Tagarchief: Trein

Met de trein zou je der al zijn

Waarom is dat voorpaginanieuws, ‘Spoorstaking goed opgevolgd’? Wie ligt er van wakker dat ze hun stàkingen goed opvolgen?

Ik begin een beetje te vrezen voor een ‘cry wolf’ scenario: de pendelaars beginnen serieus te morren, en als ze dan bij de trein eens écht redenen zullen hebben om te staken vrees ik dat er een paar in de pek en veren gezet zullen worden. Waarom word ik, als pendelaar, en dus klant, gestraft omdat de NMBS beslist het goederenvervoer in een apart bedrijf onder te brengen?

Ik kan het met mijn ongetwijfeld beperkte kennis van economie alleen maar logisch vinden dat een afdeling die in de problemen zit losgesneden wordt van die onderdelen van een bedrijf die het wel nog goed doen. Denk aan een fruitmand, en hoe de rotte appel de rest aansteekt. Wat begrijpen personeel en vakbonden daar niet van? Niet genoeg inkomsten: problemen, kosten, geen geld om personeel te betalen, dat vraagt om maatregelen. De harde realiteit, quoi. We wonen nu eenmaal niet in een communistisch regime, al zouden sommigen dat misschien liever hebben. Er zijn altijd slachtoffers, en ik ga akkoord dat je een bedrijfsleiding niet volledig de vrije hand mag geven of ze gebruiken die hand misschien alleen maar om hun zakken vol te steken, maar wat moet gebeuren, dat moet gebeuren.

Hadden ze de duizenden opvarenden van de Titanic kunnen redden door een paar offers te brengen, ze hadden het ook gedaan. Sorry voor de straffe uitlatingen, maar it’s time to wake up and smell the coffee.

Afgezien van dat alles ben ik wel op tijd op het werk geraakt. Iedereen stond met de auto aan te schuiven op de E40 dus zijn wij met ons tweetjes rustig langs de goeie ouwe steenweg gegaan, alwaar er niets aan de hand was. De mensen zijn het volgens mij vergeten, dat er ook gewone wegen bestaan.

Advertenties

Met de trein zou je der al zijn

Het is veel te warm om te bloggen. Het is zo een weertje waarbij je je dochter spontaan ‘Talula does the hula from Hawai’ zou willen noemen. Maar als je ze nog alle vijf op een rij hebt onderdruk je die neiging meteen weer.

Vrijdagavond was het 200° C op de trein. Je kon een ei bakken op het tafeltje tussen de zetels, zo misselijkmakend warm was het. Maar een goed half uur later waren we alweer ter plaatse. Beats the file, airco in de auto of niet. Sommige treinen hebben ook wel airco, zo heb ik eens 3 uur en 30 min stilgestaan tussen Brussel Centraal en Zuid, en gelukkig zat ik wel op een gekoelde trein. Vele, heel vele anderen niet, en ik had niet graag in hun natte schoenen gestaan. Voor confrontaties met andermans okselvijvers en bijhorende geurtjes, daarvoor moet je heden op de trein zijn. Er is altijd wel een smelly bugger die zijn laptop dringend in het rek boven jouw stoel moet leggen, daarbij zijn oksel tot op irrationele afstand van jouw reukorgaan brengend. Soms, heel soms, moet ik me inhouden om zo iemand geen duw te geven. Me inhouden lukt vrij goed, ik bedenk dan gewoon dat mijn hand dan riskeert niet meer geurvrij te zijn. Yeee-uck.

Bij deze een oproep aan iedereen die al eens de trein neemt: please investeer tijdens deze hete zomerdagen in een deo, maakt niet uit wat voor een, en ververs je hemd of t-shirt eens wat frequenter dan tijdens de wintermaanden. Uw medereizigers zullen u eeuwig dankbaar zijn.

Tegenwoordig valt het allemaal wel mee met de trein. Er zijn nog zelden vertragingen van meer dan 10 minuten, de stellen zijn proper en de conducteurs zijn vriendelijk. Nu nog de medereizigers een beetje heropvoeden en dan ben ik content.

Gisteren sloeg het noodlot toe. We waren net vertrokken uit BXL Centraal toen de trein heel traag ging rijden. Na een twijfelachtig vertrek uit BXL Zuid werd de reis langzaam verder gezet richting Liedekerke, toen plots: ‘Ding dong! Beste reiziger…’ uit de krakkemikkige geluidsinstallatie rolde. En dan weet je wel hoe laat het is. Problemen met de remmen, zo bleek. Ehm, what? De remmen werken niet? Da’s meestal niet goed. Iedereen aan het klagen en zuchten, uiteraard. De ongekoelde trein stond in de vlakke zon bij 30 graden. Leuk is dat niet. Hoe komt het toch dat er in de warme periodes altijd problemen zijn met de trein, en in de koude periodes met de sporen? België heeft toch niet zo’n extreem klimaat? Hoe gaat dat dan met de treinsporen in Rusland? En met de trein in India, waar het veel langer veel warmer is dan hier?

Verder naar station Denderleeuw, waar ik door de hitte geconfronteerd werd met een oude bekende geur. Het stinkkot! Het vilbeluik, dat vroeger mensen tot ver buiten Denderleeuw kotsneigingen bezorgde maar dat een paar jaar geleden inspanningen gedaan heeft om de geurhinder te beperken, laat zich weer ruiken bij deze tropische temperaturen. Ik ken de geur veel beter dan ik zelf zou willen, omdat ik er 15 jaar geleden twee dagen als jobstudent doorgebracht heb. Bij 30 graden. Aan de stinkende put die het zwarte hart van het vilbeluik vormt. Ah, sweet memories. Een hele dag werken aan de put waar de kadavers gedumpt worden, dan naar huis en vijf keer douchen en parfumeren, dan naar het liefke en als eerste reactie krijgen: ‘Eeeiiiih gij stinkt!!! Waar ebde gij gezeten???’ Ik heb er wel een gloedhekel aan geurtjes aan overgehouden.

We stonden dus in de hitte op spoor 2, en op spoor 5 kon men de IC trein nemen naar de grote stations further down the line. Ik werd plots geconfronteerd met mijn handicap. Ik moest gelukkig niet van spoor veranderen, want het station waar ik er af moet wordt keihard genegeerd door zo een IC. Maar stél dat ik toch van perron had moeten veranderen, dan zat ik met een probleem.

Na een 20-tal minuten werd omgeroepen dat men nog niet beslist had of er verder gereden zou worden of niet. Tegen die tijd was ik al half verdampt, en het laatste opgewarmde beetje van de cola die ik over had van ’s middags moest er ook aan geloven. Nog 20 minuten later werd beslist dat de trein wel degelijk zou doorrijden. Maar of hij op tijd zou kunnen stoppen, dat wisten we nog niet.