Tagarchief: Music

And now, for sure, I’ve seen it all

Gisteren waren we op het parkconcert in Aalst, en daar heb ik ongewild iets gezien. Ongewild, zeg ik, want mocht een netvlies makkelijk zijn in het onderhoud, en ik zou het kunnen wassen met bleekwater of een stalen borstel, ik zou het doen om te kunnen terugkeren naar tijden van voor het onfortuinlijke voorval.

Onverhoeds wendde ik mijn blik af van Sioen’s middelmatige optreden en daar was het! Een kontgewei! En nu vind ik een standaard kontgewei al niet om aan te zien, maar deze behoorde toe aan een would-be hippe eind-de-dertiger van de mannelijke kunne. Not good, people! Sommige dingen doe je toch gewoon niet als je over het verstandelijk vermogen beschikt om, wel, na te denken?

Maar dat concert van Sioen dus. Dat was middelmatig. Ik had veel nieuw materiaal verwacht aangezien hij toch een nieuwe cd uitgebracht heeft vorig jaar of zo, maar hij kwam met liederen van tien jaar geleden, of in ieder geval met een vibe van tien jaar geleden. En ik vond die toen al so-so. Maar bon, you get what you pay for en aangezien die parkconcerten gratis zijn zullen we maar niet te veel klagen. Het zal wel aan het volk gelegen hebben, die komen toch vooral voor de sfeer en niet voor de muzikanten. En dus ligt iedereen daar maar wat in het gras te liggen. Toch een suggestie, voor Sioen zelf: maak meer lichte popdeuntjes, dat gaat je het beste af.

We hebben kaarten voor The National in november, dààr kijk ik naar uit!


Kleinkunst

Filling up the wife’s iPod… Aangezien ik daar telkens mee belast word heb ik besloten om haar eens wat nederlandstalige muziek te leren kennen die iedereen zou moeten kennen. Aangezien zij 3000 of zo km van hier opgegroeid is kent ze geen enkel liedje uit deze contreien, en mist ze dus de vele hilarische of toepasselijke referenties die ik dagelijks uit mijn mouw schud.

Ik ga voor ‘subconscious learning’: onderweg naar het werk kan ze luisteren naar door mij geselecteerde liedjes, zoals daar zijn: Raymond VHG: “Gelukkig zijn”, Wannes van de velde: “ik wil deze nacht in de straten verdwalen”, Bots: “Zeven dagen lang”, Lenny Kuhr: “Visite” en ga zo nog maar een paar pagina’s door.

Zo zal ze tenminste weten waar ik op doel, de volgende keer als zij zegt “wat zullen wij eten”, en ik spontaan “zeven dagen lang” begin te zingen!


Radio 2

Wat een verschil, de top 1000 van de classics op Radio 2 vs de top 5000 van Donna! Ik heb gisteren op Radio 2 een hele dag door Echte Klassiekers gehoord van Grote Muzikanten (afgezien van 1 of 2 tien om te zien schijven), terwijl de Top van Donna vooral pijn deed aan de oren. Bubblegumpop uit de jaren 80, die alleen maar thuis hoort op een foute fuif, dat speelden ze daar als waren het klassiekers. Komaan zeg, 2 Unlimited? Bros? Rick Astley? Ofwel is Radio Donna, ofwel de Donna-luisteraar muzikaal gezien in de jaren 80 blijven hangen. Waarmee niks fout is, maar waarom kiezen ze dan de wegwerp-pop van ééndagsvliegen, terwijl de 80’s ook veel goeie muziek voortgebracht hebben? De helft van wat ik gehoord heb van de top 5K (en dat was veel, want men wou dat per sé horen in het UZ) leek weggelopen van een Knuffelrock cd, en geef toe: dat is geen goeie muziek, en zeker geen tijdloze.

Er staan in de Donna lijst natuurlijk ook een aantal obligate klassiekers, maar ook enorm veel muziek van de laatste twee, drie jaar. Hoe kan zoiets tijdloos zijn, als je nu al kan voorspellen dat die nummers volgend jaar al vergeten zullen zijn? Neen, doe mij dan maar iets van Elvis (Presley en Costello), Dire Straits, Bob Dylan, Leonard Cohen, Prince, The Jacksons, Louis Neefs (jaja), Ann Christy (ook), en vele anderen. Ik luister thuis nooit naar die muziek, maar dat zijn wel wat ik klassiekers zou durven noemen.

Over Louis Neefs: luister eens naar dit lied, en verwonder je samen met mij over hoe ongelooflijk relevant de tekst wel is:

Het gaat als volgt:

Dit is een lied voor de mensen die zorgen
Dat morgen de mensen al dood zullen zijn
Dit is een lied voor de doden van morgen
Begraven, bekist in een stenen woestijn

refr.:
    Laat ons een bloem
    En wat gras dat nog groen is
    Laat ons een boom
    En het zicht op de zee
    Vergeet voor een keer
    Hoeveel geld een miljoen is
    De wereld die moet nog een eeuwigheid mee

Je breekt en je hakt en je boort door de bergen
Je maakt elke heuvel gelijk met de grond
De reuzen van nu lijken morgen maar dwergen
Vooruitgang vernielt wat er gisteren nog stond

De vis in de zeeen vergiftigd, gestorven
Het zand op de stranden vervuild door mazout
En jij door je tankers en chequeboek bedorven
Je weet zelfs niet meer waar de meeuw heeft gebroed

En zo zal dan morgen het leven verdwijnen
Verslagen door staal en gewapend beton
De maan zal dan koud op je nachtmerrie schijnen
Geen mens die nog weet hoe het einde begon

De wereld die moet nog een eeuwigheid mee
Een eeuwigheid mee
Een eeuwigheid mee
Een eeuwigheid mee
Een eeuwigheid mee
Een eeuwigheid mee
Een eeuwigheid mee
Een eeuwigheid mee

En die mens is al dood van in ’80 he! Men zou soms denken dat men hier in de jaren 70 nog niet mee bezig was, omdat het probleem toen nog iets minder acuut was, maar toch. Ik krijg plots flashbacks van kleine rubberbootjes die uit protest voor grote olietankers gingen liggen, en een tijdje terug kwam er in het UZ een mede-revalidant binnen in een t-shirt met als opschrift “This body is in danger”. Ook een relikwie uit de 80’s. En het ergste van al is dat we de schade aan de planeet hadden kunnen beperken, mocht men toen ingegrepen hebben. Maar dat heeft men vertikt, en nu is het te laat, dus lijkt men te denken: “laat ons dan maar verder doen gelijk we bezig waren, wat maakt het ook uit”.

Zucht. Mensen.