Tagarchief: Life

Stevia Cola

Cola Life

Cola Life? As opposed to death? Degene die die naam bedacht heeft had toch ook wel wat meer moeite kunnen doen.

Ben al benieuwd waarvoor dit weer ongezond zal zijn als je er dagelijks 9 liter van drinkt.

Advertenties

What blog

Er gebeurt niet veel meer in mijn leven, vind ik. Als de pieken en dalen die ooit extreem waren plots afvlakken tot wat je een min of meer ‘normaal’ leven zou kunnen noemen, dan lijkt het of er niets meer gebeurt. Terwijl er toch weer heel wat aan de gang is, maar dat zal voor later eens te vertellen zijn.

De gebeurtenissen van de afgelopen weken/maanden: sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. En ik, alles behalve stabiel, over de kasseien van het Martelarenplein, zwaar mijn best aan het doen om niet te vallen. Halverwege dacht ik dat het wel ging, en de grootste schrik om te vallen was er af. En toen ging ik neer, op de knie waarop ik vorig jaar al eens keihard ten val gekomen was. Toen heeft het maanden gekost om weer goed te komen, de pijn ging maar niet weg. Ben eens benieuwd wat het nu gaat geven.

Vorige week had ik vreselijke rugpijn. Zo erg dat ik niet kon gaan werken, elke beweging deed vreselijk veel pijn. Ik heb zoals zeer velen het ‘sitting down’ syndroom. Te veel zitten, op het werk, in de auto, op de trein, thuis, plooit mijn rug te veel naar voor, waardoor de tussenwervelschijven naar achter verschuiven en zo druk creëeren waar er geen druk hoort te zijn. Maar er is een oplossing voor het probleem: de Mackenzie therapie! Voor iedereen met lower back pains: een echte aanrader. Ik moet een beetje op mijn buik liggen en mijn bovenlichaam omhoog duwen, en dat lijnt de wervelkolom weer uit. Het kraakt een aantal keer en initieel deed het wel wat pijn, maar nu kan ik mijn rug al langer en verder achterwaarts rekken. Het enige vervelende is dat ik dat om de twee uur dertig keer moet doen, en op het werk kijken ze al raar.  Maar het helpt! Ik mag er niet aan denken terug thuis te moeten zitten op ziekenkas. Once again: dat is écht niet leuk.


At last

Verlof tot 4 januari! Woehoew! Ik moet wel studeren voor mijn examen ITIL van de 7de januari, bummer. Maar toch: woehoew!

Naast het studeren ga ik ook het laatste boek van Dan Brown lezen (zit al aan pag 102) en al eens een spelleke spelen op de (eindelijk opnieuw aangesloten) Playstation. Gran Turismo 4 rocks op de nieuwe 37″ lcd tv! That’s right! Wist u trouwens dat het moeilijk is een oude tv van de hand te doen? Zelfs gratis wil niemand nog zo een ding, want ze willen allemaal ne platn. Zelfs mijn jongste neefjes en nichtjes willen dat niet meer! Het was toch allemaal anders, zo een kleine 20 jaar geleden. Maar goed, de oudetvophaalman is hier net geweest, tegen vanavond zit mijn trouwe dienaar in een container naar Afrika.

Een wii staat ook op mijn lijstje, maar ik vind de graphics van die dingen nogal 1997. De prijs is aan het zakken, however, dus als de curve van de prijs het kruispunt bereikt met de curve van mijn verlangen, dan zal ik waarschijnlijk wel toehappen. Of als ik overtuigd raak door het argument “Een wii is goed voor de gezondheid, want ge moet bewegen om te spelen en zo”. Als ik er direkt een balance board en een tennisracket en golfclub bij koop lijkt het toch meer een sporttoestel dan een spelconsole, niet? Een balance board zal wel niet voor mij zijn, vermoed ik. Maar laat dat de pret niet bederven.


Meziek

Ik wil nog iets schrijven over onze reis van vorige week (een week geleden lag ik nog in de zon aan een zalig zwembad!) maar het zal niet voor vandaag zijn. Ik ben te moe van een werkweek die gelukkig bijna ten einde is. Ik heb geen treindutjes gedaan, en ik voel dat wel. Normaal gezien slaap ik op de heenreis van Denderleeuw tot bijna in Brussel en op de terugreis van Brussel Zuid tot Liedekerke, alwaar ik elke keer wakker schrik en denk dat ik mijn halte gemist heb, terwijl de trein nog zeker vier keer moet stoppen voor we ter plekke zijn.

Maar die 15 minuten of zo dutten, daar haal ik genoeg energie uit om de rest van de avond te doorploegen. Mijn benen werken tegenwoordig wel ietsje beter, maar of het nu door die botox inspuitingen komt of omdat ik nog vooruitgang boek in de genezing van mijn ruggenmerg, dat zou ik niet kunnen zeggen. Ik hoop het tweede uiteraard, want het eerste ‘wears off’ na 1 à 6 maanden.

Nu nog snel 4GB muziek  op mijn speler zetten en dan naar bed. Ik ga eens wat dingen beluisteren die ik niet ken maar waar ik goeie dingen over gehoord heb (Nick Cave, Miles Davis, Duke Ellington, de muziek van Barry Lyndon – the movie…). En de Pixies, het is alweer een paar jaar geleden dat ik die gehoord heb, dus denk ik dat ik lang genoeg gewacht heb, kwestie van ze niet meteen beu te worden.


White nights

Mona was daarnet zo hard aan het snurken dat ik ervan wakker geworden ben. Een blik op de wekker vertelde me dat het 4AM was. Bummer. Nog een kwartiertje liggen liggen, maar dan toch maar opgestaan om wat te zappen. Het einde van een weekendnachtfilm gezien. Gegniffeld toen ik tijdens de aftiteling zag dat een technisch medewerker (“dolly grip”) de naam “Gene Poole” had. Verder gezapt. Op Vitaya twee minuten naar een programma van een of andere clairvoyant gekeken. Ze liep langs bij een medam die haar zoon verloren had en zei dat de jongen van uit the afterlife ‘I’m sorry mom’ zei, en dat ‘he did this to himself’. Bleiterij. Verder zappen. ‘Matchmaker’ op vier Vlaamse kanalen.Zijn er nu nog mensen wakker die daar hun geld aan verdoen? Pink op Jim tv. Mooi liedje. Ha, en nu Nelly Furtado, volledig in het Spaans en even mooi als haar andere liedjes.

Ik zal er niet veel van bijleren, van nacht-tv. Gelukkig heb ik daarnet House opgenomen! En nog gelukkiger heb ik een weekje verlof!


Twilight Zone

Ik had verlof vandaag, dus ik zou wel ‘rap’ het vervolg op Twilight gaan kopen, ‘New Moon’. Geen probleem. Twilight was haar zo goed bevallen dat ze meteen de film wou zien. En het vervolg lezen. Dus ik naar de Nieuwstraat in Aalst. Op de eerste dag van de solden. Bij 30 graden. Geen probleem, dacht ik, ik heb een parkeerkaart en ik ben niet te beroerd om ze te gebruiken. Jaha, dat had je gedacht, alle parkeerplaatsen waren volzet, en blijkbaar waren er nogal wat (pseudo-)invaliden aanwezig ook, want ook die plaatsen waren ingenomen. Tegenwoordig heeft ook iedereen een blauwe parkeerkaart.

Dan maar naar een andere boekenwinkel. Lap, uitverkocht. Het derde deel hadden ze wel nog. Bij nader inzien had ik die beter meteen meegenomen want tegen dat het tweede deel erdoor is zal ik wel de opdracht krijgen het derde te gaan halen, en wie weet is die dan ook alweer uitverkocht. Op naar de volgende boekwinkel. Het viel me op dat er weinig boekenwinkels zijn in Vlaanderen. Veel gazettenwinkels, dat wel, en daar kan je wel wat pulp kopen maar niet echt wat ik zocht. Helaas zijn er geen tot boekwinkel omgeturnde kerken in de buurt, dus moest ik de zoektocht voortzetten. De laatste optie deed de deur dicht om zes uur, en ik stond daar om één na zes. Rats, te laat. Morgen weet ik wat te doen.


Met de trein zou je der al zijn

Het is veel te warm om te bloggen. Het is zo een weertje waarbij je je dochter spontaan ‘Talula does the hula from Hawai’ zou willen noemen. Maar als je ze nog alle vijf op een rij hebt onderdruk je die neiging meteen weer.

Vrijdagavond was het 200° C op de trein. Je kon een ei bakken op het tafeltje tussen de zetels, zo misselijkmakend warm was het. Maar een goed half uur later waren we alweer ter plaatse. Beats the file, airco in de auto of niet. Sommige treinen hebben ook wel airco, zo heb ik eens 3 uur en 30 min stilgestaan tussen Brussel Centraal en Zuid, en gelukkig zat ik wel op een gekoelde trein. Vele, heel vele anderen niet, en ik had niet graag in hun natte schoenen gestaan. Voor confrontaties met andermans okselvijvers en bijhorende geurtjes, daarvoor moet je heden op de trein zijn. Er is altijd wel een smelly bugger die zijn laptop dringend in het rek boven jouw stoel moet leggen, daarbij zijn oksel tot op irrationele afstand van jouw reukorgaan brengend. Soms, heel soms, moet ik me inhouden om zo iemand geen duw te geven. Me inhouden lukt vrij goed, ik bedenk dan gewoon dat mijn hand dan riskeert niet meer geurvrij te zijn. Yeee-uck.

Bij deze een oproep aan iedereen die al eens de trein neemt: please investeer tijdens deze hete zomerdagen in een deo, maakt niet uit wat voor een, en ververs je hemd of t-shirt eens wat frequenter dan tijdens de wintermaanden. Uw medereizigers zullen u eeuwig dankbaar zijn.

Tegenwoordig valt het allemaal wel mee met de trein. Er zijn nog zelden vertragingen van meer dan 10 minuten, de stellen zijn proper en de conducteurs zijn vriendelijk. Nu nog de medereizigers een beetje heropvoeden en dan ben ik content.

Gisteren sloeg het noodlot toe. We waren net vertrokken uit BXL Centraal toen de trein heel traag ging rijden. Na een twijfelachtig vertrek uit BXL Zuid werd de reis langzaam verder gezet richting Liedekerke, toen plots: ‘Ding dong! Beste reiziger…’ uit de krakkemikkige geluidsinstallatie rolde. En dan weet je wel hoe laat het is. Problemen met de remmen, zo bleek. Ehm, what? De remmen werken niet? Da’s meestal niet goed. Iedereen aan het klagen en zuchten, uiteraard. De ongekoelde trein stond in de vlakke zon bij 30 graden. Leuk is dat niet. Hoe komt het toch dat er in de warme periodes altijd problemen zijn met de trein, en in de koude periodes met de sporen? België heeft toch niet zo’n extreem klimaat? Hoe gaat dat dan met de treinsporen in Rusland? En met de trein in India, waar het veel langer veel warmer is dan hier?

Verder naar station Denderleeuw, waar ik door de hitte geconfronteerd werd met een oude bekende geur. Het stinkkot! Het vilbeluik, dat vroeger mensen tot ver buiten Denderleeuw kotsneigingen bezorgde maar dat een paar jaar geleden inspanningen gedaan heeft om de geurhinder te beperken, laat zich weer ruiken bij deze tropische temperaturen. Ik ken de geur veel beter dan ik zelf zou willen, omdat ik er 15 jaar geleden twee dagen als jobstudent doorgebracht heb. Bij 30 graden. Aan de stinkende put die het zwarte hart van het vilbeluik vormt. Ah, sweet memories. Een hele dag werken aan de put waar de kadavers gedumpt worden, dan naar huis en vijf keer douchen en parfumeren, dan naar het liefke en als eerste reactie krijgen: ‘Eeeiiiih gij stinkt!!! Waar ebde gij gezeten???’ Ik heb er wel een gloedhekel aan geurtjes aan overgehouden.

We stonden dus in de hitte op spoor 2, en op spoor 5 kon men de IC trein nemen naar de grote stations further down the line. Ik werd plots geconfronteerd met mijn handicap. Ik moest gelukkig niet van spoor veranderen, want het station waar ik er af moet wordt keihard genegeerd door zo een IC. Maar stél dat ik toch van perron had moeten veranderen, dan zat ik met een probleem.

Na een 20-tal minuten werd omgeroepen dat men nog niet beslist had of er verder gereden zou worden of niet. Tegen die tijd was ik al half verdampt, en het laatste opgewarmde beetje van de cola die ik over had van ’s middags moest er ook aan geloven. Nog 20 minuten later werd beslist dat de trein wel degelijk zou doorrijden. Maar of hij op tijd zou kunnen stoppen, dat wisten we nog niet.