Tagarchief: Thuis

Brandalarm

Hadden we een brandalarm gehad, het was voorzeker afgegaan vanavond. Candlelight en zo, gezellig sfeerverlichte living, en dan: één rogue candle! Eén van de kaarsen die op een houten balk stonden begon plots als gek te knetteren en aardig te doen, en groot was mijn consternatie toen ik even in de richting van the offending object keek: de was was naar beneden gedropen en lag rond de kandelaar te branden! Ik dacht nog even aan hoe raar dat wel was, was die ligt te branden en waar vlammen van 10 cm bovenuit schieten, dan dacht ik even na over hoe ik dat zou blussen, en toen besloot ik dat gewoon blazen misschien de beste aanpak was om was te doven. Vreemd hoe je op zo’n momenten begint na te denken over de keren dat je gehoord hebt hoe je zeker niet te werk mag gaan om een brand te proberen blussen: water over  een frietketel gooien mag je niet doen, blazen is ook niet altijd een optie (waarom weet ik momenteel niet), misschien een doek erover gooien? Maar toen ik me realiseerde dat brandend kaarsvet niet echt te vergelijken valt met frietvet heb ik maar gewoon geblazen. En nu stinkt de living alsof we binnen een kampvuur gehouden hebben.

Conclusie: kaarsen zijn dan wel gezellig, maar toch geen aanrader. En kaarsvet kan ook in brand schieten, who’d have thought! En we weten nu ook meteen waarom je in de kamer moet blijven als je kaarsen aangestoken hebt. Het kan ook liggen aan het feit dat die kaarsen van de Action shop kwamen en dat het bijgevolg misschien rommel was, maar toch. Toch.

En als laatste conclusie wil ik nog even meegeven dat metalen kandelaars heel erg warm worden als ze in een mini-vlammenzee gestaan hebben. En dat je die dan best niet aanraakt. Of dat je anders je vingers kan verbranden. En dat dat pijn doet, verbrande vingers.

Advertenties

Zalig weertje

Niet voor het een of ander, maar wij, we had a blast, gisteren.

Foto uit de losse pols genomen met mijn HTC Legend. Which rocks. Very, very hard indeed.


Gross

Aangezien ik verlof heb en ondanks mijn invaliditeit niet gewoon kan zitten en niets doen ben ik nog eens in actie geschoten. En toen maakte ik me de bedenking dat, wanneer het iemand anders betreft die ondanks invaliditeit(suitkering) toch nog klusjes opknapt, de publieke opinie snel gevormd is (zie, dàt kan hij dan wel, maar werken? Ho maar).

Er lag nog een hoop(je) hout in de schuur, en dat moest dringend verzaagd worden. Niet omdat het in de weg lag of zo, wij gaan toch weinig in de schuur om dingen te doen die men in een schuur zou kunnen doen, maar mijn vrouw kan nu eenmaal niet tegen ‘clutter’. At all. Dus een kruiwagen met wat hout erin, veilig uit het zicht in een kot achter in de tuin, dat is rommel die weg moet. Dus dacht ik daarnet: laat ik eens de vent in huis spelen en de zaag ter hand nemen. Echt veel hout was het niet, echt dikke takken ook al niet, maar toch kwam er een zaag aan te pas. En 20 minuten later kwam er ook ontsmettingsalcohol en een pleistertje aan te pas. Het is verbazingwekkend hoe vlot een houtzaag (een manuele, dus niets op benzine of zo) zich een weg baant door de huid van je vingers. In dit geval betrof het de duim aan rechterzijde.

Ze hebben me ooit verteld dat je iemand zijn hartslag niet mag meten met je duim, dat moet met wijs- en middenvinger. De reden daarvoor is dat er een kloppende ader in je eigen duim loopt en dat je die slagen zou kunnen aanvoelen als de hartslag van de andere persoon. Wel, dié ader he, die heb ik denk ik stukgezaagd, te oordelen aan de hoeveelheid bloed die eruit gutste. Maar geen zorgen, all seems to be well.


Antz

Ik zat vorige week een beetje te verzuchten dat zoveel blogs aan het uitsterven zijn: Zinloos Geweldig is van de internetplaneet verdwenen, Single 30 Ietske haar verhaal is verteld, Ishku lijkt nog niet goed te weten wat ze wil, maar bloggen is het precies niet, en zo zijn er nog wel een serie. En dan dacht ik dat het ergens wel begrijpelijk is: je kan bloggen om een verhaal te vertellen, en eens het verhaaltje uit is, is er misschien geen reden meer om te blijven schrijven. Of je kan een tijdelijke dip hebben en even geen zin hebben, of misschien heb je geen inspiratie meer, of heb je gewoon veel te veel andere dingen aan je hoofd. Ofwel besef je dat de zomer eraan komt en zijn er betere dingen te doen dan voor de pc zitten.

En toen had ik plots zelf een moment van geen tijd/goesting/inspiratie/… . Alles tegelijkertijd, leek het wel. Ik kreeg geen letter op e-papier, terwijl ik anders altijd wel wat te vertellen heb. Het was toen plots ook feest van de arbeid, wat wij gevierd hebben door heel veel werk te verrichten in en om het huis.

Maar vandaag ben ik thuis, ik heb een dagje of twee verlof om de werkzaamheden aan het huis te supervisen, en dus kan ik weer wat computeren. Binnen een uur of zo wordt de grijperd geleverd die de oprit zal openrijten zodat TMVW aan de slag kan (morgen). Aangezien ik zelf niet veel kan doen om te assisteren bij die graafwerken zal mijn dag bestaan uit klusjes. Weinig arbeidsintensieve klusjes. Stofzuigen, onkruid verdelgen, dat soort dingen. Màn, wat zou ik graag Roger de doe-het-zelver zijn. Onhandig zijn is frustrerend, en al helemaal als je heaumeauwner bent. Toen ik nog een appartement huurde kon ik voor het minste geringste de huisbaas bellen, maar nu dus niet meer. En er moet nog zoveel gebeuren aan onze woning! Maar daarvoor moet ik dus beroep doen op professionals.

Ik denk dat ik binnenkort zelf eens ga proberen om eigenhandig een hok voor Bunny in mekaar te flansen. How hard can it be? Een paar planken hout, wat kippengaas, nageltjes derin… Als het dan maar niet collapst en onzen Bunny beschadigt.

Vorige week heb ik trouwens nog iets fascinerends ontdekt in de tuin: een poort naar een andere wereld! Normaal zie je daar niet veel van (tenzij je een terrarium in huis hebt), maar de vorige eigenaar had een paar betonnen platen achtergelaten en toen we die wilden verplaatsen kregen we een prachtige dwarsdoorsnede van een mierenkolonie te zien. Een beetje yuckie, ook wel.

antz 

antz2

Duizenden mieren, en die gingen allemaal meteen aan de slag om die witte dingen (heet dat ook larven bij mieren?) in veiligheid te brengen. Een uur later was er geen mier meer te bespeuren. En nu voel ik me schuldig omdat ik die sukkelaars hun huizeke verwoest heb. Jeebus only knows hoe lang ze daar aan gewerkt hebben.


Trap

Zes maand wonen we al  in onze nieuwe woning. Er is al heel wat veranderd, maar er moeten nog veel dingen gebeuren ook. Eén van de eerder dringende zaken is het plaatsen van een leuning aan de trap. Het huis staat er al 35 jaar, en de vorige eigenaar is om één of andere reden nooit op het idee gekomen om een leuning te monteren. Ik ben altijd uitermate voorzichtig als ik de trap op en af ga, want ik ben natuurlijk wel degene die het meest vatbaar is voor valpartijen en de ergst denkbare gevolgen daarvan. Maar het lukt wel.

Tot eergisteren gebeurde wat er al een tijd zat aan te komen: ik zat rustig in de sofa, minding my own bee’s wax, tot ik plots een onheilspellend geluid hoorde: toenk-bonk-baf-toenk-boink. En toen plots een heel zacht stemmetje: “auw”. Vrouwke wou de treden van de trap tellen met gebruikmaking van haar ribben, of omgekeerd, haar ribben tellen met de trap. Gevolg: blutsen en builen op rug, armen en benen. En dan de uitleg: “ik was naar voor aan het vallen maar gelukkig kon ik me al vliegend nog omdraaien zodat ik op mijn rug gevallen ben in plaats van op mijn hoofd”.

Ik hoor dat niet zo graag: “op mijn rug gevallen”. Ik ben natuurlijk geconditioneerd om altijd het ergste te denken. Ik weet ook wel dat je niet meteen je rug breekt als je zijdelings op je ribbenkast valt, en ik weet ook wel dat een wervel heel veel kan verdragen, maar ik heb het intussen zo vaak gezien dat een verkeerde val diezelfde wervels ook kan doen barsten of verbrijzelen. Maar bon, het was allemaal zo erg nog niet. Maar die trapleuning, die schuift omhoog op de prioriteitenlijst. Dat, of een matras onderaan de trap. Of nog beter: een glijbaan! Of zo een buis gelijk ze bij de brandweer gebruiken, dàt zou nog eens iets zijn.


Spring es in the air

Ik denk dat het éindelijk lente gaat worden:

lente

lente2

En kijk: sneeuwklokken!

ondersneeuwkes


Verf

De keuken is geverfd. En ik heb kunnen helpen!

Weer een item dat (bijna) van ons lijstje geschrapt kan worden! Het geel dat vroeger zo populair was is vervangen door spierwit. Onze keuken ziet er groter uit, da’s mooi meegenomen, en veel lichter.

Ik had eerst een grijsachtig bruin of een bruinachtig grijs geprobeerd, maar dat was toch niet zo mooi – de verf van het huismerk van de Gamma is kwalitatief niet slecht, makkelijk aan te brengen en dekt heel goed, maar er is een heel vervelend probleem: de uiteindelijke kleur is onvoorspelbaar. We hebben het nu twee keer geprobeerd en twee keer stemde de kleur op de doos niet overeen met de kleur op de muur. En dus zijn we opnieuw begonnen. In dit geval was het dubbel vervelend: bruin bedekken met wit is niet zo simpel als vice versa, en we moeten nog een laag over één muur  smeren om goed te zijn. Maar toch, bijna klaar!