord, de tijden veranderen zienderogen maar boeken blijven achter in het tijdperk waarin ze geschreven zijn.

En ik kan me inbeelden dat een boek uit 1200 in 1500 nog steeds brandend actueel kon zijn, en dat dat zelfs geldt voor eentje uit 1800 in 1900, maar in 2010 is een boek uit 1980 vaak al verouderd. Laat staan één uit 1921. Maar het geeft je wel een andere kijk op de zaken, en dat is altijd goed. Het was allemaal veel simpeler in the olden days, dat blijkt dan wel.

Nog een voorbeeld van hoe het geschreven woord veroudert:

“Computers in the future may weigh no more than 1.5 tons.” Popular Mechanics, forecasting the relentless march of science, 1949.”

Een laptop van 1.5 ton, ik beeld me er meteen Fred Flintstone-achtige taferelen bij in.


Lectuur

Ik heb de Millennium-trilogie helemaal uitgelezen. De drie delen, allemaal 600+ pagina’s. Ik lees graag maar niet zo veel, omdat ik traag lees en omdat ik wil opgeslorpt worden in een boek. Als ik niet na een 20-tal bladzijden niet mee in het verhaal zit, dan zit de kans er dik in dat ik afhaak. Maar de Millennium-trilogie van Stieg Larsson, die is integraal goed.

Alleen jammer van de horriebele Hollandse vertaling. Een paar ergerlijke woordjes die veel te vaak terugkeren:

  • pantry – als in: Mikael Blomkvist liep naar de pantry en nam koffie (ik neem aan dat ‘kast’ bedoeld wordt, maar in wat voor kast zit een koffiezet, en waarom noem je die pantry en niet gewoon kast?)
  • überhaupt. Hollanders, he.
  • PM: een soort verslag van een meeting, vermoed ik. Waarom gaan mensen ervan uit dat iedereen elke afkorting kent? Maar ja, die Hollanders kunnen er wat van: het internet staat vol met de imho’s en zo (het heeft een tijdje geduurd voor ik wist wat een imho was, ja) .

Maar ja, Vlaams en Hollands, da’s toch dezelfde taal, niewaar?

Stieg Larsson is helaas al een paar jaar dood, dus volgend werk moeten we niet meer verwachten. Jammer. Gelukkig hadden we hier nog een Aspe liggen die Liuda ooit eens cadeau gekregen had (Pandora), dus kon ik die nog lezen in mijn vrije dagen. Het was wel een beetje van een ontgoocheling. Het zal bij één boek van deze Vlaamse topauteur blijven, vrees ik. Als je eerst de verhalen van Stieg Larsson leest en dan het verhaaltje van Aspe, dan ben je ontgoocheld om vele redenen. De schrijfstijl bevalt me niet echt, het verhaal is erg vlak en ééndimensionaal en ook al was het een potentieel spannend verhaal, toch pakte het boek me niet bij mijn nekvel. Vooral ook omdat de clou van het verhaal een fluo jasje aanhad en zo een zwaailichthelm, en al halverwege het boek ‘ik ben de clou van het verhaal!’ liep te scanderen.

Ik had ook het gevoel dat de schrijver ‘voor den Vlaming’ schrijft, daarmee bedoel ik dat hij het boek enerzijds leek te zitten schrijven met de gedachte: ‘ik schrijf voor Vlamingen, het mag niet te moeilijk zijn of ze haken af’, maar anderzijds gebruikte hij hier en daar toch moeilijke woorden waar het niet echt nodig was en het verhaal er niet om vroeg, en dat gaf me in dit geval het gevoel dat de schrijver zichzelf slimmer waant dan de lezer. Dit is misschien allemaal niet het geval, maar het is een gevoel dat ik niet wens te hebben terwijl ik een boek aan het lezen ben, ook al klopt het niet. Achteraf zat ik me af te vragen: maken ze van deze boekskes die tv-serie?

Ik wil gerust de Vlaamse schrijvers steunen en hun boeken kopen, maar ik moet de eerste nog tegenkomen die goed genoeg schrijft om er meer dan één boek van te kopen. Brusselmans schrijft telkens opnieuw hetzelfde boek, Aspe is al na één boek tegengevallen, Dimitri Verhulst heeft met zijn “Helaasheid der Dingen” een boek geschreven over niets (maar wel over mijn parochie) en hij heeft er dan wel een prijs mee gewonnen maar ik voel me niet geroepen om aan dat boek dat bij de Humo zat te beginnen. De Helaasheid der Dingen is om één of andere reden de lucht in geprezen maar ik kan me niet inbeelden waarom. Misschien omdat het een beetje het Vlaanderen van de jaren 70/80 terug oproept, en de mensen dat graag zien? Waarom is dat eigenlijk, dat Jan Modaal/Marginaal hier zo goed aanslaat (in boeken en films)? Vinden mensen die niet van Nieuwerkerken of omstreken afkomstig zijn de situaties in het boek even herkenbaar?

Conclusie: als er iemand een suggestie heeft van een goed Vlaams boek, lama weten!